Ομολογεί και προκαλεί

Τη δεύτερη επέτειο από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα επέλεξε ο Αρχηγός της Χρυσής Αυγής για να ανακοινώσει την ανάληψη της «πολιτικής ευθύνης» για την αποτρόπαια πράξη. Ανεξάρτητα από το κίνητρο και τη σκοπιμότητά της, αυτή η παραδοχή αλλάζει τα δεδομένα στην αντιμετώπιση της ναζιστικής οργάνωσης.

Δεν είναι μόνο η δικαιοσύνη που οφείλει να συνεκτιμήσει αυτή την κυνική ομολογία, αλλά και οι πολιτικές δυνάμεις που μέχρι σήμερα αρνούνται να δουν κατάματα το πρόβλημα και στην καλύτερη περίπτωση το μεταθέτουν στη δικαιοσύνη. Στη χειρότερη, δεν διστάζουν να κάνουν πολιτικά ανοίγματα στην οργάνωση, προσβλέποντας στη δεξαμενή των ψηφοφόρων της.

Αυτό κάνει κυρίως η Νέα Δημοκρατία του κ. Μεϊμαράκη, με την εξαγγελία ότι θα συζητήσει με τη Χρυσή Αυγή όταν λάβει διερευνητική εντολή και ότι πρέπει να μετέχουν οι ναζιστές στο ντιμπέιτ. Ομως και άλλα κόμματα ταλαντεύονται μεταξύ της αδιαφορίας και του περιστασιακού φλερτ με την ατζέντα του ρατσισμού. Ας μη μιλήσουμε για πολλά μέσα ενημέρωσης που μετά τη συστηματική ενασχόληση με την εγκληματική δράση της οργάνωσης την περίοδο των συλλήψεων, ακολουθούν σήμερα ποικίλες στρατηγικές με κάποια από αυτά να πρωτοστατούν στο επιλεκτικό «ξέπλυμα» των στελεχών της Χρυσής Αυγής.

Μια οργάνωση λοιπόν η οποία παραδέχεται ότι στο «πολιτικό» της πλαίσιο πραγματοποιούνται εγκληματικές πράξεις έως και δολοφονίες, έχει κατορθώσει να εκμεταλλευτεί την κατάρρευση του πολιτικού συστήματος και εμφανίζεται ως πολιτικό κόμμα που διεκδικεί την τρίτη θέση στις εκλογές. Με τη χθεσινή ομολογία του Μιχαλολιάκου όλα αυτά ανατρέπονται. Κανείς δεν έχει πλέον δικαίωμα να στρουθοκαμηλίζει. Εστω και κατόπιν εορτής περιμένουμε να ενεργοποιηθούν τα δημοκρατικά ανακλαστικά του ελληνικού λαού. Οι εγκληματίες, οι μαχαιροβγάλτες και οι «πολιτικοί» πάτρωνές τους δεν έχουν θέση στη δημοκρατία. Καιρός είναι να απομονωθούν και αυτοί καθώς και εκείνοι που κερδοσκοπούν πολιτικά πάνω σε αυτούς.