Στην Αθήνα. Περαστικός. Από κάπου, για αλλού. Γίνεται. Εστω και με… capital control. Με καλή συντροφιά, μπορείς και με λίγα. Διανυκτέρευση στο σπίτι. Επεισόδια στην τηλεόραση: αστυνομία, διαδηλωτές, μολότοφ, πέτρες, δακρυγόνα, στην Αμαλίας, ένα βαν τηλεοπτικού συνεργείου καίγεται… Τα παίζει πολύ αυτά η ιδιωτική τηλεόραση∙ τα δείχνει, τα ξαναδείχνει∙ είναι στο αίμα της.
Συζητιόταν στη Βουλή η συμφωνία. Ετσι, αν και κουρασμένος από ταξίδι, το… ξενύχτησα. Γνωστό το αποτέλεσμα (στις ψηφοφορίες μιλάμε για «αποτέλεσμα», στις συνέπειες λέμε για «αποτελέσματα»…): 229 τα «ναι», αλλά με ισχυρό «δάνειο» της αντιπολίτευσης στην κυβέρνηση∙ η ίδια, με διαρροές από «τα μέσα» (αριστερό λεξιλόγιο), δεν έπιασε τη «δεδηλωμένη»∙ γνωρίζουμε, όρο και σημασία, οι παλαιότεροι, από παλιά.
Θυμήθηκα ότι σαν χθες, πριν από 50 χρόνια, 15 Ιουλίου του ’65, ξεκινούσαν τα ολέθρια Ιουλιανά, του παλατιού, της αποστασίας, της χούντας… Χωρίς αναγωγές∙ απλώς μνήμες. Ανεξίτηλες. «Δεδηλωμένη» και τότε. Βέβαια, τυγχάνω υποστηρικτής της συμφωνίας: δύσκολη μεν, ίσως αποδειχθεί και ατελέσφορη, παραδειγματικά σκληρή η «από κει πλευρά» των διαπραγματευτών (ανόητη την αποκαλεί χθες στη γαλλική Liberation ο Αμερικανός νομπελίστας οικονομολόγος Τζόζεφ Στίγκλιτς), αλλά μονόδρομος∙ μέχρι νεωτέρας, μέχρι, όπως λέμε, «να αλλάξουν οι συσχετισμοί», να… φυσήξει ένας πιο καθαρός άνεμος στην Ευρώπη που, καιρό τώρα, ασφυκτιά από συντηρητικές πολιτικές σύγχρονης (όσο και παλιάς) ολιγαρχίας. Φέουδα…
Πέρασα χθες το πρωί από τον τόπο των προχθεσινών επεισοδίων. Γαλήνη και τάξη. Ως μη γενόμενα. Ούτε ίχνος από το φλεγόμενο βαν. Συμβαίνει. Ενίοτε συμβαίνει συχνότερα από όσο φανταζόμαστε: τα βήματα της Ιστορίας είναι αθόρυβα («όχι μ’ έναν κρότο, μα μ’ ένα λυγμό», «έτσι γεννιέται ο κόσμος» λέει στην «Ερημη Χώρα» ο Ελιοτ), και θόρυβοι και κραυγές μένουν πίσω, ξεχασμένοι στο ιστορικό σύθαμπο. Ενα βαν τηλοψίας μόνο έξω από το Μαξίμου. Ησυχα. Ο τόπος έχει ανάγκη ηρεμίας.
-320x213.jpg)
