Μας έβγαλε το λάδι η συμφωνία

Εδώ που φτάσανε τα πράγματα, όπου κανείς φυσάει και το γιαούρτι, ουδείς γνωρίζει αν μεθαύριο, 18 Ιουνίου, οριακή προς ενδιάμεση συμφωνία μεγάλη Πέμπτη της ευρωπαϊκής ορθοδοξίας του ισχύοντος δημοσιονομικού δόγματος, το Eurogroup, στην εν Λουξεμβούργω συνερχομένη ευρωοικουμενική σύνοδο, θα λάβει απόφαση που θα χαλαρώνει τη θηλιά στον λαιμό της Ελλάδας ή θα τη σφίγγει περισσότερο.

Είμαι από αυτούς που πιστεύουν (φοβάμαι ότι συν τω χρόνω λιγοστεύουμε) ότι, με την εκπνοή του «τελεσιγράφου», μεθαύριο, κάτι θα αποφασιστεί στο Λουξεμβούργο θετικό για την Ελλάδα.

Το πιστεύω, διότι, ως φύσει αισιόδοξος και στοιχειωδώς εχέφρων, νομίζω ότι η πολιτική ανοησία των διαπραγματευτών, αμφοτέρων των πλευρών, σε όλες τις διαπραγματεύσεις της Ιστορίας, αν δεν οδηγήσει τα πράγματα στην απόλυτη πολιτική ανοησία ενός πολέμου, σε συνθήκες ειρήνης έχει πάντα πάτο: κάπου οι διαπραγματευτές τα βρίσκουν, κλείνουν έναν κύκλο μετρήσεων (απολογισμού) και ξαναπιάνουν το μέτρημα του επόμενου κύκλου, προτού μας βγάλουν το λάδι εντελώς.

Κάπου εδώ βρισκόμαστε νομίζω, παρά το «μίνι ναυάγιο» (χθεσινή «Εφ.Συν.») της άκαρπης συνάντησης του Σαββάτου στις Βρυξέλλες, που έληξε προτού ξεκινήσει, όπου και ακούστηκε το αμίμητο (αν είναι ασφαλές το ρεπορτάζ, διότι τέτοιες ώρες για τις πληροφορίες που αφήνονται να διαρρεύσουν, δεν φέρουμε πάντα ακέραιη την ευθύνη οι δημοσιογράφοι), πως οι εκπρόσωποι των θεσμών διαπραγματευτές δεν είχαν εξουσιοδότηση διαπραγμάτευσης!

Βρισκόμαστε, για πολλοστή φορά, από Φεβρουαρίου και εντεύθεν: οι δανειστές να θέλουν όσο γίνεται περισσότερα, οι οφειλέτες να αντιπροτείνουμε όσο μας παίρνει λιγότερα. Με τον Ελληνα πρωθυπουργό να διακηρύσσει (ορθότατα νομίζω): «Δεν έχουμε το δικαίωμα να θάψουμε την ευρωπαϊκή δημοκρατία στη χώρα που γεννήθηκε».

Διότι, φίλτατοι κύριοι δανειστές, πόθεν θα εισπράξετε τα οφειλόμενα, εάν το κατάστημα βάλει λουκέτο; Είθε, επιτέλους, η λογική να βάλει το χέρι της. Καθόσον, η δικαιοσύνη δεν διακρίνεται ακόμα στον ορίζοντα…