Σε ένα διαρκές παιχνίδι τακτικών κινήσεων, που κανείς δεν μπορεί να προσδιορίσει την κορύφωση και το τέλος του, εξελίσσεται η εσωκομματική σύγκρουση στον ΣΥΡΙΖΑ. Για την ακρίβεια, ο όρος «εσωκομματική σύγκρουση» δεν αποδίδει ολοκληρωμένα την πραγματικότητα, καθώς ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται στην κυβέρνηση και εκ των πραγμάτων ό,τι συμβαίνει σ’ αυτόν δεν αφορά μια αμιγώς εσωκομματική διαδικασία. Αυτή είναι και η ιδιαιτερότητα της κατάστασης. Αν επρόκειτο για μια καθαρά εσωκομματική υπόθεση, θα μπορούσε να λυθεί σε λίγες ημέρες με τη γνωστή πρακτική των διοικητικών μέτρων.
Στην προκειμένη όμως περίπτωση, υπάρχει ένα κόμμα που έχει τις εσωτερικές -καταστατικώς καθορισμένες- διαδικασίες του και μια κυβέρνηση η οποία αντλεί την επιβεβαίωσή της και την επικύρωσή της από την κοινωνία και οφείλει να δίνει λόγο σ’ αυτήν. Ετσι ερμηνεύεται αυτό που είπε ο πρωθυπουργός στους συνεργάτες του: «Ο “κομματικός” ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να αντιστοιχηθεί με τον “κοινωνικό”».
Ο ίδιος, δηλαδή, ως επικεφαλής της κυβέρνησης, διαπιστώνει διάσταση ανάμεσα στο κόμμα του και την κοινωνία -ενδεχομένως και πριν, αλλά σίγουρα μετά την υπογραφή της συμφωνίας με τους δανειστές.
Η διαπίστωση του πρωθυπουργού είναι εκτίμηση που μένει να επιβεβαιωθεί, καθώς η εσωκομματική αντιπολίτευση ερμηνεύει αλλιώς την πραγματικότητα, θεωρώντας ότι το κόμμα βρίσκεται σε αντιμνημονιακή αντιστοίχηση με την κοινωνία και αυτή το έφερε στην κυβέρνηση, κάτι που επιβεβαίωσε το «όχι» του δημοψηφίσματος. Ενας τρίτος παρατηρητής ίσως να μιλούσε για τους γνωστούς βυζαντινισμούς της Αριστεράς κι εκεί ακριβώς να έβλεπε τον κίνδυνο που απειλεί και τον κυβερνητικό και τον κομματικό ΣΥΡΙΖΑ.
Ο κίνδυνος όμως είναι ευρύτερος. Η Αριστερά, όπως την εξέφρασε ο ΣΥΡΙΖΑ, βρέθηκε για πρώτη φορά στην κυβερνητική εξουσία. Η διαχείριση αυτής της επιτυχίας είναι το μείζον. Κι αυτό αφορά εξίσου συμπολιτευόμενους και αντιπολιτευόμενους στο κυβερνητικό κόμμα. Η αποτυχία θα χρεωθεί σε όλους γιατί θα είναι μια αποτυχία της Αριστεράς, στην οποία θα τη χρεώσει, τιμωρητικά, η κοινωνία.
