Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών
«Στέγη μας είναι η Ευρώπη»
Ο πολιτισμός μάς ενώνει ως στάση ζωής, που αγκαλιάζει τη διαφορετικότητα, την ελευθερία της έκφρασης για κάθε άνθρωπο που ζει εδώ, για τον σύγχρονο Ευρωπαίο, για τους πολίτες του κόσμου. Είναι η δύναμη που λειτουργεί ενάντια σε ό,τι μας χωρίζει, στους δογματισμούς, υπερβαίνοντας στερεότυπα και σύνορα. Ο πολιτισμός σε κάθε έκφανσή του είναι η ζωή μας. Και η ζωή μας είναι στην Ευρώπη. Μπορούμε να διαφωνούμε και να είμαστε όλοι κάτω από την ίδια στέγη. Στέγη μας είναι η Ευρώπη.
Μισέλ Ρέι-Γαβράς. Kινηματογραφική παραγωγός
«Οχι», δυνατό και καθαρό
Κάνω την παραγωγή μιας ταινίας στη Θεσσαλονίκη και δουλεύω πολύ. Βρίσκομαι στο πλατό στις 7 π.μ. και τελειώνω όσο πάει! Ομως αυτό δεν με εμποδίζει να παρακολουθώ την επικαιρότητα και να τη ζω με τους Ελληνες φίλους μου. Αρνήθηκα στη Γαλλία, όλα αυτά τα χρόνια, το «Μετάλλιο Αξίας», τη «Λεγεώνα της Τιμής», το «Μετάλλιο των Τεχνών και των Γραμμάτων», όμως αποδέχτηκα το 1976, μετά την πτώση των συνταγματαρχών, να παρασημοφορηθώ εδώ στην Ελλάδα. Δέχτηκα, διότι εκτιμούσα πως είχα κάνει «κάτι»: να βοηθήσω τους διωκόμενους Ελληνες να διαφύγουν από το καθεστώς των συνταγματαρχών, παίρνοντας το ρίσκο να έρθω στην Ελλάδα παράνομα και να «δουλέψω» με μια αξιοθαύμαστη γυναίκα, την Αμαλία Φλέμινγκ.
Ξέρω πως σήμερα η Αμαλία Φλέμινγκ θα ήταν, όπως εγώ, στο πλευρό του Αλέξη Τσίπρα, που μάχεται όχι για να φύγει από την Ευρώπη, όπως θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε ο κύριος Γιούνκερ και όλα τα ΜΜΕ, αλλά για να μείνει στην Ευρώπη. Οχι όμως ισοπεδωμένος, αλλά όρθιος και έχοντας τον ελληνικό λαό να τον στηρίζει.
Με ένα «ναι», η Ευρώπη του κυρίου Γιούνκερ και το ΔΝΤ θα έχουν νικήσει, αποδυναμώσει και συντρίψει οριστικά την Ελλάδα. Με ένα «όχι», δυνατό και καθαρό του ελληνικού λαού δίπλα στον εκλεγμένο πρωθυπουργό του, η Ευρώπη του κ. Γιούνκερ και το ΔΝΤ θα υποχρεωθούν, τότε και μόνο τότε, να ξεκινήσουν έναν διάλογο. Εναν διάλογο και όχι ένα τελεσίγραφο.
Και είναι αυτό ακριβώς που φοβούνται.
Αντώνης Καφετζόπουλος. Hθοποιός, αντιδήμαρχος Αθήνας
«Οχι» στον Λαφαζάνη, τον Γκρίλο, τη Λεπέν
Με όλη την καλή διάθεση, να δεχτώ την αλλαγή στο «ναι-όχι» που έβαλε ο πρωθυπουργός στο τελευταίο διάγγελμά του: «ναι» σημαίνει υποταγή, «όχι» σημαίνει δώστε μου την άδεια και τη δύναμη να ξαναδιαπραγματευτώ. Αυτό που καταλαβαίνω είναι ότι θέλει να φύγει από τη γωνία. Ωραία.
Το πρόβλημα είναι ότι επιλέγει να φύγει προς τα πίσω, προς τον ρόλο που ξέρει να παίζει στα δάχτυλα: την αντιπολίτευση. Παλιά έκανε αντιπολίτευση στο διεφθαρμένο μισό του πολιτικού συστήματος κι ο ίδιος συσπείρωνε κουκί κουκί το άλλο μισό εξίσου διεφθαρμένο επί πέντε θριαμβευτικά χρόνια. Τώρα κάνει αντιπολίτευση στον Σόιμπλε και το κακό συναπάντημα, που μόνος του ο Τσίπρας τούς έβαλε στον ρόλο της συμπολίτευσης με τον πιο επιπόλαιο τρόπο.
Το μεγάλο πρόβλημα, ο ελέφαντας στο δωμάτιο, είναι ότι, σε περίπτωση «όχι», ανοίγεται διάπλατα ο δρόμος προς την Ελλάδα που μικρό της δείγμα βλέπουμε επί πέντε μέρες. Το «ναι-όχι», ακόμα πιο φανερά πια, είναι ένα δίπολο του μέσα-έξω.
Δεν έχω κανένα δίλημμα. Θα ψηφίσω «ναι» στην Ελλάδα, μέσα στην Ευρώπη. Με δικαιώματα και δημοκρατία, στα οποία η ήπειρος αυτή είναι ο καθαρός νικητής παγκόσμια. Θα πω «όχι» στον Καμμένο, τον Λαφαζανη, τον Γκρίλο, τη Λεπέν, τον ναζί με τη σβάστικα, τον Φάρατζ, τους λούμπεν εκδότες λούμπεν εντύπων και στους άλλους απίθανους τύπους, που δεν έχουν καμία σχέση με την ανθρωπιστική Αριστερά.
Αριστερή πολιτική δεν είναι η εύνοια στις ελίτ του Δημοσίου σε βάρος όλων των άλλων, εργαζομένων, μικρομεσαίων και συνταξιούχων. Αριστερή και πατριωτική πολιτική είναι αυτή που θα προσπαθήσει να μειώσει τη συλλογική δυστυχία σε βάρος όλων των ελίτ.
Βασίλης Βασιλικός. Συγγραφέας
Οι δανειστές μάς στραγγαλίζουν
Η διαστρέβλωση ενός ερωτήματος «ναι ή όχι» στα ανάλγητα μέτρα που μας προτείνουν οι δανειστές, σε «ναι ή όχι» στην παραμονή της χώρας μας στο ευρώ, θυμίζει την αντίστοιχη εννοιολογική διαστρέβλωση ενός ανάλγητου πολέμου σε «ανθρωπιστική βοήθεια».
Ούτως ή άλλως, η ίδια κυβέρνηση θα προσέλθει για διαπραγμάτευση την επομένη του δημοψηφίσματος, είτε αυτό είναι «ναι» είτε αυτό είναι «όχι». Το όχι, όπως επανειλημμένα δήλωσε ο πρωθυπουργός, θα την ισχυροποιήσει στη διαπραγμάτευση για πιο ευνοϊκούς όρους. Το «ναι», αυτό το λέω εγώ, θα την ελαφρύνει από τις ενοχές που θα είχε αν δεν κατέφευγε στο δημοψήφισμα, μια που είναι ανειλημμένη η απόφασή της να παραμείνει στην ευρωζώνη.
Η απάντηση του λαού θα ήταν ένα ηχηρό «όχι», εάν δεν είχε μεσολαβήσει ο στραγγαλισμός του ρευστού των τραπεζών, από τους δανειστές. Η κυβέρνηση έπρεπε να πάρει προστατευτικά μέτρα για την επιβίωσή του το επόμενο δίμηνο, ώσπου να υπογραφεί η τελική συμφωνία. Κι αυτή την ταλαιπωρία του κόσμου εκμεταλλεύτηκαν οι τρομολάγνοι επικεφαλής των θεσμών, με τα πολιτικά τους φερέφωνα.
Τι ακριβώς συνέβη; Οι «αγορές» που κυβερνούν, έχουν σαν μόνη πίστη το χρήμα. Το χρήμα που αυτοαναπαράγεται, και υπάρχει μόνο χάριν του εαυτού του χωρίς να αντιστοιχεί σε καμιά ρήτρα, όπως άλλοτε, χρυσού ή παραγωγής αγαθών. Είναι το απόλυτο αγαθό και το μόνο. Λογοδοτεί στα αόρατα αφεντικά του και κάνει «μεταστάσεις» αυθαίρετες, όπως «ο τρελός του καρκίνου».
Σ’ αυτήν την «επάρατη νόσο» θέλησε να αντιταχθεί η σημερινή κυβέρνηση, που ήδη είχε παραλάβει έναν ετοιμοθάνατο οργανισμό, από τα λάθος φάρμακα που του είχαν δώσει, κι αντιπρότεινε μιαν εναλλακτική θεραπεία, τα «ισοδύναμα μέτρα». Και αυτό ακόμα, της το απαγόρευσαν. Μη έχοντας κανένα σύμμαχο στην εξουσία, σε καμιά από τις 18 χώρες της ευρωζώνης, ο Αλέξης Τσίπρας, ελπίζοντας μέχρι στο παρά ένα λεπτό να εισακουστεί, πρόθυμος να συναινέσει σε ό,τι βρισκόταν εμπρός από τις «κόκκινες γραμμές» του, κατέφυγε στο τελευταίο όπλο που του απέμεινε, στην ύστατη επιλογή, στο δημοψήφισμα. Οπως «το Οχι, το σωστό», στο ποίημα του Καβάφη «Che fece …il gran rifiuto».
Βάσω Παπαντωνίου. Σοπράνο
Προς όσους προτρέπουν στο «ναι»
Το μήνυμά που στέλνετε είναι ανακριβές και αναληθές και ας αναφέρεστε στο δικαίωμα για «σεβασμό, στήριξη, αναγνώριση των θυσιών και προπαντός αλήθεια», που οφείλονται σε μια μεγάλη μερίδα των Ελλήνων. Το «όχι» δεν είναι όχι στην Ευρώπη, δεν λέει όχι στο ευρώ.
Ο πρωθυπουργός κ. Τσίπρας αντιτάχθηκε στον πρόεδρο του ΚΚΕ, κ. Κουτσούμπα, και αρνήθηκε την πρότασή του να συμπεριλάβει στο δημοψήφισμα και την παραμονή ή την έξοδο από την Ευρώπη.
Γίνεστε φορείς ακριβώς αυτής της προσπάθειας εκφοβισμού και επαναλαμβάνετε κάτι το οποίο ουδέποτε ετέθη από την παρούσα κυβέρνηση, η οποία εκθέτει τη «μόνη» αλήθεια που θέλει την Ελλάδα δέσμια και ζητεί στήριξη για καλύτερους όρους, με αδιαπραγμάτευτη την έννοια της παραμονής μας στην Ευρώπη, που όχι απλά μας θέλει να ανήκουμε, αλλά να είμαστε ακόμα και εάν κάποιοι «Eυρωπαίοι» μας θέλουν «Βαλκάνιους».
Το μήνυμά σας είναι εκφοβιστικό˙ είναι δίλημμα διχαστικό. Είναι προσπάθεια ανατροπής ακριβώς αυτού που καταργεί την αξιοπρέπεια, ατομική αλλά και συλλογική, δηλαδή την ελευθερία της επιλογής, και, σε τελευταία ανάλυση του αρνείστε να οδεύση στον δρόμο προς την αυτογνωσία και την ωρίμανση, που δεν έχει καμία σχέση με κομματικές κατευθύνσεις.
Το δημοψήφισμα δεν λέει «όχι» στην Ευρώπη, λέει «όχι» στην υποτέλεια, στο ψεύδος, στον φόβο.
