Σε πέντε μήνες, για την ακρίβεια την Κυριακή 29 Νοεμβρίου, ο Μιχάλης Κακιούζης θα στηρίξει πάνω στην τούρτα των γενεθλίων του 39 κεράκια. Θα τον βοηθήσουν να τα σβήσει οι δυο γιοι του. Ο 7χρονος Θοδωρής και ο 5χρονος Χριστόφορος.
Αν μάλιστα την προηγούμενη μέρα έχει νικήσει στο πρωτάθλημα της «ταπεινής» Α2 ο Φάρος Κερατσινίου, ο 15ος σταθμός μιας μεγάλης καριέρας που ξεκίνησε πάλι από την Α2, τότε το πάρτι θα θυμίζει εκείνα που στήνονταν στο σπίτι της οικογένειας, όταν ακόμη ήταν πιτσιρικάς και αγωνιζόταν στον Ιωνικό Νέας Φιλαδέλφειας.
Ανέκαθεν τα κέφια του καθορίζονταν από το… προηγούμενo παιχνίδι. Είτε επρόκειτο για τελικό Μουντομπάσκετ, είτε για ένα μονό στην αυλή, με αντίπαλο τον μικρότερο αδελφό του, τον Γιάννη. Κατά σύμπτωση, οι δυο τους θα βρεθούν πάλι αντίπαλοι, αφού ο Γιάννης παίζει πλέον στην Κύμη, την άλλη ομάδα της κατηγορίας που έχει αλωνίσει στο φετινό μεταγραφικό παζάρι.
«Με το μπάσκετ έχω πραγματική βίδα. Με την ίδια ανυπομονησία που έμπαινα στο γήπεδο όταν ήμουν 19 χρονώ, μπαίνω και τώρα που πλησιάζω τα 39. Σαν ένας μπόμπιρας που επισκέπτεται για πρώτη φορά την Ντίσνεϊλαντ» εξομολογήθηκε, δίνοντας έτσι μιαν απάντηση σε εκείνους που αναρωτιούνται: «Μα καλά ο αρχηγός της χρυσής Εθνικής του 2005 καταδέχεται να παίξει στην Α2;». Και συμπληρώνει: «Για μένα δεν έχει σημασία αν είναι Α1 ή Α2 ή Α3. Οσο νιώθω ότι μπορώ να τρέχω στο γήπεδο και να βοηθάω τους συμπαίκτες μου, θέλω να παίζω, γιατί αυτό μου δίνει ζωή».
Το είχε αποδείξει πολλά από τα τελευταία καλοκαίρια, που δεν έπαιζε σε ομάδες πρώτης γραμμής. Για να κάνει προπόνηση υψηλού επιπέδου, βρέθηκε να βοηθάει την προετοιμασία της Μπαρτσελόνα, στην οποία αγωνίστηκε τη διετία 2005-07, αλλά και του Ολυμπιακού τη χρονιά που κατέκτησε την Ευρωλίγκα στο Λονδίνο.
Τον είδαν να φοράει, έστω και ανεπίσημα, τα ερυθρόλευκα και οι παλιοί του φίλοι, στην παντοτινή ομάδα της καρδιάς του, την ΑΕΚ με την οποία στέφθηκε πρωταθλητής το 2002, έσταξαν φαρμάκι. Είναι προφανές ότι τα χρήματα δεν είναι η προτεραιότητά του. Δεν οργανώνει την καθημερινότητά του με βάση τη γνώμη των άλλων, αλλά για το δικό του κέφι. Την ψυχική του ισορροπία.
Η αλήθεια είναι ότι ο «Mika», όπως τον έβγαλε ο προπονητής του στα χρόνια της Σιένα, Τσάρλι Ρεκαλκάτι, είναι μια ξεχωριστή περίπτωση. Το καταλαβαίνεις από τον τρόπο που σου μιλάει. Γρήγορα, λες και θέλει να προλάβει να πει όλα όσα βγαίνουν από μέσα του. Οπως τα σκέφτεται, ανεξάρτητα αν αυτή η αμεσότητα του έχει στοιχίσει μπόλικες παρεξηγήσεις σε όλη αυτή τη διαδρομή.
Ενα μέρος αυτής της ανάγκης κάλυψε με την έκδοση της αυτοβιογραφίας του με τίτλο «Ονειρα και αλήθειες», που κυκλοφόρησε το 2007 και έγινε best seller. Αλλοι τον επαίνεσαν για την τόλμη του, άλλοι του καταλόγισαν ότι στα 31 του συμπεριφέρθηκε σαν παλαίμαχος. «Σε λίγο θα μας ρίχνουν στο φαγητό για να νοστιμίσει», είχε διαπιστώσει εκείνη την εποχή, που τα μέλη της ομάδας ήταν καλεσμένα σε τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές. Ελόγου του, ήθελε απλά να τηρήσει τη δέσμευση που είχε καταθέσει πριν ξεκινήσει το Μουντομπάσκετ της Ιαπωνίας του 2006: «Αν πάρουμε μετάλλιο θα γράψω βιβλίο».
Μόλις νικήσαμε τις Ηνωμένες Πολιτείες σε εκείνον τον αξέχαστο ημιτελικό της Σαϊτάμα και εξασφαλίσαμε την πρόκριση στον τελικό, εμφανίστηκε αυτοβούλως στους δημοσιογράφους και ανακοίνωσε: «Ετοιμαστείτε να με διαβάσετε».
Τον έχουν ρωτήσει πότε σκέφτεται να σταματήσει. Κάθε φορά η απάντησή του είναι συγκεκριμένη: «Δυο χρονιές ακόμη». Στους παλιούς έφτασε να θυμίζει τον «καπετάν Γιασό», έναν αξύριστο ναυτικό στο αλησμόνητο σίριαλ των πρώτων χρόνων της (ασπρόμαυρης) τηλεόρασης, τη «Γειτονιά μας», του Νίκου Φώσκολου. Εμφανίστηκε στο πρώτο επεισόδιο και γυρνούσε δεξιά κι αριστερά λέγοντας: «Τη Δευτέρα μπαρκάρω». Το ίδιο έλεγε και στο τελευταίο.
Πολλάκις ο Μιχάλης έχει αποδειχθεί «μάντης», αλλά προφανώς όταν πρόκειται για τον εαυτό του λες και αδυνατεί να διακρίνει τα σημάδια. Μάλλον δεν θέλει.
Ολοι θυμούνται ότι ήταν ο μόνος που το καλοκαίρι του 2005 είχε δηλώσει με αυτοπεποίθηση: «Θα πάρουμε το χρυσό». Η «γαλανόλευκη» προερχόταν από μια βαθιά ανανέωση που επιχείρησε ο τότε ομοσπονδιακός Παναγιώτης Γιαννάκης, από την 5η θέση των Ολυμπιακών της Αθήνας και ετοιμαζόταν για το Ευρωμπάσκετ του Βελιγραδίου χωρίς πολλές φανφάρες.
Το φινάλε τον δικαίωσε με τον καλύτερο τρόπο. Η στιγμή που παραλαμβάνει την κούπα από τα χέρια του τότε προέδρου της FIBA Europe, Γιώργου Βασιλακόπουλου, και τη σηκώνει ψηλά, έγινε γραμματόσημο.
Πριν από λίγες ημέρες, από τη θέση του σχολιαστή του OTE ΤV, παρακολούθησε τους τελικούς του ΝΒΑ μεταξύ των Ουόριος και του Κλίβελαντ. Εκεί να δείτε ενθουσιασμό. Σε κάθε φάση που το θέαμα ανέβαινε σε άλλη σφαίρα, οι αυθόρμητες κραυγές και τα επιφωνήματά του κάλυπταν την περιγραφή του σπορτκάστερ. Ηταν η πρώτη του φορά στον μαγικό αυτό κόσμο. Και τι φορά. Σε τελικούς που τελικά κρίθηκαν υπέρ του Στεφ Κάρι και της παρέας του και όχι υπέρ του Λεμπρόν και της δικής του. Αλλά κι εκεί την έκανε τη μαντεψιά του. «Πιστεύω ότι MVP θα αναδειχθεί ο Ιγκουοντάλα» επέμενε πριν ανακοινωθεί το αποτέλεσμα. Και πάλι δικαιώθηκε.
Θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί ότι αυτό ήταν το πρώτο βήμα μιας νέας καριέρας. «Μπα, δεν μου ταιριάζει να κρίνω τους άλλους. Προπονητής θα γίνω. Να με κρίνουν, όπως έχω συνηθίσει όλα αυτά τα χρόνια». Και όπως έχει δείξει η ιστορία… ό,τι λέει το κάνει.
