Ελλάδα, 6 Ιουλίου 2015. Υστερα από 6 χρόνια υφεσιακών και μνημονιακών πολιτικών, ο λαός έχει ήδη αποφασίσει αμεσοδημοκρατικά για το πώς θέλει να κινηθεί η κυβέρνησή του στις πιο κρίσιμες διακυβερνητικές διαπραγματεύσεις, σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ενωσης, στη σύγχρονη ιστορία του. Αποζητά μια πιο βιώσιμη, μνημονιακή έστω, συμφωνία, θέλει επιβεβαίωση της ευρωπαϊκής του πορείας και απορρίπτει τις παλαιότερες διαπραγματευτικές πολιτικές. Στυλοβάτης και θεματοφύλακας αυτής της απόφασης φαίνεται πως είναι ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, που, παρά τις κριτικές για ανώριμη πολιτική, αποδεικνύει, θα λέγαμε, ένας είδος πολιτικής ευφυΐας.
Πιο συγκεκριμένα, μετά τις φετινές εκλογές της 25ης Ιανουαρίου, συστήνεται ένα υπουργικό συμβούλιο, με τον διάσημο οικονομολόγο Γιάνη Βαρουφάκη να αναλαμβάνει υπουργός Οικονομικών και «πρωτοπαλίκαρο» της νέας διαπραγματευτικής ομάδας.
Ο ορισμός αυτός από τον πρωθυπουργό, βάσει των σημερινών εξελίξεων, δεν κρίνεται τυχαίος.
Πρόκειται για ένα άτομο που μπορεί να διεθνοποιήσει το ελληνικό ζήτημα οικονομικής κρίσης, να ευαισθητοποιήσει πολίτες ξένων χωρών, που απεχθάνονται τις επιπτώσεις της νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής οικονομίας, και να έρθει σε ρήξη, λόγω του ιδεολογικού υποβάθρου, με τους «κακούς» τεχνοκράτες-δανειστές. Παράλληλα, αναλαμβάνει Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας ο Προκόπης Παυλόπουλος, έπειτα από πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝ.ΕΛΛ., ένας άνθρωπος με μετριοπαθείς φιλελεύθερες απόψεις και υπερασπιστής της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας.
Επειτα από ένα εξάμηνο, κυρίως απαθούς κυβερνητικής πολιτικής, που διακινδυνεύει τη ρευστότητα της ελληνικής οικονομίας και φοβίζει πολλούς για «εκούσια» έξοδο της χώρας από την Ευρωπαϊκή Ενωση και την ευρωζώνη, λαμβάνει χώρα ένα δημοψήφισμα, που αν και απορρίπτει τις παλαιές διακυβερνητικές πολιτικές, οδηγεί τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να «κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου» για παραμονή της χώρας στο ευρωπαϊκό οικονομικό φόρουμ και τον κ. Βαρουφάκη, έπειτα από συζήτηση με τον πρωθυπουργό, σε παραίτηση.
Οσο «συνωμοσιολογικό» μπορεί να ακουστεί, αυτά μάλλον συνδέονται αρκετά. Συνδέονται, διότι η τοποθέτηση από τον πρωθυπουργό των δύο παραπάνω πολιτικών προσώπων σε αυτές τις καίριες θέσεις, του διασφαλίζει τη «φίμωση» των αντιπολιτευτικών εσωκομματικών φωνών και την ελάφρυνση του κινδυνολογικού κλίματος της ελληνικής κοινωνίας. Του δίνει δηλαδή το δικαίωμα να το «παίξει» και φάρος ιδεολογίας σαν αρχηγός του κόμματός του και πατριώτης πρωθυπουργός, που σέβεται τα αιτήματα της κοινωνίας, περισσότερο από τις «Συριζαϊκές» απόψεις.
Ολα αυτά έγκεινται στο ότι μάλλον ο κ. Τσίπρας είχε προσχεδιάσει τακτικά το δημοψήφισμα και τι θα επακολουθούσε αυτού, θέλοντας να φαντάζει και ιδανικός κομματικός αρχηγός και ηθικός πρωθυπουργός. Γνώριζε ότι η χώρα χρειαζόταν δημοσιονομικά ακόμη ένα μνημόνιο, αλλά ήθελε να αποποιηθεί τις ευθύνες γι’ αυτό και μετέπειτα να λάβει μια καλύτερη συμφωνία. Το εύφορο έδαφος για να γίνουν όλα αυτά του δόθηκε προκαλώντας, για διάστημα περίπου 4 μηνών, επιτηδευμένη ρήξη με τους δανειστές σε κάθε Eurogroup, φοβίζοντάς τους για ένα Grexit, αλλά γνωρίζοντας ότι ο ανώτερος Ελληνας πολίτης, ο ΠτΔ, θα του το απαγόρευε με τον θεσμικό του ρόλο.
Ετσι, χθες, «έκαψε» τον «ακραίο» για τους Ευρωπαίους κ. Βαρουφάκη, προέβη επιτέλους, τη σωστή γι’ αυτόν χρονικά στιγμή, σε σύγκληση του συμβουλίου των πολιτικών αρχηγών για να μοιράσει την «πίτα των ευθυνών» και διατήρησε την εσωκομματική ομόνοια μεταξύ των συνιστωσών του και τη λαϊκή υποστήριξη.
Θα μπορούσε να ειπωθεί, λοιπόν, ότι όλοι στην πολιτική είναι «αναλώσιμοι» και πως όλα λαμβάνουν χώρα έως ένα σημείο προσχεδιασμένα. Ο κ. Βαρουφάκης αποτελεί τρανό παράδειγμα εσκεμμένης θυσίας και η αντικατάστασή του από τον μετριοπαθή και πιο «αγαπητό» στους δανειστές κ. Τσακαλώτο εκμαιεύει όλες εκείνες τις ελπίδες για μία αμοιβαία υποχωρητική, αλλά μη καταδικαστική για τη χώρα, συμφωνία. Ο πρωθυπουργός διαφαίνεται ότι θυμίζει περισσότερο από ποτέ μεγάλες ελληνικές πολιτικές προσωπικότητες που πέρασαν από το ίδιο αξίωμα, με ιδιαίτερη επιτυχία.
* Απόφοιτος Πολιτικής Επιστήμης ΔΠΘ, τέως πρόεδρος Συλλόγου Φοιτητών Πολιτικής Επιστήμης «Ελ. Βενιζέλος», μέλος του Επιστημονικού Ομίλου Νέων Ελλήνων Πολιτικών Επιστημόνων
