Επαιξε στο «Ντόλτσε Βίτα», ήταν η καλλονή του «Amarcord», αλλά τραγούδησε και με τον Μπορίς Βιαν το σαδομαζοχιστικό τραγουδάκι, «Κάνε με να πονέσω Τζόνι», που απαγορεύτηκε στο γαλλικό ραδιόφωνο
Ενα κορίτσι γεννημένο το 1932 στη Σμύρνη από Γάλλους διπλωμάτες, που έζησε εκεί μέχρι τα 19 της χρόνια και μετά επέστρεψε στη Γαλλία για να γίνει ηθοποιός, συνάντησε μια μέρα τον Φελίνι. Και έμεινε στην Ιστορία. Ο «μαέστρο» την έκανε ηγερία του και της έδωσε ρόλους φαμ φατάλ στις ταινίες του «Ντόλτσε Βίτα» (1960), «Σατυρικόν» (1969) και «Amarcord» (1973). Κυρίως το «Amarcord».
Ποιος δεν θυμάται τη Μαγκαλί Νοέλ με το κολλητό κόκκινο ταγέρ στο ρόλο της Γκραντίσκα, της καλλονής που φώτιζε τη μικρή πόλη και τις παιδικές αναμνήσεις του Φελίνι. Η Γαλλίδα ηθοποιός πέθανε χθες λίγο πριν κλείσει τα 84 χρόνια της. Την είδηση έδωσε η κόρη της και με την ευκαιρία είπε: «Κάποτε υπήρχαν τέσσερις σταρ: η Ζιραρντό, η Μπαρντό, η Μορό και η μαμά. Ηταν σύμβολο του σεξ. Την μπέρδευαν συχνά με τη Σοφία Λόρεν».
Η Μαγκαλί Νοέλ είχε κάνει το κινηματογραφικό της ντεμπούτο και είχε αμέσως ξεχωρίσει με τη μελαχρινή ομορφιά της στην περίφημη ταινία του Ζυλ Ντασσέν «Ριφιφί» (1955), τη δεύτερη που γύρισε ο σκηνοθέτης στην Ευρώπη μετά τη φυγή του από τις ΗΠΑ και τον μακαρθισμό της. Επαιξε στη συνέχεια σε ταινίες μεγάλων σκηνοθετών, όπως του Ρενέ Κλερ («Les Grandes Manœuvres») και του Ζαν Ρενουάρ («Elena et les hommes»), αλλά συνεργάστηκε και με τον Κώστα Γαβρά στο «Ζ», στο πλευρό του Τρεντινιάν, του Μοντάν και της Ειρήνης Παππά. Γύρισε συνολικά 60 ταινίες, ενώ ακόμα και σε μεγάλη ηλικία εξακολουθούσε να εμπνέει σκηνοθέτες σαν τον Ζουλάφσκι («Η πίστη») και τον Τζόναθαν Ντεμ της «Σιωπής των αμνών» («The Truth about Charlie»).
Εκτός όμως από το σινεμά και τον Φελίνι, χρωστούσε τη φήμη της και σε ένα υπέροχο, αλλά πολύ τολμηρό τραγούδι, τόσο τολμηρό που το 1956 απαγορεύτηκε η μετάδοσή του από το γαλλικό ραδιόφωνο. Το «Fais moi mal Johnny» («Κάνε με να πονέσω Τζόνι») ήταν ένα από τα πρώτα γαλλικά ροκ τραγούδια. Η Μαγκαλί Νοέλ το τραγούδησε ντουέτο με τον Μπορίς Βιαν, που είχε γράψει και τους στίχους, πάνω σε μουσική του Αλέν Γκοραγκέ. Εκεί έλεγε πώς της αρέσει «η αγάπη που κάνει μπουμ!», περιέγραφε ερωτικές σκηνές με ξύλο και μελανιές και, τελικά, μετάνιωνε. Ε, τότε, ο σαδομαζοχισμός, έστω και με χιούμορ, δεν είχε πέραση.
