«Ανθ’ Ελληνες, ένα γένος βάρβαρον, ένας συρμός από άξεστους, ανάλγητους σκληροπυρηνικούς – από την κατηγορία αυτή κανείς, απολύτως κανείς, από τους νυν κυβερνώντες δεν εξαιρείται, η εξαίρεσή του θα ήταν αυτο-ακύρωσή του, ή ελιγμός για προσωπική και μόνο επιβίωσή του, το πρώτο και μέγα ζητούμενο της “παράταξής” τους και του “προγράμματός” τους»
Αυτό που διαφαινόταν τα τελευταία χρόνια στον δημόσιο λόγο του συγγραφέα Δημήτρη Δημητριάδη, η υποτίμηση των κοινωνικών και ταξικών συγκρούσεων, η προτίμηση σε μια αριστοκρατία του πνεύματος έναντι της πραγματικής δημοκρατίας, η θέση πως η κρίση είναι λιγότερο οικονομική και πρωτίστως πνευματική, ένα ολόκληρο οπλοστάσιο αντιδραστικών ιδεών που βρήκαν περίοπτη θέση σε αντιαριστερές επιθεωρήσεις βιβλίων, λαϊφστάιλ περιοδικά και φυσικά στο συγκρότημα Λαμπράκη, απέκτησε σαφές πολιτικό περιεχόμενο στο τελευταίο κείμενό του στο «Βήμα».
Εκεί όπου η θέση «το ξένο/ο ξένος είναι ο διαμορφωτής της γόνιμης ταυτότητας» χάνεται μέσα σ΄ ένα εντυπωσιακά απλοϊκό για πνευματικό άνθρωπο κείμενο και εργαλειοποιείται, θέλοντας και μη, σαν συνηγορία προς την αντιευρωπαϊκή εν τέλει στάση της Ε.Ε.
