«Είναι ακόμα νωρίς, αλλά μέχρι στιγμής δεν υπάρχει μεγάλη προσέλευση και σε σύγκριση με τις εθνικές εκλογές είναι πολύ μικρότερη η προσέλευση των ψηφοφόρων…» έλεγε η ρεπόρτερ του ΣΚΑΪ.
Την ίδια ώρα ο ρεπόρτερ της ΕΡΤ1 υποστήριζε ότι «η προσέλευση είναι ιδιαίτερα αυξημένη και σημαντικά μεγαλύτερη από εκείνη των βουλευτικών εκλογών της 25ης Ιανουαρίου…»
Οποιος άκουγε αποσπασματικά αυτές τις δύο αντικρουόμενες πληροφορίες χθες το πρωί θα έβγαζε το συμπέρασμα ότι σε ένα από τα δύο κανάλια οι δημοσιογράφοι ψεύδονται.
Μόνο που τα πράγματα δεν είναι καθόλου έτσι. Η μία δημοσιογράφος βρισκόταν σε εκλογικό κέντρο της Κυψέλης και ο έτερος στη Νέα Ιωνία και η ροή των ψηφοφόρων ανά περιοχή είναι τελείως διαφορετική για διάφορους λόγους.
Συμβαίνει συχνά κάποιοι να ακούν και να βλέπουν αποσπασματικά κάποια πράγματα και να καταλήγουν σε συμπεράσματα τα οποία συνήθως είναι λανθασμένα. Οι δημοσιογράφοι των καναλιών όμως (όπως και άλλων ΜΜΕ) συχνά επιλέγουν μια συγκεκριμένη γραμμή ειδικά σε ορισμένα ζητήματα. Αλλοτε είναι η δική τους προσωπική άποψη, άλλοτε έχει… ενισχυθεί και από τα όσα έχει αποφασίσει η διοίκηση.
Αναμενόμενο θα έλεγε κανείς και… δικαιολογημένο αφού κάθε μέσο έχει μια γραμμή και κάθε δημοσιογράφος ακολουθεί συχνά τη δική του θέση απέναντι στα πράγματα.
Οταν όμως πρέπει να μεταφέρεις γεγονότα δεν μπορεί να ακολουθείς καμία γραμμή και ουδεμία άποψη.
Οταν καλύπτεις μια προεκλογική διαδικασία, είναι απαραίτητο να ακολουθείς τους κανόνες, να μοιράζεις το παιχνίδι στα ίσα και σε κάθε περίπτωση να αποφεύγεις κινδυνολογίες, διαμόρφωση κλίματος και πάει λέγοντας.
Και αυτή τη φορά τα κανάλια δεν απέφυγαν ούτε τις υπερβολές ούτε τις κινδυνολογίες, ενώ ήταν εμφανές ότι ακολουθούσαν μια συγκεκριμένη γραμμή. Ομως την ίδια ώρα αποδείχτηκε για άλλη μια φορά ότι και το πολιτικό προσωπικό της χώρας, με εξαιρέσεις βεβαίως, αδυνατεί να ακολουθήσει κανόνες σε μια συζήτηση.
Οι περισσότερες συζητήσεις στα κανάλια κατέληγαν σε φωνασκίες, καβγάδες άνευ ουσίας, λοιδορίες και πάει λέγοντας. Δυστυχώς, δεν έλειψαν και οι λεκτικές επιθέσεις, οι ακρότητες από πολιτικούς εναντίον δημοσιογράφων, μέσων και πολιτικών αντιπάλων.
Κάποια στιγμή πρέπει επιτέλους, όχι βέβαια υπό αυτές τις συνθήκες, να μιλήσουμε για τα κανάλια, τα ραδιόφωνα, τον Τύπο, το διαδίκτυο, τα ΜΜΕ γενικώς, τη λειτουργία των δημοσιογράφων, τη δεοντολογία, τις Ενώσεις μας κ.ά. Με απειλές, επιθέσεις, καταγγελίες στον «αέρα» και σε συγκεκριμένα χρονικά διαστήματα δεν βγαίνει άκρη…
