Δεν χρειάζονται απειλές

To αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στην Ελλάδα επιβάλλεται να γίνει καθ’ όλα σεβαστό από την Ε.Ε. Πώς όμως; Διενεργώντας και οι άλλες χώρες δημοψηφίσματα, για να αποφανθούν και οι άλλοι ευρωπαϊκοί λαοί, εάν εγκρίνουν την απόρριψη του ελληνικού λαού; Φευ. Μήπως να αποφανθούν τα εθνικά Κοινοβούλια και να αντιμετωπίσουν το ενδεχόμενο ενδοκυβερνητικών κρίσεων; Και αυτό δεν υπόσχεται κάτι θετικό. Η λύση μπορεί να βρεθεί από τους θεσμούς, τους μηχανισμούς δηλαδή της Ε.Ε., του ΔΝΤ και της ΕΚΤ. Τι λύση όμως;

Χθες αποφασίσαμε για το τελεσίγραφο που είχαν βάλει οι εταίροι στο τραπέζι και απέσυραν, όταν η κυβέρνηση ανακοίνωσε τη διενέργεια δημοψηφίσματος. Με λανθάνοντα τρόπο, που ερμηνεύτηκε κατά το δοκούν στην Ε.Ε., όμως παρά ταύτα, παράγει πολιτικό αποτέλεσμα και θα πρέπει να δούμε τι γίνεται από δω και στο εξής. Να έχει προσχέδιο της νέας συμφωνίας, κάπου εκεί στο υπουργείο Οικονομικών, ο Γ. Βαρουφάκης, μένει να το δούμε. Να ξανανοίξουν αύριο οι τράπεζες και να πάνε όσοι καταθέτες θέλουν και να πάρουν τα χρήματά τους, δύσκολο. Να αρχίσει η οικονομία να τρέχει και το κράτος να εισπράττει και να πληρώνει, απίθανο.

Ακόμη και αν η ΕΚΤ δώσει πίστωση για τα ΑΤΜ, οι τράπεζες δεν θα ξανανοίξουν, έως ότου κριθεί συνολικά το νέο ελληνικό ζήτημα. Οι εταίροι δεν γίνεται να αγνοήσουν τη δημοκρατική έκφραση του ελληνικού λαού. Οφείλουμε όμως και εμείς, ο ελληνικός λαός, να σεβαστούμε τις ενδεχόμενες ενστάσεις από τους άλλους λαούς, που -κακά τα ψέματα- δικαιούνται να είναι και αυτοί υπερήφανοι. Το γεγονός ότι πολλοί από αυτούς μοίρασαν τη φτώχεια τους για να δώσουν δάνεια στην Ελλάδα, δεν αποκλείεται να τους οδηγήσει σε οργή. Και αυτοί έχουν εγγόνια και θα τα αγαπούν όπως εμείς τα δικά μας.

Αν το δημοψήφισμα έκρινε το τελεσίγραφο των εταίρων, δικαιούμαστε να πανηγυρίζουμε. Αν δημιουργεί καλύτερη βάση διαπραγμάτευσης, έχουμε λόγο να ελπίζουμε. Αν όμως δημιούργησε περισσότερα ερωτήματα στους άλλους ευρωπαϊκούς λαούς για το τι θέλουμε, τότε θα πρέπει να βρούμε ειλικρινείς και πειστικές απαντήσεις. Γιατί φέρ’ ειπείν έχουν φύγει οι μεγάλες καταθέσεις από τις ελληνικές τράπεζες, γιατί το κράτος δυσκολεύεται να πληρώσει συντάξεις, πρόνοιες κ.λπ., γιατί θα πρέπει να μας δώσουν ένα νέο χρηματοδοτικό πρόγραμμα; Για να μην καταστραφούν κι αυτοί;

Ισως σε επίπεδο αρχηγών ή υπουργών ή τεχνικών ομάδων αυτές οι απειλές να είναι συνηθισμένες, αν και από τον νέο ορυμαγδό δηλώσεων Σόιμπλε, Ντάισελμπλουμ, Σουλτς προκύπτει το αντίθετο. Εκτός από την αδιαλλαξία τους όμως, θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε τώρα και τη δυσπιστία των άλλων ευρωπαϊκών λαών, που δείχνουν να επικροτούν τη σκληρότερη στάση και τα χειρότερα σενάρια για τη σχέση της Ελλάδας με την Ε.Ε.