Μελανή παρένθεση

Δίχως αμφιβολία η Ιστορία θα περιφρονήσει τη Μέρκελ, τον Σόιμπλε και την ελίτ που κανοναρχούν. Αν τους κάνει τη χάρη να αναφερθεί στον βίο και την πολιτεία τους, δεν θα σπαταλήσει πάνω από δυο παραγράφους, σκιαγραφημένες μάλιστα με τα μελανότερα χρώματα. Πρόκειται, άλλωστε, για μικρόνοες διαχειριστές των χαλεπών καιρών, ουτιδανούς αντμινιστράτορες, ανίκανους να εκπονήσουν οιοδήποτε όραμα, ούτε καν για το πιο ασήμαντο, ομόσπονδο κρατίδιό τους, πόσω μάλλον για τη Γερμανία ή τη Γηραιά Ηπειρο.

Ομως η καραμπινάτη αδυναμία τους αποτελεί ταυτοχρόνως ακλόνητο σημείο υπεροχής, καθώς εξαργυρώνουν στην κάλπη τη συλλογική ψευδαίσθηση του μέσου συμπατριώτη τους, να πλασάρεται ως απόλυτος κυρίαρχος από την Ιβηρική ώς τη Βαλτική κι από την Ιρλανδία ίσαμε τα Βαλκάνια, όχι με τις ερπύστριες των τανκς τούτη τη φορά, αλλά με τη σιδηρά οικονομική πειθαρχία. Μεταχειρίζονται τη μεζούρα της νεοφιλελεύθερης εργαλειοθήκης για να φέρουν ολόκληρη την Ευρώπη στα στενά τους μέτρα, την τανάλια για να σφίξουν τη θηλιά στον λαιμό των φτωχότερων και ανήσυχων και, εσχάτως, το κοπίδι προκειμένου να τεμαχίσουν το κοινό οικοδόμημα κατά το δοκούν και να καρατομήσουν τη δημοκρατία.

Λυμαίνονται έθνη και λαούς ποδοπατώντας τις ευρωπαϊκές αξίες και τον πολιτισμό με τον πιο ξεδιάντροπο τρόπο. Δεν τους καίγεται καρφί. Χαρακτηριστικότερη περίπτωση της ειδεχθούς δράσης τους, η Ελλάδα. Τη δέχτηκαν με τυμπανοκρουσίες στη στοργική αγκαλιά της ευρωζώνης το 2002, κάνοντας τα στραβά μάτια στα πλαστά στοιχεία που παρουσίασε· ενδεχομένως καθ’ υπόδειξίν τους. Με τα φτηνά δάνεια και τις διαφορές των επιτοκίων μετέφεραν τεράστια ποσά από τον αδέξιο Νότο στον επιδέξιο Βορρά.

Οχημα ταχύτατου και ασφαλούς πλουτισμού αποδείχτηκε το ευρώ που κατασκεύασαν· ευφυές τέχνασμα με το οποίο έκοβαν μονέδα, δένοντας χειροπόδαρα με χίλιους κόμπους τις ασθενείς οικονομίες που βαυκαλίζονταν πως απέκτησαν τάχα μου ισχυρό νόμισμα. Κι όταν η κρίση εκμηδένισε τα εισοδήματα των απόρων κορασίδων, χρησιμοποίησαν το χρέος για να υποδουλώσουν τις χώρες τους, μετατρέποντάς τες σε σύγχρονες αποικίες. Εφευρέθηκαν τότε τα μνημόνια.

Στην Ψωροκώσταινα χορήγησαν ένα δολοφονικό κοκτέιλ, που διέλυσε την οικονομία της και ισοπέδωσε την κοινωνία. Το ένοχο πολιτικό της σύστημα υπάκουε πειθήνια στις εντολές τους. Ωσπου, έπειτα από πέντε χρόνια αιμοσταγών μέτρων, οι Ελληνες υπερψήφισαν το αριστερό κόμμα, το οποίο τους έταξε την απομάκρυνση από το χείλος της αβύσσου. Η νομενκλατούρα των Βρυξελλών εξέλαβε τη δημοκρατική βούλησή τους ως ανταρσία. Η νέα κυβέρνηση και ο φέρελπις ηγέτης της δεν αθέτησαν παρ’ ελπίδα τις υποσχέσεις τους, εννοώντας να διαπραγματευτούν ως ίσοι προς ίσους. Εκαναν, ωστόσο, το παιδαριώδες λάθος να πιστέψουν ότι οι συνομιλητές τους θα σεβαστούν τον λαό, στην ετυμηγορία του οποίου κατέφυγαν για μία εισέτι φορά. Η συνέχεια είναι γνωστή. Μέρκελ και Σόιμπλε κατέπνιξαν την «ελληνική Ανοιξη», ταπεινώνοντας προσωπικά τον πρωθυπουργό και συλλήβδην τους κατοίκους της απείθαρχης χώρας. Μολαταύτα έχουν ήδη ηττηθεί. Η Ιστορία θα τους μουντζώσει, αλλά ώς τότε η χολή που εκπέμπουν θα δηλητηριάζει τις κοινές αξίες. Ισως ανεπανόρθωτα.