Κώστας Μαρούντας
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Στους λαβύρινθους της δεσπόζουσας επικαιρότητας ακόμα και η όποια έξοδος έχει στενεύσει επικίνδυνα, και είναι σχεδόν απίθανο να μη γδαρθεί (στην καλύτερη των περιπτώσεων) όποιος τη διαβεί… Πια, έχει «στεγνώσει» ως «σιδηροπαγές σκυρόδεμα» το συμπέρασμα στο οποίο όλοι -ανεξαρτήτως των πολιτικών τους «προτιμήσεων»- γνέφουν καταφατικά. Διανύουμε ιστορικές στιγμές για το μέλλον του ελλαδικού χώρου, όποια και αν είναι η τελική έκβαση όσον αφορά στις διαπραγματεύσεις ελληνικής κυβέρνησης και (για να αστειευτούμε και λίγο, παίζοντας με τις λέξεις) «θεσμικής τρόικας». Από εκεί και πέρα, αν θέλουμε να σταθούμε στοιχειωδώς περιγραφικά στα όσα γίνονται, στα όσα ακούμε, στα όσα διαβάζουμε, μια μικρή λεξούλα -που αποτυπώνει όμως με αρκετή ευκρίνεια το μπέρδεμα- αρχίζει να σχηματίζεται στον ουρανό. Από γράμματα λευκά και γκρίζα, που ενίοτε κλείνουν ραντεβουδάκια με την πολυχρωμία της αισιοδοξίας και της προοδευτικής ροής των πραγμάτων και πότε με το βαθύ μαύρο της αβεβαιότητας: το «χάος»…

Βλέπεις, δηλαδή, διάφορους θεσμικούς παράγοντες -είτε εγχώριους, είτε μη- να μιλούν και προσπαθείς να εστιάσεις όχι μόνο στα λόγια τους, αλλά και στο ύφος τους, στη χροιά της φωνής, κοκ, για να καταλάβεις (όσο μπορείς…) το βαθμό γνησιότητας της εκάστοτε τοποθέτησης. Για να διαπιστώσεις αν «τα πιστεύει αυτά που λέει», ή απλώς λέει αυτά που «πρέπει» να ειπωθούν στη δεδομένη χρονική στιγμή. Μόλις πρόσφατα συνειδητοποίησα πως σε τέτοιες κρίσιμες περιστάσεις σε τρομάζει πιο πολύ η πραγματική πίστη (που απορρέει από τα λόγια και το ύφος) σε σχέση με κάποια (συνηθισμένη στο παρελθόν) υποκριτικότητα. Και στο σημείο αυτό εντυπώνεται μέσα σου για τα καλά η «άβυσσος» των διαφορετικών «γραμμών» που υπάρχουν, με το σενάριο της ρήξης να σε οδηγεί να σχηματίσεις με τη φαντασία σου εικόνες συγκεκριμένες.

Βλέπεις στην τηλεοπτική σου οθόνη την τοποθέτηση ενός υπουργού που απευθύνεται σε ένα συγκεντρωμένο πλήθος με την άνεση ενός αντιστασιακής υφής αριστερού αυθορμητισμού. Μετά από λίγη ώρα, σε ένα πάνελ εκπομπής, ακούς τις ανησυχίες/παράπονα ενός θεσμικού ηγήτορα σημαντικού παραγωγικού κλάδου, και καταλήγεις πως ίσως οι μόνοι που το «ευχαριστιούνται» προς το παρόν είναι εκείνοι που εξαιτίας του ότι έχουν περιοριστεί στο ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης απλά εκδηλώνουν την ανησυχία τους για τη «μη συμφωνία»… Τόσα πολλά συμφέροντα, που και το «ευκταίο» να συμβεί, τελικός νικητής θα είναι η… ταξική… διαπάλη…, καθώς η ικανοποίηση του ενός κοινωνικού πόλου σηματοδοτεί τη δυσαρέσκεια κάποιου άλλου, ακόμα και αν η πρώτη είναι ισχνή… Στην περίπτωση που η δυσαρέσκεια γίνει η κυρίαρχη κοινωνική συνθήκη και απλωθεί διαταξικά μπαίνουν στο λεξιλόγιο της «επικράτειας» για τα καλά δυο λέξεις που καλό είναι να μην συνυπάρχουν: «μεγάλο πρόβλημα»… Και το χειρότερο; Στο σήμερα δεν μπορούμε να γνωρίζουμε, ακόμα και όσοι το εύχονται, τις πραγματικές προεκτάσεις ενός plan b…

Από την άλλη, σε έναν ιδεατό κόσμο -από αυτoύς που συνήθως κατασκεύαζαν μέσα στα μυαλά τους τεράστιου πνευματικού βεληνεκούς διανοητές περασμένων αιώνων- η κάθε πλευρά θα έπρεπε -δίχως τακτικές και λοιπά «τερτίπια»- να καταθέτει δημόσια και επισήμως τις θέσεις της. Να τις γνωρίζει όλος ο κόσμος, οπότε η βάση της συζήτησης να είναι γνωστή και προσβάσιμη σε ουσιαστική κριτική. Αν κάθε λίγο και λιγάκι, ο καθένας οπισθοχωρεί και «σβήνει στο χιόνι» τις προηγούμενες «θέσεις» του, τότε το «λιώσιμο» της γενικευμένης αξιοπιστίας, θα προκαλεί ασταμάτητους «χείμαρρους», που με τα νερά τους θα απειλούν με όψιμο πνιγμό την «κοινωνική υπομονή»… Kαι, ενώ όλοι έχουν σπείρει από κάτι… -και περιμένουν να δουν λουλούδια να ανθίζουν στους δικούς τους κήπους- κατηγορούν τους άλλους γιατί «θα γιομίσουν με αγκάθια» τον τόπο… Λες και το θέλει κανείς αυτό…

Τα κράτη δεν πεθαίνουν, οι λαοί δεν εξαφανίζονται, η ιστορία συνεχίζεται… Aυτό κάνουν πως το αγνοούν ορισμένοι εγχώριοι δημοσιολόγοι/καταστροφολάγνοι εξ΄επαγγέλματος, που δεν μπορούν να κρύψουν τη χαρά τους για τα όποια αδιέξοδα έχουν προκύψει κατά την έως τώρα διαπραγμάτευση. Επίσης, το γεγονός πως η σύγκριση των όσων λέει, κάνει ή ανακοινώνει (ως πρόθεση…) η κυβέρνηση γίνεται από αυτούς τους ίδιους μονάχα με όσα θα ικανοποιούσαν τους δανειστές, αποτελεί μια έμμεση ταύτιση των δικών τους θέλω με αυτά των δανειστών. Όποτε, βέβαια, ο φανατισμός τους τους αποτρέπει από ανερυθρίαστες αυτό-ομολογίες άμεσης ταύτισης. Ας είναι. Σε περιόδους κρίσης οι επιχειρηματολογήσεις λειτουργούν ως οι καθρέφτες των προθέσεων. Ο τόπος μας είναι μικρός, όλοι γνωρίζονται αναμεταξύ τους (περισσότερο και από όσο θα έπρεπε, κάποιες φορές…), και στα κρίσιμα είναι που αποκαλύπτεται ο πραγματικός ρόλος του κάθε ανθρώπου. Γιατί οι συνέπειες αφορούν σε όλους τους υπόλοιπους… Για να «μην πληγώνουν οι θύμησες», που λέει και το γνωστό άσμα…

Κάποια στιγμή, η «μπίλια θα κάτσει κάπου»… Όποιος γνωρίζει στο τώρα, ας μας το πει. Μόνο που δεν αντέχουμε άλλο να ακούμε τις επιθυμίες του καθενός, όταν αυτές -σε όψιμα κρεσέντα πλεονασμού και αμετροέπειας- αυτοπαρουσιάζονται ως τα ίδια τα γεγονότα. Νισάφι, πια… Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να επιχειρήσουμε να προετοιμαστούμε εγκαίρως για την οποιαδήποτε εξέλιξη γίνει στο άμεσο μέλλον η ίδια το ουσιαστικό γεγονός… Μα, θα αντιτάξει κανείς πως η καταγραφή της «χαοτικής» διάστασης των πραγμάτων δεν είναι και τόσο διαφωτιστική. Σε καιρούς που η παραμικρή πληροφορία γίνεται όπλο διαμόρφωσης «γενικών θεωρήσεων» προς πάσα χρήση, όλα θέλουν φιλτράρισμα. Στους χωροχρόνους του συγκεχυμένου να φοβάται κανείς τους «διαφωτιστές»…Γιατί, το σκοτάδι κουβαλάει πάντα μαζί του αλλαξιές… Και όλα θα κριθούν -όπως πάντα- μετά το τελικό αποτέλεσμα. Για να φανεί ποιοι έπεφταν απλά θύματα της αβεβαιότητας και ποιοι πόνταραν συνειδητά στην «εκτροφή του τέρατος» της δήθεν καταστροφής…