Οι σαρωτικές εξελίξεις των τελευταίων ωρών δημιουργούν ένα τελείως διαφορετικό πολιτικό σκηνικό στο εσωτερικό της χώρας, που εύστοχα νομίζουμε αποδίδεται με τον όρο «ίλιγγος». Η διαπραγμάτευση του Αλέξη Τσίπρα ήταν πράγματι σκληρή, αλλά τα «χαρτιά» ήταν σημαδεμένα.
Πολλά από αυτά που έπρεπε να γίνουν πολύ νωρίτερα έγιναν την τελευταία στιγμή ή, μάλλον, όταν το παιχνίδι είχε ήδη κριθεί. Το ευρωπαϊκό κατεστημένο δεν ανατρέπεται μόνο με την επίκληση των ιδεωδών που οδήγησαν στην ευρωπαϊκή ενοποίηση, ούτε με τις καλές προθέσεις μιας διαπραγματευτικής ομάδας που δεν είχε καμιά εξοικείωση -ούτε φρόντισε να την αποκτήσει έγκαιρα- με τους ανθρωποφαγικούς μηχανισμούς των νεοφιλελεύθερων πολιτικών και οικονομικών δυνάμεων, που κυριαρχούν εδώ και καιρό στην Ευρωπαϊκή Ενωση.
Τώρα ο Αλέξης Τσίπρας βρίσκεται μπροστά σε κρίσιμες επιλογές που θα καθορίσουν την πορεία των πραγμάτων για τα επόμενα χρόνια. Το κόμμα του αποδεικνύεται ότι δεν έχει την πολιτική ενότητα που απαιτείται για να διαχειριστεί την κυβερνητική εξουσία.
Γιατί άλλο πράγμα είναι η ιδεολογικο-πολιτική πολυφωνία των τάσεων ή των ρευμάτων που συγκροτούν ένα σύγχρονο κόμμα της Αριστεράς και άλλο η απαραίτητη πολιτική ενότητα γύρω από ένα πρόγραμμα για να αντιμετωπιστούν τα μεγάλα ή τα μικρά προβλήματα που καλείται να λύσει μια κυβέρνηση.
Ο πρωθυπουργός θα κριθεί αναμφίβολα από τις επιλογές του, όπως και όσοι όψιμα ανακάλυψαν «προδοσίες» και «μεταλλάξεις». Ενα από τα ζητήματα, άλλωστε, που θα κληθεί να εξετάσει το κόμμα του σύντομα, είναι κατά πόσον η πορεία του συμβάδισε με τις προσδοκίες του κόσμου που το εμπιστεύτηκε με την ψήφο του.
Πέρα όμως από τις ραγδαίες εσωτερικές εξελίξεις, η διαπραγμάτευση και η δραματική κορύφωσή της ανέδειξε σε όλη την αποκρουστική διάστασή της την κατάσταση ομηρίας στην οποία έχει καθηλώσει το ευρωπαϊκό οικοδόμημα η κυρίαρχη πολιτική της γερμανικής νεοφιλελεύθερης και βαθιά συντηρητικής Δεξιάς.
Εάν μέσα στην αγωνία και την απογοήτευση του κόσμου για τις εξελίξεις υπάρχει κάτι που φαντάζει παρήγορο, όσο οξύμωρο και αν φαίνεται αυτό, είναι ότι η «ελληνική περίπτωση» συνέβαλε αποφασιστικά στο να αφυπνιστούν κάποια ανακλαστικά σε όλους τους πολιτικούς χώρους και να διατυπωθούν, έστω και την τελευταία στιγμή, κάποιες αντιρρήσεις, κάποια «ώς εδώ» και «φτάνει» απέναντι σε όσους θέλουν να καταστρέψουν αμετάκλητα την προοπτική μιας πραγματικής «Ευρώπης των λαών».
