Μερικές φορές κάποια πράγματα σε κάνουν να γελάς, έστω και πικραμένα, όταν αναλογίζεσαι ποια πράγματα σε κάνουν να γελάς και πόσο αυτά συνέτειναν στο να γελάς πικραμένα. Διάβασα σε «πολιτικό παρασκήνιο» της προχθεσινής «Εφ.Συν.» πως ο Γιώργος Παπανδρέου, μιλώντας σε συνέδριο στην Πάτρα, εξέφρασε φόβο ότι χάνεται «πολύτιμος χρόνος» και ότι θα προκληθεί «ανεπανόρθωτη ζημιά» για τη χώρα. Κάλεσε δε τον Αλέξη Τσίπρα να διασφαλίσει την παραμονή της χώρας στον «σκληρό πυρήνα» της Ευρώπης. Οσο για τις αιτίες που μας έφτασαν στα μνημόνια και στα πρόθυρα της χρεοκοπίας, αυτές, για τον (πρώην) πρωθυπουργό των μνημονίων και (νυν) πρόεδρο του Κινήματος Δημοκρατών Σοσιαλιστών, ήταν η «κρατικοδίαιτη λογική» και το «πελατειακό και άκρως συντηρητικό κράτος».
Τι να πεις, όταν εκφράζει φόβους ένας άνθρωπος που αποδείχτηκε ότι δεν έχει αίσθηση κινδύνου. Που είναι τουλάχιστον αμφιλεγόμενο, με βάση εντελώς πρόσφατα δημοσιεύματα, αν στάθμισε όσο και όπως έπρεπε γεγονότα, συγκυρίες και υποδείξεις, προτού αποφασίσει (και έτσι όπως αποφάσισε, πρόχειρα και στο παρά πέντε) να… κινηματογραφηθεί απαγγέλλοντας την καταδίκη της χώρας με φόντο το ωραίο Καστελόριζο∙ ούτε στο «Μένουμε Ελλάδα» να έπαιζε.
Εν πάση περιπτώσει, επί των λεχθέντων στην Πάτρα, τα περί «πολύτιμου χρόνου» (που χάνεται), «κρατικοδίαιτης πολιτικής» και «πελατειακού κράτους» (αναμασήματα), καθώς και οι προς τον πρωθυπουργό υποδείξεις, είναι «άνευ σημασίας», όπως απάντησε κάποτε, σε επικριτή του εντός Βουλής, ο αείμνηστος παππούς του. Αλλά η «ανεπανόρθωτη ζημιά» (που θα προκληθεί), μήπως ήδη έχει συντελεστεί και ο Γιώργος Παπανδρέου, για αυστηρά προσωπικούς λόγους, δεν το έχει ακόμα αντιληφθεί;
Διότι, αν με τις κατά καιρούς δημόσιες εμφανίσεις του, εδώ και στο εξωτερικό, επιδιώκει να κρατηθεί μέσα στο παιχνίδι και (το χειρότερο) να αιτιολογήσει τα αναιτιολόγητα απαλλάσσων εαυτόν, φρόνιμο είναι να του υποδειχθεί πως υπάρχουν και ευθύνες αμετάβατες.
