Στη μακρινή και εφευρετική Αμερική, στον αντίποδα των βραβείων Οσκαρ, έχουν θεσμοθετήσει το βραβείο του «Χρυσού Βατόμουρου». Αυτό δίνεται στους πλέον ατάλαντους ηθοποιούς, στις απελπιστικές ερμηνείες, στα πλέον απαράδεκτα σενάρια. Στις περιπτώσεις δηλαδή όπου η πρόθεση κατέληξε σε απερίγραπτη καταστροφή. Αυτά στον κόσμο του θεάματος.
Στον κόσμο της πολιτικής, δυστυχώς, δεν έχει θεσμοθετηθεί βραβείο για τέτοιου είδους επιδόσεις. Κρίμα! Η πολύ πρόσφατη ιστορία της χώρας μας θα επέβαλλε να υπάρχει τέτοιο βραβείο. Ακόμα και αν η προκήρυξή του γινόταν σε παγκόσμια κλίμακα, ακόμα και αν διευρυνόταν η χρονική του εμβέλεια έτσι, ώστε να περιλαμβάνει πολλούς αιώνες, αναμφίβολα φαβορί για την απόκτησή του θα ήταν η παρούσα κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛΛ. Πρόκειται για το απόλυτο φαβορί.
Μια ματιά στο σενάριο αξίζει τον κόπο. Το ξεκίνημα έγινε μέσα σε κυκλώνα λεονταρισμών. Θα ήταν άσκοπο να τους επαναλάβουμε εδώ. Την επαύριο της 25ης Ιανουαρίου η υπόσχεση ευτυχίας διακλαδώθηκε. Ο κάθε υπουργός άρχισε να υπόσχεται στον τομέα του τον ουρανό με τ’ άστρα. Ενα εξασκημένο μάτι θα μπορούσε ήδη να διακρίνει τα προβλήματα. Η απουσία συγκροτημένου σχεδίου ή -απλά και μόνο- η έλλειψη συντονισμού μεταξύ των λαλούντων ήταν εμφανής. Η θύελλα όμως αυτών των ανερμάτιστων υποσχέσεων καθησύχασε τον λαό, στο σημείο ακριβώς όπου ο τελευταίος θα έπρεπε να αρχίσει να ανησυχεί. Οταν δηλαδή οι τύχες του κατατέθηκαν στα ηγετικά όργανα της Ευρωπαϊκής Ενωσης και στα συντονιστικά όργανα του παγκόσμιου καπιταλισμού.
Μπορούμε να κάνουμε μύριες όσες υποθέσεις για το τι ακριβώς έχουν καταλάβει οι τρομεροί πανεπιστημιακοί και οικονομολογούντες του ΣΥΡΙΖΑ ως προς τη φύση των θεσμών αυτών και ως προς την αποστολή τους. Προφανώς όμως οι περί οικονομίας γνώσεις τους περιορίζονται στο ότι ο καπιταλισμός είναι παντοδύναμος, ίσως και καλός, εάν τον φτιασιδώσουμε λιγάκι. Κρατούμε στην άκρη αυτή την ακαδημαϊκή απορία και συνεχίζουμε.
Οι διαπραγματεύσεις ξεκίνησαν μέσα σε κλίμα «δημιουργικής ασάφειας». Αυτή εκπορευόταν κυρίως από την αδυναμία εκπόνησης πολιτικής από τον ΣΥΡΙΖΑ –οι άλλοι είχαν πολιτική: «Θα εφαρμόσετε αυτά που οι προηγούμενοι υπέγραψαν», τα οποία ήταν τόσο θεάρεστα, ώστε οι προηγούμενοι ούτε καν τόλμησαν να τα ολοκληρώσουν. Η παραπάνω αδυναμία προερχόταν από το γεγονός ότι η πνευματική και πολιτική ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ συγκροτεί τη μόνη ομάδα ανθρώπων επί της Γης που εξακολουθούν να πιστεύουν και να παίρνουν στα σοβαρά αυτά που γράφονται στο προοίμιο της Συνθήκης του Μάαστριχτ: ότι η Ενωμένη Ευρώπη φτιάχτηκε για να φέρει την ειρήνη και την ευημερία στους λαούς της Ευρώπης. Παρεμπιπτόντως, κάτι παρόμοια έγραφαν στο προοίμιό τους και τα κείμενα, στη βάση των οποίων συγκροτήθηκε ο Αξονας, αλλά για να το γνωρίζεις αυτό, πρέπει να έχεις διαβάσει και λίγο Ιστορία.
Και ενώ ξεκίνησαν οι διαπραγματεύσεις, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛΛ. έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι της για να υπονομεύσει τη θέση της σε αυτές. Υπέγραψε μια πρώτη συμφωνία στις 20 Φεβρουαρίου. Σε αυτήν έγιναν αποδεκτές όλες οι δεσμεύσεις, ενώ ξεχάστηκαν οι υποχρεώσεις των δανειστών (να συνεχίσουν να δανείζουν δηλαδή). Ετσι η μεν Ελλάδα εξακολουθούσε να εκπληρώνει στο ακέραιο τις δανειακές της υποχρεώσεις, ενώ οι δανειστές απλά πρόσθεταν μέτρα στα μέτρα. Πολύ λογικά φτάσαμε σε ένα σημείο όπου εξαντλήθηκαν όλα τα νομισματικά αποθεματικά της χώρας, συμπεριλαμβανομένων των αποθεματικών οργανισμών, ιδρυμάτων, νοσοκομείων, ταμείων υγείας και σύνταξης.
Οταν εξαντλήθηκε και το τελευταίο ίχνος νομίσματος στα εθνικά ταμεία η κυβέρνηση αποφάσισε να… επαναστατήσει! Προφανώς λησμόνησε προς στιγμή ότι η ίδια είχε μεθοδικά υπονομεύσει όλα τα «εργαλεία» που χρειάζονται, όχι για επανάσταση, αλλά απλά για τη δυνατότητα πολιτικής λειτουργίας και απόφασης. Παρ’ όλα αυτά, προχώρησε στην εξαγγελία δημοψηφίσματος «εθνικής υπερηφάνειας».
Η έκφραση της «εθνικής υπερηφάνειας» περνούσε μέσα από έναν τρομερά ριζοσπαστικό στόχο: την καλύτερη εξυπηρέτηση των τοκοχρεολυτικών δόσεων διά μέσου πρόσθετης αφαίμαξης του λαού και της χώρας κατά οκτώ δισεκατομμύρια! Οι εταίροι δυστυχώς δεν κατανόησαν το μεγαλείο της επαναστατικής κίνησης και αντέδρασαν, ζητώντας εννέα δισεκατομμύρια. Ε, τότε πια η επανάσταση βγήκε στους δρόμους. Για να εκδικηθεί τους «αγνώμονες», η κυβέρνηση άφησε να κλείσει άδοξα το δεύτερο μνημόνιο μόνο και μόνο για να διεκδικήσει, στη θέση του, τρίτο! Για να τους εκδικηθεί δε, το τρίτο αυτό μνημόνιο το ζητά χωρίς όρους –ό,τι προαιρείσθε και ό,τι σας κάνει ευχαρίστηση.
Υποψιαζόμαστε ότι το σχέδιο αποσκοπούσε στο να εξοντώσει τους δανειστές, προκαλώντας γέλιο «μέχρι θανάτου». Οπως όμως συμβαίνει στις κακές κωμωδίες, ουδείς φαίνεται να πεθαίνει από αυτό. Αντίθετα μεγάλες ομάδες του πληθυσμού της χώρας μας φαίνεται πως προορίζονται για θανατηφόρες δοκιμασίες –όχι από γέλιο. Οι συνταξιούχοι στις ουρές σήμερα, οι μισθωτοί που ήδη δεν βλέπουν και ίσως θα αργήσουν πολύ να δουν μισθό, οι επαγγελματίες.
Ποιος αμφιβάλλει ότι όλα ετούτα αξίζουν μέγα βραβείο!
Και ως υστερόγραφο του όλου σκηνικού, στις 29 Ιουνίου, συντάκτης της παρούσας εφημερίδας διαπίστωσε ότι το ΚΚΕ «για μία ακόμα φορά στην ιστορία του» αντιτίθεται στο επαναστατικό σχέδιο που εκπόνησε το ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛΛ. Με βάση αυτή την «απόδειξη» άφησε να πλανάται η άποψη ότι στην ηγεσία του ΚΚΕ έχουν διεισδύσει «πράκτορες». Προφανώς στο «Χρυσό Βατόμουρο» της πολιτικής πρέπει να προβλεφτούν και «έπαινοι». Με τόση παράκρουση που κυκλοφορεί δεν ξέρεις ποιον να πρωτοπρολάβεις!
*Καθηγητής Σύγχρονης Ιστορίας ΑΠΘ
-320x213.jpg)
