Η Βουλή ολοκλήρωσε χθες την ψήφιση των προαπαιτούμενων της αρχικής συμφωνίας με τους δανειστές. Δεν έχει πλέον νόημα η συζήτηση γύρω από τη διαδικασία που ακολουθήθηκε.
Κι αυτό γιατί δεν υπάρχει κανείς σε αυτόν τον τόπο -από τον πιο υπεύθυνο πολιτικό ώς τον τελευταίο πολίτη- που να μην αποδέχεται πως όλα έγιναν σε έκτακτες συνθήκες, τις οποίες επέβαλαν οι δανειστές και τις οποίες υποχρεώθηκε να αποδεχθεί η κυβέρνηση για να μην οδηγηθεί η χώρα -κατά κοινή ομολογία- σε άτακτη χρεοκοπία.
Συνθήκες τις οποίες ο πολιτικός κόσμος -είτε αφορά κυβερνητικά κόμματα είτε αντιπολιτευόμενα- οφείλει στο σύνολό του να εγγυηθεί ότι δεν θα επιτρέψει να επαναληφθούν. Πρόκειται για μέγιστο ζήτημα δημοκρατίας και κοινοβουλευτικής ομαλής λειτουργίας.
Κάτω από αυτό το πρίσμα οφείλουμε να βλέπουμε τη μεγάλη εικόνα κι όχι τη λεπτομέρεια, όσο κι αν συχνά-πυκνά οι λεπτομέρειες αποκτούν αποφασιστική σημασία στην πολιτική.
Η μεγάλη εικόνα δείχνει να είναι η διαπραγμάτευση με τους δανειστές του νέου τριετούς προγράμματος για τη χώρα και οι επιπτώσεις που αυτό θα έχει στο πολιτικό σύστημα και κυρίως στη ζωή των πολιτών, των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, όλων εκείνων που επλήγησαν όσα χρόνια εφαρμόζονται τα μνημόνια.
Ο χρόνος της διαπραγμάτευσης του νέου προγράμματος ουσιαστικά ξεκινάει από σήμερα. Τα αποτελέσματα θα είναι γνωστά μάλλον προς το τέλος του δεύτερου δεκαήμερου του Αυγούστου και αναμένεται να προκαλέσουν νέα πολιτική περιδίνηση τόσο στο κυβερνητικό κόμμα όσο και γενικότερα στο πολιτικό σύστημα.
Οι επιπτώσεις, όμως, της όποιας συμφωνίας στην κοινωνία θα έχουν πιο μακροπρόθεσμο χαρακτήρα. Το λιγότερο όσο θα διαρκέσει το νέο πρόγραμμα. Κι αυτό γιατί η κοινωνία είναι αυτή που καλείται να πληρώσει τον λογαριασμό.
Εκεί βρίσκεται η μεγάλη και πραγματική εικόνα, στην κοινωνία δηλαδή, που, όπως και να έρθουν τα πράγματα, είναι υποχρεωμένη να υποφέρει όσο η χώρα θα παραμένει δέσμια της κρίσης.
