Εχει τη δεδηλωμένη η κυβέρνηση; Τυπικά δεν την έχει απολέσει, γιατί δεν έχει επιβεβαιωθεί από τις σχετικές κοινοβουλευτικές διαδικασίες· ουσιαστικά όμως την έχει χάσει, γιατί ο πρωθυπουργός ζήτησε την εμπιστοσύνη της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ προκειμένου να διαπραγματευθεί και ενώ την έλαβε από τους βουλευτές της Ν.Δ., του ΠΑΣΟΚ και του Ποταμιού, αρνήθηκαν να του τη δώσουν 17 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο («όχι», «παρών», αποχή).
Δεν έχει, πιστεύω, βάση το επιχείρημα του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του κόμματος Θ. Πετράκου, ο οποίος με άρθρο του στην ιστοσελίδα iskra αναφέρει ότι ούτε οι δύο υπουργοί ούτε οι υπόλοιποι βουλευτές έπαψαν να στηρίζουν την κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό, προσθέτοντας ότι αυτό το κατέστησαν σαφές με δημόσιες δηλώσεις τους. Νομίζω ότι είναι υπεκφυγή. Πώς είναι δυνατόν να στηρίζουν έναν πρωθυπουργό στον οποίο αρνήθηκαν να προσφέρουν αυτό που τους ζήτησε σε μια κρίσιμη ψηφοφορία; Η σχέση εμπιστοσύνης έχει κλονιστεί. Νομίζω ανεπανόρθωτα.
Επιπλέον υπάρχει το κείμενο άλλων 15 βουλευτών (ανάμεσά τους δύο υπουργοί) οι οποίοι προειδοποιούν ότι δεν θα ψηφίσουν μέτρα λιτότητας. Εχουμε, δηλαδή, πάνω από 30 βουλευτές που δεν πρόκειται να εγκρίνουν με την ψήφο τους ένα σχέδιο λιτότητας. Εχει κανείς αμφιβολία ότι το πρόγραμμα θα είναι ένα τοξικό μείγμα λιτότητας και ύφεσης; Ουδείς. Συνεπώς, δικαιούμαστε με ασφάλεια να προβλέψουμε ότι αυτοί οι 30 βουλευτές σωματικά ανήκουν (για την ώρα) στην κοινοβουλευτική δύναμη του ΣΥΡΙΖΑ, ψυχικά όμως ήδη είναι αλλού. Ο πρωθυπουργός, πάντως, δεν μπορεί να είναι όμηρός τους, ούτε βεβαίως και αυτοί επιτρέπεται να επιχειρήσουν να τον χειραγωγήσουν πολιτικά. Σ’ αυτό το μείζον πρόβλημα πρέπει να δοθεί λύση, είτε από τον Αλ. Τσίπρα είτε από τους ίδιους τους διαφωνούντες. Οι μεσοβέζικες καταστάσεις δεν τιμούν κανέναν.
Επί της ουσίας τώρα: Οι βουλευτές που διαφωνούν έχουν δίκιο βουνό. Δεν είναι αυτοί που παραβίασαν το πρόγραμμα του κόμματος, δεν είναι αυτοί που ακυρώνουν τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης, δεν είναι αυτοί που άλλαξαν αφήγημα, δεν είναι αυτοί που θα προκαλέσουν απογοήτευση στις τάξεις των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ και στο πλατύ μέτωπο του «όχι» που εκφράστηκε πριν από μερικές μέρες.
Ωστόσο, δεν είναι στη θέση του Αλ. Τσίπρα, ο οποίος, εκβιαζόμενος από τους «εταίρους», πρέπει να αποφασίσει εδώ και τώρα για το μέλλον της Ελλάδας. Στην προκειμένη περίπτωση, έχουμε το κλασικό παράδειγμα της βεμπεριανής θεωρίας, που διακρίνει την ηθική της πεποίθησης από την ηθική της ευθύνης. Οπως γράφει ο Νορμπέρτο Μπόμπιο, «τα δύο είδη ηθικής δεν συμπίπτουν: αυτό που είναι καλό βάσει των αρχών δεν είναι απαραίτητα καλό βάσει των αποτελεσμάτων, και αντιστρόφως» («Εγκώμιο της πραότητας» εκδόσεις Πατάκης).
Συζήτηση μεταξύ συριζαίου που έχει απογοητευτεί και συριζαίου που ψάχνει σανίδα να κρατηθεί.
– Μπουρδέλο έχει γίνει ο ΣΥΡΙΖΑ.
– Ναι, αλλά έχει κάνει και την Ευρώπη μπουρδέλο.
