Σε ιστορικής σημασίας γεγονότα με παγκόσμιου βεληνεκούς διαστάσεις -όπως για παράδειγμα το ελληνικό δημοψήφισμα της Κυριακής- είναι πολύ λογικό να «πυρώνουν» τα οδοστρώματα, να «πονάνε» οι λαιμοί, να γεμίζει με σύννεφα ο κοινός ουρανός, να ξετυλίγονται τακτικές (λανθασμένες ή μη…), να απογυμνώνονται στρατηγικές (το έωλο του κίβδηλου δεν αντέχει πολύ στον πραγματικό αέρα, και πνέει τα λοίσθια πριν την «επώαση»), να επέρχεται κατασκευασμένος διχασμός (αφού δίπλα στο αυτονόητο της αντίστασης εμφιλοχωρεί το «παθιασμένο» της υποδούλωσης), να επικρατεί η ανασφάλεια (ως το απότοκο της αδήριτης τρομολαγνείας), μα πάνω από όλα να επικεντρώνεται με μονοπωλιακούς όρους το ενδιαφέρον προς το ίδιο το γεγονός.
Με τις όποιες προεκτάσεις το διακατέχουν, με τα όποια επιχειρήματα συνδέουν την κάθε άποψη. Η Δημοκρατία, εξάλλου, είναι ακριβώς αυτό το πράγμα: το ντύσιμο των συγκρουόμενων συμφερόντων με τα ρούχα του πλουραλισμού και της κατοχύρωσης της διαφορετικής άποψης. Το μεγαλύτερο όπλο του κυρίαρχου συστήματος παραμένει, είτε βρισκόμαστε σε καιρούς νηνεμίας, είτε σε καιρούς έντασης και εσωτερικών ρήξεων όπως «καλή ώρα» τώρα…, το να αφεθεί ο καθένας να εκφέρει την άποψη του.
Θα αντιτάξει, βέβαια, κάποιος -πολύ εύλογα- πως η ίδια η ανισομερής δόμηση της κοινωνίας, οι αγεφύρωτες διαφορές ταξικού περιεχομένου, οι μορφωτικές διαφοροποιήσεις (που είναι κάτι άλλο από τις νοητικές…), το κατά πόσο ο καθένας έτυχε να έχει «άκρες» στα κέντρα των αποφάσεων που για δεκαετίες λυμαίνονταν το δημόσιο χώρο ή να μην έχει «στον ήλιο μοίρα» (ανεξαρτήτως των δυνατοτήτων του), δεν ποιούν μια άτυπη ισοτιμία στην έκφραση γνώμης. Όμως, αυτό αφορά στα ποιοτικά χαρακτηριστικά και όχι στην ουσία του πρακτικού χτισίματος των όρων. Αν επικρατήσει το ΝΑΙ -για παράδειγμα- στο δημοψήφισμα, μικρή σημασία θα έχει ποιοι και γιατί το επέλεξαν. Σημασία θα έχει μονάχα για όσους καλούνται να διαχειριστούν την επόμενη μέρα, καθώς θα έχουν βρεθεί μπροστά σε μια πλειοψηφία που αποδέχτηκε τις προσταγές των εκβιαστών υπό την ανερυθρίαστη καθοδήγηση πολιτικών κομμάτων που συνεχίζουν να εργάζονται για την καταστροφή του κοινωνικού ιστού ακόμα και σήμερα, που βρίσκονται στην αντιπολίτευση…
Σε κάθε περίπτωση, λοιπόν, κάθε φορά που λαμβάνει χώρα ένα σπουδαίο γεγονός, δεν πρέπει να επικεντρωνόμαστε αποκλειστικά και μόνο σε αυτό και να κλείνουμε τα μάτια στον καμβά πάνω στον οποίον σημειώνεται. Οι πολιτικές δυνάμεις καταθέτουν τις θέσεις τους, και κυρίως αποδομούν τη θέση του άλλου, ανεξαρτήτως της αποτελεσματικότητας του κάθε καγχασμού που προβάλλουν -λες και απευθύνονται σε χάνους… «Θέλετε να μας βγάλετε από την Ευρώπη» κραυγάζουν οι υποστηρικτές του ΝΑΙ, οι οποίοι επιμένουν να μη θέλουν να καταλάβουν τι είδους Ε.Ε. έχει διαμορφωθεί από το 2008 και μετά, και χωρίς να σκέπτονται το πολύ απλό: οι γεωφυσικοί χάρτες της ηπείρου θα περιλαμβάνουν για πάντα την Ελλάδα, οι «χάρτες» της πολιτικής και οικονομικής οικοδόμησης του σύγχρονου «ευρωπαϊκού γίγνεσθαι» εμφανίζουν ως πρωτεύουσα της το Βερολίνο….
Πάση θυσία, λοιπόν, μέσα σε έναν ιεραρχικό μηχανισμό καθυπόταξης που τις έμπρακτες συνέπειες του δεσποτισμού του έχουμε γνωρίσει πια όλοι πολύ καλά; «Θέλουμε τη συμμετοχή στην Ε.Ε., και παλεύουμε μέσα σε αυτή για τα συμφέροντα της πατρίδας μας» είναι, από την άλλη, το διακύβευμα της φιλοκυβερνητικής ρητορικής. Μα, αφού είναι έτσι όπως είναι η Ε.Ε., ή θα προβεί η συγκυβέρνηση σε επαχθή συγκατάνευση με τους όρους της (κάτι που είναι άκρως αντιθετικό με τις διακηρύξεις της σύγχρονης ευρωπαϊκής Αριστεράς, προμετωπίδα της οποίας για ευνόητους και πρακτικούς λόγους αποτελεί ο ΣΥΡΙΖΑ) ή θα πρέπει σύντομα να παρουσιαστεί -έστω και σπερματικά- μια εναλλακτική πρόταση. Ένα άλλο είδος εθνικής οικονομικής και παραγωγικής ανασυγκρότησης, με εθνικό νόμισμα (άρα και προφανή ευχέρεια επιλογών και χάραξης μελλοντικών επικερδών επιδιώξεων), με συμμαχίες και συμπράξεις με κράτη και διακρατικούς οργανισμούς που στηρίζονται στην επενδυτική υπεραξία και όχι να μετατρέπουν τα όποια δάνεια δίνουν σε αφορμή για περαιτέρω υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου της πλειοψηφίας των (περισσότερων) κοινωνικών τάξεων μιας χώρας. Τα πράγματα είναι απλά: ή ο ΣΥΡΙΖΑ προετοιμάζει όσους τον στηρίζουν για την πρόσκρουση του συμβιβασμού (άρα μιλάμε για μια εκδοχή ήττας της ίδιας της Αριστεράς) ή είμαστε μπροστά σε μια εντυπωσιακή ριζική αλλαγή «παραδείγματος» που θα συνιστά μια πρωτοφανή ήττα για το δυτικό μοντέλο διακυβέρνησης. Κάτι το ενδιάμεσο δεν υπάρχει, και αυτό το έχουν καταλάβει όλοι οι οξυδερκείς παρατηρητές των εξελίξεων. Δεν προκαταλαμβάνουμε (ίδιον των φανατικών κάθε απόχρωσης), απλά περιμένουμε…
Τα πράγματα είναι, λοιπόν, κατά τη δική μας κρίση συγκεκριμένα, όσο και αν επιχειρούν να τα μπερδέψουν τα επιχειρήματα της κάθε πλευράς, που εσκεμμένα μερικοποιούν συσκοτίζοντας το γενικό. Η Ε.Ε. είναι δεδομένη, έχει πάρει συγκεκριμένη ρότα και δεν φαίνεται εφικτή καμία δυνατότητα αλλαγής στο άμεσο μέλλον… Εμείς τι κάνουμε; Όλοι οι λαοί της Ευρώπης τι κάνουν; Θα αποδεχτούν -σε μια όψιμη επιλογή εθελόδουλης και αυτοκαταστροφικής συγκατάβασης- το να δανείζεσαι εσαεί χρήμα από τον κύριο Ντράγκι και τους μετέπειτα διαδόχους του, έτσι ώστε κάθε αναπτυξιακή σου απόπειρα να γίνεται επί τη βάση των ορέξεων ή μη των νεοφιλελεύθερων και στυγνά φιλοκαπιταλιστικών ευρω-ιερατείων; Θα καταδικάσουμε τους εαυτούς μας -όσο υπάρχει Ε.Ε-. να λειτουργούμε ως μια εξαρτώμενη επαρχεία με μικρά περιθώρια αυτόνομης κίνησης; Μα, αλήθεια, είδανε πουθενά όλοι όσοι υποστηρίζουν το ΝΑΙ να τηρεί η Ε.Ε. τις ιδεολογικές της διακηρύξεις, έτσι ώστε να θέλουν με τέτοια πρεμούρα να μείνουν σε αυτή; Πως γίνεται να κόπτεσαι για εθνική ανεξαρτησία, εγκλωβισμένος για τα καλά σε εχθρικά και ανταγωνιστικά περιβάλλοντα στα οποία κάποια έθνη λειτουργούν ως τα δήθεν εκλεκτά της ίδιας της Ιστορίας, επιχειρώντας να πάρουν τη ρεβάνς για παρελθούσες (στρατιωτικές κατά βάση…) κατραπακιές τους;
Τα ψέματα τελείωσαν. Για όσους μπορούν να δουν πολύπλευρα, για όσους μπορούν να αντιληφθούν την πραγματικότητα με όρους ευρύτερης γεωπολιτικής διερεύνησης. Υπάρχει άλλος δρόμος; Ποιοι θα τον παρουσιάσουν; Πότε; Το δημοψήφισμα δεν είναι η αρχή και το τέλος της ζωής, της εξελικτικότητας, ενός λαού. Είναι το κλειδί που ανοίγει την επόμενη «πίστα»… Εξάλλου, το αποτέλεσμα του θα το διαχειριστεί η κάθε πολιτική δύναμη (αλλά και οι «εταίροι») κατά το δοκούν, για να προωθήσουν τους πραγματικούς τους σχεδιασμούς. Μην κολλάμε στα αποσπασματικά γεγονότα αυτά καθαυτά, αλλά ας είμαστε σε θέση να τα εντάσσουμε στο ουσιαστικό πεδίο των πραγματικών εξελίξεων που αντανακλούν στο αύριο. Και να θυμόμαστε πως η ίδια η Ιστορία έχει τη δύναμη να ξεβράζει όποιον δεν μπορεί να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων στα ημι-κρίσιμα, προκαλώντας ολική έλλειψη εμπιστοσύνης για τις καθοριστικές d-day που αργά ή γρήγορα θα κάνουν την εμφάνιση τους στο προσκήνιο. Μάλλον, ήρθε η ώρα να μιλήσει η κοινωνία της ποιότητας, του αλληλέγγυου ανθρώπινου πνεύματος, του δημιουργικού σωματικού μόχθου, να δώσει τη μάχη της γιατί κάθε τι το διαφορετικό προσομοιάζει με συλλογικό ενταφιασμό. Και αν νικήσουν οι θιασώτες της υποταγής; Όλοι θα πρέπει -εκ νέου- να δούμε τι θα κάνουμε…
