Δεν μπόρεσα να παρακολουθήσω μέχρι το τέλος την προχθεσινή/χθεσινή σύνοδο της Βουλής για το δημοψήφισμα. Νύσταξα πάνω στο επεισόδιο Κωνσταντοπούλου-Σαμαρά ή Σαμαρά-Κωνσταντοπούλου, το οποίο προκάλεσε, ευτυχώς, τη σωτήρια και κατευναστική παρέμβαση του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα για δεκάλεπτη διακοπή της συνεδρίας. Εκεί πάνω κοιμήθηκα.
Στο μεταξύ, η Ζωή Κωνσταντοπούλου, μας τίμησε με ομιλία της, όχι ως πρόεδρος της Βουλής αλλά με την ιδιότητά της της βουλευτού∙ ομιλία που θα χαρακτήριζα (υπ)αρχηγική, αφού τεκμηρίωσε τα κατ’ αυτήν, προφανώς και κατά την κυβέρνηση, επιχειρήματα υπέρ του δημοψηφίσματος με άνεση αναπληρωτή πρωθυπουργού.
Οπου βέβαια περιέγραψε, αδρά όσα ακροθιγώς υπαινίχθηκα χθες, απευχόμενος: Δόξα και τιμή σε όσους τάσσονται υπέρ του δημοψηφίσματος, στην παράδοση των μεγάλων «όχι» του γένους, από Θερμοπύλες μέχρι χούντα των συνταγματαρχών (δεν το είπε έτσι, όμως το υπονόησε σαφέστατα∙ δεν είναι άλλωστε από αυτούς που αφήνουν υπαινιγμούς αδιευκρίνιστους). Καταφρόνια, σ’ αυτούς που «φοβούνται» (ρήμα που χρησιμοποίησε) το δημοψήφισμα, τους οποίους περίπου ενέταξε στο ευρύ φάσμα των ανά την Ιστορία δωσιλόγων∙ νέα είναι ακόμα…
Επειδή λοιπόν δεν είδα την κοινοβουλευτική συνεδρίαση του Σαββάτου μέχρι τέλους, άρα δεν γνώριζα το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας, πρωί πρωί, χαράματα, ήμουν στο laptop και στο Διαδίκτυο. Οπου είχα την ευκαιρία, εκτός από το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας, να ρίξω μια ματιά και στα κυριακάτικα πρωτοσέλιδα∙ εντυπωσιάστηκα μάλιστα από το πλήθος, σε εποχή κάτισχνων αγελάδων για εφημερίδες.
Στάθηκα στον «Ριζοσπάστη»∙ από περιέργεια: να δω πώς είδαν στο ΚΚΕ το ζήτημα… Τίτλος: «“Όχι” στις προτάσεις για συμφωνία τόσο των δανειστών όσο και της κυβέρνησης – Αποδέσμευση τώρα από την ΕΕ». Παράπλευρος τίτλος: «Συγκυβέρνηση-Ευρωζώνη-ΔΝΤ – Παραπέμπουν το λαό από τη Σκύλλα στη Χάρυβδη για λογαριασμό του κεφαλαίου». Η χαρά της ζωής, σκέφτηκα. Η ευτυχία του να μην κάνεις τίποτα πιστεύοντας ότι κάνεις κάτι σπουδαίο!
