Ποιο είναι το δικαιικό πλαίσιο της λεγόμενης διαπραγμάτευσης, ποιο το αντικείμενό της και ποιο το θεσμικό πεδίο από το οποίο αντλούν τις αρμοδιότητές τους οι δανειστές; Οσο δεν απαντιέται αυτή η ερώτηση, οτιδήποτε άλλο είναι αυθαίρετο, νομικά ανίσχυρο, πολιτικά ανομιμοποίητο και εν τέλει απρόσφορο να σε βοηθήσει.
Είναι σαν να ρωτάς «αν θα πετύχει η εγχείρηση», ενώ δεν ξέρεις ούτε από τι πάσχεις, ούτε αν θα σε χειρουργήσει αληθινός γιατρός, ούτε αν όλα αυτά γίνονται σε πραγματικό νοσοκομείο. Ετσι, κάθε αόριστη και καινοφανής θεώρηση φαντάζει ισόβαρη με το ίδιο το προς επίλυση πρόβλημα, ενώ στην ουσία εσκεμμένα το παρακάμπτει.
Από την άλλη, μέσα σ’ έναν τέτοιο χαοτικό διάλογο, κάθε θέση ή αντίθεση μεγαλώνει την παραμυθία και αναγορεύει κομπάρσους σε πρωταγωνιστές. Το γελοίο από το μεγαλείο απέχει ένα μόλις βήμα. Συχνά, οι πάσης φύσεως εξουσίες, από αμετροέπεια και ναρκισσιστική τύφλωση, το ξεχνούν· το πληρώνουν όμως.
Πέντε μήνες τώρα, η κυβέρνηση της Αριστεράς δεν αποφασίζει να χρησιμοποιήσει στα διεθνή fora το πιο σημαντικό της όπλο: μνημόνια και δανειακές συμβάσεις είναι ανίσχυρα για την εσωτερική έννομη τάξη (γιατί, πρωτίστως, έχουν συναφθεί με αντίθετο τρόπο από αυτόν που επιτάσσει το ελληνικό Σύνταγμα), έωλα σύμφωνα με το δίκαιο της Ε.Ε. (γιατί πρόκειται για ad hoc συμφωνίες εκτός ευρωπαϊκού πλαισίου) και ακυρώσιμα σύμφωνα με το διεθνές (γιατί έχει παραβιαστεί το πρώτο, περίπτωση που αναγνωρίζεται ως λόγος ακύρωσης της διεθνούς συμφωνίας).
Αλλιώς: μνημόνια και δανειακές συμβάσεις είναι το εγκληματικό αποτέλεσμα εσχάτης προδοσίας. Οχι αφηρημένα και αόριστα, αλλά όπως προβλέπει ο ποινικός μας νόμος. Δύο Βουλές (όσοι ψήφισαν τα σχέδια των μνημονίων και έδωσαν αντισυνταγματικές εξουσιοδοτήσεις στους υπουργούς να υπογράψουν τα πραγματικά μνημόνια και τις μελλοντικές τροποποιήσεις τους) και οι υπουργοί τριών κυβερνήσεων (που τα υπέγραψαν και τα εφάρμοσαν απευθείας χωρίς να τα κυρώσει η Βουλή) είναι στο διηνεκές υπόλογοι, γιατί το έγκλημα είναι απαράγραπτο όσο διαρκεί η ανώμαλη κατάσταση. Ο πυρήνας της αλήθειας λέγεται και με τρεις γραμμές. Από εκεί και ύστερα, συχνά πρόκειται για μυθιστοριογραφία.
Απειροι αλλά «κωφοί», απροετοίμαστοι αλλά «ιδεοληπτικοί», αδιάβαστοι αλλά «μονομανείς», κατεύθυναν την «ηγετική ομάδα» της κυβέρνησης, και με ευθύνη της ίδιας, να ξιφουλκεί με ανεμόμυλους σ’ έναν πόλεμο σκιών, ποντάροντας στο ότι ο «λύκος» θα κουραστεί και θα αρχίσει να τηρεί «κάποιους» κανόνες (και ενώ οι ίδιοι δεν τους γνωρίζουν για να τους επιβάλουν) και τελικά θα τους κάνει το χατίρι.
Ως εδώ: όποιος φέρει στη Βουλή σχέδια διεθνών συμβάσεων και όχι τις ίδιες τις συμβάσεις υπογεγραμμένες ήδη από όλα τα συμβαλλόμενα μέρη, με εξουσιοδοτήσεις σε υπουργούς για να υπογράψουν τα πραγματικά μνημόνια και τις τροποποιήσεις τους, τα οποία από και μόνο με την υπογραφή τους ισχύουν, τάχα, για την εσωτερική έννομη τάξη, διαπράττει εσχάτη προδοσία· περνάει «απέναντι» με ευθύνη του. Βουλή που θα ψηφίσει τέτοιο νόμο (όσοι τον ψηφίσουν), το ίδιο. Υπουργοί και κρατικά όργανα που θα ενεργήσουν βάσει τέτοιων εξουσιοδοτήσεων, επίσης.
Διεθνής σύμβαση που διέπεται από ξένο δίκαιο και υπάγεται σε αρμοδιότητα όχι ελληνικού δικαστηρίου απαιτεί για την κύρωσή της, τουλάχιστον, 180 ψήφους. Τέλος: οποιοσδήποτε νόμος, ακόμα και αν ψηφιστεί και από τους 300 της Βουλής, που θίγει τις βάσεις του δημοκρατικού μας πολιτεύματος, δηλαδή, αλλοιώνει, αδρανοποιεί ή καταλύει έστω και έναν θεμελιώδη δημοκρατικό θεσμό ή αρχή, είναι ανεφάρμοστος ως αντισυνταγματικός και εσχατοπροδοτικός. Η Βουλή, ακόμα και σύσσωμη, δεν έχει το δικαίωμα να καταλύσει τη δημοκρατία.
Ο λαός μας, μοναδικό υποκείμενο που ωφελείται ευθέως και μοναδικά από τη λειτουργία του δημοκρατικού μας πολιτεύματος όπως αυτό εγκαθιδρύεται με το Σύνταγμά μας, αναγορεύεται από το ίδιο το θετικό μας δίκαιο σε εγγυητή του. Το ίδιο το Σύνταγμα, που επιτάσσει-διατάσσει και δεν εύχεται απλώς, απαιτεί την ενεργητική αφοσίωσή του στη δημοκρατία και την πατρίδα.
Στην αντίκρουση κάθε πράξης σφετερισμού της κυριαρχίας του και των δικαιωμάτων του, που τέτοια είναι και η μη υποταγή των βασικών εξουσιών του (Βουλής και κυβέρνησης) στις θεμελιώδεις επιταγές του Συντάγματος. Ποια αμυντική ενέργεια θεωρείται επιτρεπτή;
Αυτή που προφυλάσσει το έννομο αγαθό αποτελεσματικά και μέχρι την ειρήνευση. Αν πρόκειται για καταφανώς αντισυνταγματικό «νόμο»; Στην ανυπακοή προς αυτόν, τηρώντας ανάστροφα το μέτρο της επιθετικότητάς του μέσω του οποίου επιχειρεί να κατισχύσει ως θετικό δίκαιο. Το δίκαιο υλοποιείται, κατ’ αρχάς, εκτός των δικαστικών αιθουσών. Η άμυνα της δημοκρατίας ανήκει, πρωτίστως, στην πηγή της και τον φορέα της: τον λαό της. Τότε «είσαι κάθε λέξη του Συντάγματος».
*Δ.Ν. – δικηγόρος – συγγραφέας
