Από το 1977, που ξεκίνησε η λειτουργία του εργοστασίου της ΕΑΒ στο Αίγιο, αποτελεί τον βασικό τροφοδότη του ελληνικού στρατού κι έναν από τους σημαντικότερους πυλώνες της βαριάς βιομηχανίας της χώρας στην παραγωγή όπλων.
«Περιμένουμε τις εξαγγελίες των αρμοδίων να γίνουν πράξη», δηλώνει στην «Εφ.Συν.» ο Δημήτρης Ξούλος, αντιπρόεδρος του συλλόγου εργαζομένων στο εργοστάσιο και αντιπρόεδρος του εργατικού κέντρου Αιγίου.
«Αυτό που χρειαζόμαστε άμεσα είναι η πρόσληψη τουλάχιστον 100 ατόμων, ώστε η παραγωγή να μπορέσει να λειτουργήσει κανονικά. Ο μέσος όρος ηλικίας των εναπομεινάντων στο εργοστάσιο είναι απαγορευτικός για τη συνέχιση της λειτουργίας του, αν δεν υπάρξουν προσλήψεις. Πρέπει να μεταλαμπαδευτεί η τεχνική γνώση σε νεότερους, ώστε το εργοστάσιο να ξαναγίνει ανταγωνιστικό και να εξυπηρετήσει παραγγελίες τόσο για το εσωτερικό όσο και για το εξωτερικό».
Στο εργοστάσιο, από την αρχή της λειτουργίας του και για αρκετά χρόνια, φτιαχνόταν το τυφέκιο του ελληνικού στρατού G3.
Αλλά δεν είναι το μόνο. Ολμοι, βομβιδοβόλα, πιστόλια, βλήματα, φορητά αντιαρματικά, πολυβόλα και άλλα προϊόντα πέρασαν από τη γραμμή παραγωγής του εργοστασίου εξυπηρετώντας κατά κύριο λόγο τον στρατό ξηράς.
«Η κακοδιοίκηση και η κακοδιαχείριση μας έφεραν σε αυτό το σημείο της απαξίωσης», λέει ο κ. Ξούλος. «Το εργοστάσιο μπορεί να γίνει ανταγωνιστικό και να βρεθεί στην πρώτη γραμμή. Μπορώ να σας πω ότι η τεχνογνωσία που υπάρχει εδώ συναγωνίζεται τις καλύτερες σε παγκόσμιο επίπεδο».
Να θυμίσουμε ότι υπήρξαν εποχές που το εργοστάσιο του Αιγίου καινοτομούσε. Ποιος ξεχνά, άλλωστε, ότι εδώ αναπτύχθηκε το πρόγραμμα του πρωτοποριακού –τότε– αντιαεροπορικού πυροβόλου Αρτεμις 30, το οποίο στη συνέχεια καταδικάστηκε στη λήθη;
Υπολειτουργεί
«Υπήρξαν εποχές που στο εργοστάσιο του Αιγίου δούλευαν 980 άνθρωποι. Και το εργοστάσιο πήγαινε καλά και είχε καταπολεμηθεί το πρόβλημα της ανεργίας στην περιοχή. Σήμερα, μετά τα προγράμματα εθελουσίας εξόδου και τις συνταξιοδοτήσεις, έχουμε μείνει περίπου 250. Με αυτό τον αριθμό το εργοστάσιο υπολειτουργεί και είναι κρίμα, γιατί υπάρχουν παραγγελίες που τρέχουν ακόμα και από το εξωτερικό και για τις οποίες γίνεται μεγάλη προσπάθεια να φανούμε συνεπείς με βάση τις συνθήκες», λέει ο κ. Ξούλος.
«Εμείς το μόνο που ζητάμε είναι αξιοπρέπεια και να παράγουμε μέσα από τη δουλειά μας. Θέλουμε να μην επαναληφθούν τα λάθη του παρελθόντος και το εργοστάσιο να δουλέψει με διαφανείς διαδικασίες. Εγιναν πολλά εδώ τα τελευταία 30 χρόνια και εξυπηρετήθηκαν πολλοί εις βάρος της εταιρείας. Αυτό πρέπει να σταματήσει.
»Επαναλαμβάνω, το εργοστάσιο έχει όλα τα φόντα να γίνει ανταγωνιστικό ανάμεσα σε μεγάλα εργοστάσια του εξωτερικού. Για να γίνει όμως αυτό πρέπει η κυβέρνηση να κάνει πράξη όσα μας είπε. Η ελληνική αμυντική βιομηχανία μπορεί να γίνει κερδοφόρα».
Για την ιστορία, πάντως, έντονο ενδιαφέρον για το εργοστάσιο του Αιγίου, ώστε να κατασκευάζονται εκεί τα τυφέκια Καλάσνικοφ, έχουν δείξει οι Ρώσοι, ενώ στόχος της κυβέρνησης είναι η άμεση εξεύρεση πρώτων υλών για ολοκλήρωση παραγγελιών που εκκρεμούν αλλά και η πρόσληψη προσωπικού.
