Ας συνεννοηθούμε πρώτα για τα βασικά. Οι πολιτικές δυνάμεις που υποστηρίζουν το ΝΑΙ, συνεργοί, στο μεγαλύτερο μέρος τους, εκούσιοι ή, έστω, ακούσιοι των πολιτικών των μνημονίων που εφαρμόστηκαν τα τελευταία χρόνια, κάνουν μια στρατηγικού χαρακτήρα μετάθεση:
Από το ερώτημα που έχει τεθεί σε δημοψήφισμα μεταφέρουν το ερώτημα στο μόνο πεδίο όπου τους δίνονται ευκαιρίες προσέλκυσης ψηφοφόρων, στο πεδίο δηλαδή μιας επιλογής μεταξύ Ευρώπης / μη Ευρώπης και μέσα στο Ευρώ / έξω από το Ευρώ.
Το δίλημμα είναι βέβαια πλαστό, αν θέλετε όχι γιατί το λέει η κυβέρνηση, αλλά γιατί αυτό φανερώνουν με δηλώσεις τους ακόμη και οι δανειστές της χώρας.
Όπως έχουν δηλώσει ο κ. Γιουνκέρ, η κ. Μέρκελ, ακόμη και αυτός ο κ. Σόιμπλε, τη Δευτέρα 6/7, ακόμη κι αν ο ελληνικός λαός ψηφίσει «ΟΧΙ», θα συνεχιστούν οι διαπραγματεύσεις για την αναζήτηση συμφωνίας.
Αν το ΟΧΙ σήμαινε πραγματικά έξοδο από το Ευρώ και την Ευρώπη, με ποιους θα διαπραγματευθούν τη Δευτέρα, με εκείνους που θα έχουν πει ΟΧΙ στο Ευρώ και την Ευρώπη;
Ακόμη και σύμφωνα με τους Financial Times στις 3.7.2015: «… Το πλεονέκτημα για τους στρατηγικούς αναλυτές είναι ότι δίνουν την εντύπωση ότι κάνουν εξειδικευμένες εκτιμήσεις (για τις πιθανότητες εξόδου της χώρας από το Ευρώ). Αν βέβαια αυτές έχουν μια οποιαδήποτε αξία, παραμένει αμφίβολο, αλλά ιδού η δική μου πρόβλεψη: η κοινότητα των επενδυτών θα συνεχίσει να δίνει αναληθή νούμερα για το Grexit και για άλλα πιθανά γεγονότα. Σε αυτό είμαι 95% σίγουρος. Ίσως και 96%».
Το ψεύδος περί του ότι οι δύο προτάσεις, της Ελλάδας και των δανειστών, απέχουν ελάχιστα μεταξύ τους
Οι προτάσεις της ελληνικής κυβέρνησης, των 47 σελίδων, της συμπλήρωσής τους, οι συνέπειες της αίτησης για συμφωνία με τον ECM, είναι κακές, πολύ κακές.
Όμως οι ποσοτικές και ποιοτικές διαφορές των προτάσεων των μερών είναι τεράστιες. Το σχέδιο των δανειστών αρνείται το κρίσιμο σημείο των ελληνικών προτάσεων, την αντιμετώπιση του χρέους, αιτίας της μετατροπής της χώρας σε προτεκτοράτο και ειδική οικονομική ζώνη, καθεστώς που προκαλεί πέντε χρόνια τώρα ύφεση, κλείσιμο εκατοντάδων χιλιάδων επιχειρήσεων, ανεργία, κατάρρευση του ασφαλιστικού συστήματος …
Ακόμη και το ΔΝΤ με την πρόσφατη έκθεσή του παραδέχεται, μίζερα, ότι το χρέος είναι μη βιώσιμο και προτείνει το κούρεμά του κατά 30%, μια πρόταση θλιβερά πίσω από τις ανάγκες των καιρών, όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά και για όλες τις χώρες που βρίσκονται σε όμοια ή παρόμοια κατάσταση.
Αυτή ωστόσο δεν είναι η μόνη διαφορά. Στις προτάσεις της ελληνικής κυβέρνησης το κύριο βάρος των φορολογικών μέτρων, αυτών των άδικων, σκληρών και υφεσιακών μέτρων, πέφτει προεχόντως στους έχοντες. Η σκληρή ταξική απάντηση των δανειστών είναι η μετάθεση του κέντρου βάρους στους μη έχοντες.
Τα μέτρα που προτείνουν οι δανειστές είναι ακόμη πιο υφεσιακά και κοινωνικά άδικα, με μειώσεις μισθών, συντάξεων και κοινωνικών δαπανών (με γενική μείωση των κρατικών δαπανών και τη διατήρηση της ρήτρας μηδενικού ελλείμματος, που βρίσκουν σύμφωνα τη ΝΔ, το Ποτάμι και το ΠΑΣΟΚ), ενώ πλήττουν στοχευμένα τον τουρισμό και τομείς της εγχώριας βιομηχανίας.
Οι δανειστές ζητούν κατάργηση με νόμο της ΟλΣτΕ 2287-90/2015, που έκρινε αντισυνταγματικές τις μειώσεις των συντάξεων στον ιδιωτικό τομέα και τις ΔΕΚΟ και την ρήτρα μηδενικού ελλείμματος, τη διατήρηση της ισχύουσας μνημονιακής νομοθεσίας για τα εργασιακά (ΠΥΣ 6/2012, ν. 4303/2014 που στηρίζει τη συνέχιση της πολιτικής εσωτερικής υποτίμησης δια της μείωσης των μισθών) και τη μεταβίβαση, κυριολεκτικά, της νομοθετικής εξουσίας στα εργασιακά στους ίδιους (προηγούμενη σύμφωνη γνώμη των δανειστών για νομοθέτηση στα εργασιακά), κόντρα ακόμη και στις κόκκινες γραμμές της ΟλΣτΕ 2307/2014.
Γιατί η εσωτερική υποτίμηση με μειώσεις μισθών στον ιδιωτικό τομέα θα είναι το αναπόδραστο αποτέλεσμα της διατήρησης του σημερινού νομοθετικού πλαισίου (της ΠΥΣ 6/2012 και του ν. 4303/2014).
Η ηγεσία του ΚΚΕ επινόησε μια δική της επιλογή. Λέω δική της γιατί η επιλογή αυτή ισοδυναμεί με άκυρο ή έστω με αποχή. Αφήνω κατά μέρος τους συνειρμούς που δημιουργούνται με την αποχή του 1946… Η ουσία είναι ότι με αυτή την πρόταση, που δεν προσφέρεται ως επιλογή στο δημοψήφισμα, αδυνατίζει, εξ αντικειμένου, το μοναδικό ΟΧΙ που, καλώς ή κακώς, μπορούμε να πούμε σ΄ αυτό το δημοψήφισμα με αντίστοιχη ενίσχυση του ναι.
Αυτοί που ατιμάζουν χρόνια τώρα τη δημοκρατία, τη γλώσσα και τη συνείδηση των Ελλήνων
Μετά από 34 δημοψηφίσματα στην Ευρωπαϊκή Ένωση τα τελευταία χρόνια με αντικείμενο τις θεσμικές επιλογές της και τις πολιτικές της, το ελληνικό δημοψήφισμα για πρώτη φορά «θέτει θέμα Grexit». Θυμίζω ότι ο κ. Γιουνκέρ, συνελήφθη κατ΄ επανάληψη ψευδόμενος, τελευταία από τον δημοσιογράφο των Financial Times P. Spiegel, όταν σε συνέντευξή του μετά την ανακοίνωση του δημοψηφίσματος βεβαίωνε ότι οι προτάσεις του δεν οδηγούν σε μείωση των συντάξεων στην Ελλάδα. Το ΟΧΙ είναι η μόνη απάντηση που μπορούμε να δώσουμε σε όσους χρησιμοποιούν το ψέμα και τη βία, την γκαιμπελική προπαγάνδα, σε όσους ατιμάζουν τη γλώσσα και τη συνείδηση των Ελλήνων, παρενδύοντας έννοιες και λέξεις. Σε όσους κάνουν εκστρατεία τρόμου κατά του ελληνικού λαού, με τη χρήση κτηνώδους ψυχολογικής και υλικής βίας σε βάρος των πολιτών, τη «δημοσιογραφία» του τρόμου, σε όσους χρησιμοποιούν τον νόμο ως φονικό όπλο εναντίον της κοινωνίας εδώ και πέντε χρόνια, που όταν πυροβολούν θεμελιώδη δικαιώματα πέφτουν μαζί τους οι άνθρωποι.
Διχασμός;
Εγώ που λέω ΟΧΙ δεν έχω κανένα «διχασμό» με όσους από φόβο ή από πεποίθηση θέλουν να ψηφίσουν ναι. Έχω όμως αγεφύρωτο «διχασμό» με τις «δημοσιογραφικές» πρακτικές ιδιωτικών καναλιών, που κατάφεραν να δημιουργήσουν καθεστώς χούντας στην τηλεόρασή τους, έχω «διχασμό» με τους ολιγάρχες γενικά, με τον πρώην υπουργό οικονομικών κ. Παπακωνσταντίνου, που ψηφίζει κι αυτός ναι…
Το είπαμε: Οι προτάσεις της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ είναι κακές, κακή είναι και η τελευταία πρόταση για δανειοδότηση από τον ESM, κυρίως για ό,τι μπορεί να συνεπάγεται αυτό, αν η νέα διαπραγμάτευση αποτύχει. Όμως είναι φανερό ότι είναι χονδροειδής πλαστογράφηση η άποψη ότι τις δύο προτάσεις χωρίζουν μόνο λίγες εκατοντάδες εκατομμύρια ή … 60 εκατομμύρια Ευρώ σύμφωνα με την τελευταία δήλωση του κ. Γιουνκέρ, που συνελήφθη κατ΄ επανάληψη ψευδόμενος, τελευταία από τον φίλα προσκείμενο στους «θεσμούς» δημοσιογράφο των Financial Times P. Spiegel.
Λέω ΟΧΙ γιατί ή θα είμαι ένας ελεύθερος άνθρωπος ή δειλός, άβουλος και μοιραίος. Είναι η μόνη μου επιλογή ακόμη και αν η νέα συμφωνία θα είναι και πάλι επαχθής. Γιατί «ένας λαός σκλαβώνεται μόνος του, κόβει τον ίδιο του το λαιμό όταν, έχοντας επιλέξει ανάμεσα στο να είναι υποτελής και στο να είναι ελεύθερος, εγκαταλείπει τις ελευθερίες και μπαίνει στον ζυγό, συναινώντας στην ίδια του τη δυστυχία, ή μάλλον, προφανώς καλωσορίζοντάς την … Δεν σας ζητώ να θέσετε τις χείρες πάνω στον τύραννο για να τον ανατρέψετε, αλλά απλώς να μην τον στηρίζετε πλέον» (Πραγματεία περί εθελοδουλείας του Ετιέν Ντε Λα Μποεσί).
*Καθηγητής Εργατικού Δικαίου στη Νομική Σχολή του ΑΠΘ
