Έχει καθιερωθεί στο ευρύτερο κοινωνικό υποσυνείδητο, ένα είδος σχεδόν αδιαμφισβήτητου «λαϊκού θέσφατου» που αγγίζει πολλούς, να θεωρείται όποιος διαχειρίζεται κυβερνητική εξουσία ως προνομιούχος. Πόσες φορές έχουμε ακούσει το γνωστό παράπονο «τι ανάγκη έχει αυτός/ή»… Φυσικά, έχει αποδειχτεί πολλάκις πως η κοινωνική-λαϊκή θυμοσοφία ελάχιστες φορές λαθεύει στα πορίσματα της γύρω από διαχρονικές σταθερές των ανθρώπινων κοινωνιών. Γιατί μπορεί η τεχνολογία και η επιστήμη να προοδεύουν αλματωδώς, αλλά κάποια πράγματα «συντηρούν τους μύθους τους» στο διάβα της διαρκούς ιστορικής εξέλιξης…
Όμως, η κατοχή θέσεων εκτελεστικής εξουσίας (όπως άλλωστε και κάθε άλλης μορφής αντίστοιχων ηγετικών αρμοδιοτήτων) τείνει εκ των πραγμάτων να είναι μια υπόθεση που δεν έχει μόνο υλικά οφέλη, τίτλους, προνόμια, αναγνωρισιμότητα κ.ο.κ. Έχει και πολλαπλά άγχη (με τις δέουσες συνέπειες, ανεξαρτήτως μάλλον επιτυχούς ή μη εκτέλεσης των καθηκόντων): η παραγωγή έργου, η διαχείριση ετερόκλητων τάσεων, συμπεριφορών και δράσεων, η έγκαιρη αποτροπή ολισθημάτων και οπισθοχωρήσεων, δεν είναι εύκολα πράγματα και αυτό μπορεί να το καταλάβει όποιος άνθρωπος έχει διαχειριστεί έστω και μία φορά στη ζωή του μια υπεύθυνη θέση.
Υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις που λειτουργούν έχοντας ως μονόπλευρη προτεραιότητα την εξυπηρέτηση των συμφερόντων της αστικής τάξης (ο σύγχρονος νεο-φιλελευθερισμός), ενώ άλλες (αρκετά λιγότερες και με μικρότερη απήχηση είναι η αλήθεια…) την αλλαγή στην ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής (ένα ζήτημα ταμπού εδώ και πάρα πολλά χρόνια για την επίσημη κυρίαρχη σκέψη). Δύο εντελώς συγκρουόμενες προτάσεις, με διαφορετικούς ωφελημένους και θιγόμενους. Η έμπρακτη επικράτηση της πρώτης λογικής δημιουργεί μεγαλύτερη ανισότητα, με όσα γνωστά και οδυνηρά αυτό μπορεί να συνεπάγεται. Η (ενδεχόμενη) επικράτηση των άλλων δυνάμεων θα σηματοδοτούσε αίμα, επανάσταση, ριζική και βίαιη ανατροπή κοινωνικών και συστημικών στάτους.
Ανάμεσα σε αυτές τις δύο άκρως αντιθετικές πολιτικο-οικονομικο-φιλοσοφικές προσεγγίσεις, είναι λογικό να εμφανίζονται πολιτικές δυνάμεις που να διακηρύσσουν πως αποτελούν έναν καλοπροαίρετο παράγοντα αποσυμπίεσης. Ένα είδος σύγχρονου «ταξικού συμβιβασμού», που από μόνο του εισάγει ξανά (έστω και από το μισόκλειστο παραθύρι του διστακτικού…) έννοιες που βολεύεται να τοποθετούνται στα «σκιερά ντουλάπια της λήθης», αλλά τις επαναφέρει η ίδια η πραγματικότητα στο «φως» των ουσιαστικών αναζητήσεων… Και εφόσον το δημοκρατικό πέρασμα προς το σοσιαλισμό κρίνεται ανέφικτο στη σύγχρονη Ελλάδα για μια σειρά λόγων, απομένει μονάχα το πέρασμα προς τη δημοκρατία με ημι-σοσιαλιστικές επεμβάσεις στην καπιταλιστική λειτουργικότητα.
Τα πολιτικά κόμματα -πέρα από τα όσα λένε (ενίοτε και κραυγάζουν, λες και απευθύνονται σε περιορισμένης ευθύνης άτομα…) στις αναμεταξύ τους κοκορομαχίες- επηρεάζονται από τις κοινωνικές τάσεις της κάθε εποχής, αφού στην τελική αποτελούν και την εγγύτερη έκφραση-αποτύπωσή τους. Κάθε άνθρωπος (άρα και κάθε πολιτικό ον) κάνει τις επιλογές του. Παίρνει τις αποφάσεις ζωής του, δημιουργεί μέσα του εγκαίρως τις ασπίδες προστασίας, αποσαφηνίζει τους στόχους του, προσδοκάει σε οφέλη, σταθμίζει κινδύνους και «ρίχνεται στον ωκεανό της πραγματικότητας» για να δει «τι ψάρια μπορεί να πιάσει». Χαράσσει με το «ξίφος» του αναπόφευκτου εγωκεντρισμού τα δικά του γράμματα σε έναν τοίχο που ήδη έχει γεμίσει με «μηνύματα», ελπίζοντας να μην πιαστεί ο ίδιος από την απόχη των κατακλυσμιαίων μεταπτώσεων που προκύπτουν στο ολιστικό γίγνεσθαι…
Ποιος μπορεί άραγε να διακατέχεται από άμετρη φιλο(ματαιο)-δοξία για τοποθέτηση των συμβόλων της απολυτότητας σε μετρήσιμα μεγέθη που προκαλούν ζαλάδες ακόμα και στους εξειδικευμένους γνώστες που τα διαχειρίζονται επαγγελματικά; Μόνο, ένας αιθεροβάμων, σε ιστορικής σημασίας συγκυρίες που η ίδια η εποχή κλείνει τις πύλες σε τέτοια είδη ανθρώπων… Δεν αρκεί μόνο να σε ακούνε, αλλά χρειάζεται και να σε ενστερνίζονται (έστω και για τους δικούς τους λόγους) οι συνομιλητές σου. Όσο πιο πολύπλευρο και πολυμετωπικό είναι το εύρος «εργασιών» μιας κυβέρνησης, τόσο πιο μεγάλα ορμητικά κύματα σηκώνονται… Η αντιπολιτευτική κριτική αυτά τα «ακούει βερεσέ», το κοινωνικό υποσυνείδητο δεν χαριεντίζεται συχνά με την εκ βαθέων ανάλυση. Και ας εξακολουθεί να έχει δίκιο η κοινωνική-λαϊκή θυμοσοφία σε πάρα πολλά…
