Τα συμφραζόμενα

Αξίωσε από τον πρόεδρο της Βουλής Αθανάσιο Τσαλδάρη τον Μάρτιο του 1990 η υφυπουργός Κοινωνικών Ασφαλίσεων Αννα Συνοδινού να «βγάλει έξω» τη βουλευτίνα των Οικολόγων Εναλλακτικών Μαρίνα Δίζη. Η αντίληψή της περί πολιτικής ευπρέπειας δεν της επέτρεπε να παρακολουθεί το αποκρουστικό θέαμα που εξελισσόταν στην αίθουσα της Ολομέλειας.

Βεβήλωση, βανδαλισμός, βαρβαρότητα χαρακτηρίστηκε από πλειάδα καρτεσιανών, συντηρητικών βουλευτών και σύσσωμο τον Τύπο η αήθης πράξη της Πράσινης Μαρίνας -κατά το Κόκκινη Ρόζα- να σηκωθεί ορθή στη θέση της, κρατώντας πανό που ανέγραφε: «Φτάνει το θέατρο με το συν ένα, τον Πρόεδρο και το νέφος». Ταυτοχρόνως συνοδοιπόροι της φώναζαν συνθήματα στα θεωρεία και έραιναν με άνθη τους εκλεκτούς του πόπολου.

Ο Τσαλδάρης δεν έκανε το χατίρι στην άλλοτε πρωταγωνίστρια του θεάτρου κι έτσι εκείνη εξήλθε οργισμένη από το Κοινοβούλιο, ρίχνοντας πίσω της μαύρη πέτρα· τουτέστιν δεν ξαναπολιτεύτηκε έκτοτε. Οι Οικολόγοι συναπαρτίζονταν από αριστερές οργανώσεις, αρκετές από τις οποίες συνέβαλαν αργότερα καθοριστικά στην ίδρυση του ΣΥΡΙΖΑ. Ιδεάζονταν ότι όφειλαν να δείξουν μαχητικό προφίλ στην κοινωνία.

Υποτίθεται πως έχουν περάσει είκοσι πέντε ολόκληρα χρόνια, κάτι που δεν προκύπτει από τα συμφραζόμενα. Είκοσι ένας πολιτικοί κρατούμενοι κάνουν απεργία πείνας επί τριάντα μία ημέρες, ζητώντας, μεταξύ άλλων, την αποφυλάκιση της μητέρας των αδελφών Τσάκαλου Αθηνάς και της συντρόφου του ενός απ’ τους δυο. Σύμφωνα με γιατρούς η υγεία των δέκα κινδυνεύει με ανεπανόρθωτες βλάβες.

Λογικόν απολύτως ακούγεται να προσπαθούν φίλοι και συμπαραστάτες τους να ευαισθητοποιήσουν την κοινή γνώμη, επιλέγοντας, ως είθισται, δυναμικές μορφές διαμαρτυρίας. Καμιά δεκαπενταριά απ’ αυτούς εισήλθαν προχθές εντελώς ειρηνικά στον αύλειο χώρο της Βουλής, όπου παρέμειναν για σύντομο διάστημα, σηκώνοντας πανό και σκορπώντας φέιγ βολάν. Ουδείς απειλήθηκε. Η Ζωάρα, μάλιστα, διαβεβαίωσε σε όλους τους τόνους ότι δεν επρόκειτο για εισβολή.

Οικτιρμούς μολαταύτα, κίβδηλους και υποκριτικούς, εξαπέλυσαν διάφοροι φαρισαίοι και γραμματείς. Μίλησαν περί ξέφραγων αμπελιών, ανεπιστρεπτί απώλειας κάθε ελέγχου, επιστροφής στο καθεστώς ανομίας, κατάλυσης του κράτους δικαίου και της νομιμότητας και απαίτησαν την παραδειγματική τιμωρία των ενόχων. Τα ίδια επανέλαβαν δυστυχώς κάμποσοι παρατρεχάμενοι κοινοβουλευτικοί συντάκτες.

Ισως δεν έχουν αντιληφθεί όλοι τούτοι πως το ιερό τέμενος της Δημοκρατίας, κατά πώς αποκαλούν τη Βουλή, αντλεί τη νομιμοποίησή του απ’ το σύγχρονο σημαινόμενο της Πνύκας, που δεν είναι άλλο απ’ το πεζοδρόμιο. Στην αίθρια σκέπη του, όπως στην Αρχαία Αγορά, συναθροίζεται ο λαός, συζητά, προβάλλει τα αιτήματά του, αλληλοζυμώνονται τα θέλω του και διαμορφώνεται ο δημόσιος λόγος. Οποιος νομίζει ότι οι βουλευτές πρέπει να διαβιούν σε αποστειρωμένη γυάλα, προστατευμένη από πάνοπλους πραιτοριανούς, περιφρουρώντας διαρκώς τα προνόμιά τους, απλώς έχει κόψει καπίστρι.