Επιτυχίες, μιζέρια και γκρίνια

Οι δύο τελευταίες διεθνείς κινήσεις του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, η «επταμερής» μίνι σύνοδος κορυφής της Ευρωπαϊκής Ενωσης στις Βρυξέλλες την περασμένη Πέμπτη το βράδυ και η επίσημη επίσκεψη στο Βερολίνο και οι συνομιλίες με την καγκελάριο Ανγκελα Μέρκελ τη Δευτέρα το βράδυ, κυρίως η δεύτερη, με την πρωτοφανή δημοσιότητα και το δημοσιογραφικό ενδιαφέρον που είχε σε παγκόσμιο επίπεδο, έδειξαν το μέγεθος της επιτυχίας που είχαν.

Μόνο όποιος εθελοτυφλεί ή βλέπει μίζερα και κοντόθωρα τα πράγματα δεν μπορεί να εκτιμήσει και δημοσιογραφικά, να κάνει την αξιολόγηση δηλαδή, αλλά πρωτίστως και πολιτικά, το μέγεθος των δύο αυτών κινήσεων. Η δεύτερη, στο Βερολίνο, είναι αναμενόμενο να έχει την πρωτοκαθεδρία, ωστόσο και οι δύο πιστοποίησαν την επιτυχία του πρωθυπουργού να επαναπολιτικοποιήσει το ελληνικό ζήτημα, την κατάσταση της Ελλάδας, τόσο στο πλαίσιο των ελληνοκοινοτικών διαπραγματεύσεων όσο και στο ανώτατο επίπεδο των ελληνογερμανικών σχέσεων, πάλι μέσα στο ευρωκοινοτικό πλαίσιο.

Η αξία βρίσκεται στη συνέχιση και την αποκορύφωση της προσπάθειας, της διάστασης του προβλήματος, που δεν είναι άλλη από τη διεθνοποίησή του με βάση την πολιτική διαπραγμάτευση.

Οι δύο κινήσεις του Αλ. Τσίπρα παίρνουν μεγαλύτερες διαστάσεις αν συνδυαστούν με τα διεθνή ανοίγματα που έχουν γίνει, το ενδιαφέρον των ΗΠΑ με την παρέμβαση Ομπάμα στη Μέρκελ για την Ελλάδα, τον πρόσκληση Πούτιν στον Τσίπρα να επισκεφθεί τη Ρωσία τον Απρίλιο, την επίσκεψη Δραγασάκη – Κοτζιά στην Κίνα αυτές τις μέρες.

Οι ενέργειες αυτές γίνονται μέσα σε μόλις δύο μήνες από τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου, με τους πρώτους νόμους για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης, την οποία αναγνώρισε και δέχεται πλέον η Ε.Ε., και ενώ η αποδοχή των ενεργειών της κυβέρνησης και η εμπιστοσύνη από τους πολίτες φτάνουν σε ποσοστά πολλαπλάσια από τα αποτελέσματα των εκλογών, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις.

Εδώ ακριβώς βλέπουμε τις αντιδράσεις, αρνητικές εν προκειμένω, που εκδηλώνονται από διάφορες πλευρές και για διαφορετικούς λόγους.

Η νεοδημοκρατική, η πασοκική, η «ποταμίσια» και η ΚΚΕ αντιπολίτευση στην Ελλάδα είναι η μία πλευρά.

Κέντρα διάφορα, σε ευρωπαϊκό κυρίως επίπεδο, είναι μια άλλη.

ΜΜΕ εντός και εκτός της Ελλάδας, κυρίως στη Γερμανία, μία άλλη.

Ομάδες αντιεξουσιαστών, όπως λέγονται, στην Ελλάδα, μία επιπλέον πλευρά. Και ενδοσυριζαϊκά μια άλλη πλευρά.

Ολες έχουν ένα κοινό γνώρισμα: εκφράζονται άλλες από τα «δεξιά» κι άλλες από τα «αριστερά» κριτικά έως επικριτικά και καταγγελτικά, αποφεύγοντας όμως να αγγίξουν τον πυρήνα και την ουσία της πολιτικής, όπως την εκφράζει ο πρωθυπουργός ως εκφραστής της συνισταμένης και της λαϊκής εντολής της 25ης Ιανουαρίου, δηλαδή την ανάπτυξη του τόπου έξω από τα μνημόνια και μέσα στο ευρωπαϊκό πλαίσιο.

Κοινή διαπίστωση σ’ όλες τις πλευρές μπορούμε να πούμε ότι είναι πως οι αντιδράσεις τους αποκαλύπτουν ή έστω μαρτυρούν αμηχανία, κατάσταση ζαλάδας και τελικά μιζέρια. Πρωταγωνιστής είναι άλλος, βεβαίως. Κι αυτός επιβάλλεται και αναγνωρίζεται.

Η Ν.Δ. εκπροσωπείται κυρίως από τους Μ. Βορίδη, Αδ. Γεωργιάδη και Δ. Σταμάτη, οι οποίοι επιστρατεύονται για να αντικρούσουν τον Τσίπρα, ενώ τα άλλα στελέχη της μάλλον σιωπούν.

Το ΠΑΣΟΚ ψελλίζει στην προσπάθεια να επιπλεύσει, το Ποτάμι προσπαθεί να μείνει στον αφρό αναγνωρίζοντας κάποια πράγματα αλλά μένει στον θλιβερό ρόλο του νεοφιλελεύθερου «Ηρακλή του στέμματος», αλλά και το ΚΚΕ προσπαθεί να κρατηθεί στην ψεύτικη καθαρότητά του αμήχανο και τρικυμισμένο.

Κέντρα σε επίπεδο ευρωπαϊκό πότε εμφανίζονται «μνημονιακότερα» των μνημονιακών, όπως οι Σοσιαλδημοκράτες ηγέτες στη Γερμανία κατά περίπτωση, πότε εκδηλώνονται με τον Ντάισελμπλουμ, τον Σόιμπλε και τους Βαυαρούς ακραίους Χριστιανοκοινωνιστές, αμέσως μόλις η Μέρκελ καλεί τον Τσίπρα, πότε ανακοινώνουν από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή «καταστρατηγήσεις» από Cosco, μόλις ανακοινώνεται το ταξίδι Δραγασάκη – Κοτζιά στην Κίνα.

Τα ΜΜΕ στην Ελλάδα και τη Γερμανία δείχνουν μάλλον σύγχυση και θολούρα και ανακαλύπτουν ορισμένα «σκάνδαλα» τύπου Κατρούγκαλου, όταν δεν περνά η «ερωτική» συμπεριφορά τους προς την κυβέρνηση (όρα «Βήμα»).

Οι λεγόμενοι αντιεξουσιαστές βρίσκουν ευκαιρία(!) να καταλάβουν το ραδιόφωνο «Κόκκινο», εκ του ασφαλούς, μετά τη Νομική, μετά από άλλες καταλήψεις στα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ, μετά από διαδήλωση έξω από το σπίτι του Τσίπρα, όλα εκ του ασφαλούς, προσμένοντας και προσδοκώντας να πάνε τα ΜΑΤ για να γίνουν «ήρωες», ενώ τα «αιτήματά» τους έχουν πάρει τον δρόμο της νομοθετικής ρύθμισης.

Ενδοσυριζαϊκά τρέχει ακόμα η γκρίνια, χωρίς να σταθμίζεται ότι η κυβέρνηση κυβερνά και βέβαια δεν γίνεται τα 2 δισ. του Γιούνκερ ούτε το πάρκο του Ελληνικού να περάσουν πρώτα από συνελεύσεις των οργανώσεων. Ξεχνούν ότι οι προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης είναι οδηγός και πλαίσιο.

Το θέμα, τελικώς, είναι πώς, περιμένοντας τα αποτελέσματα στο πλαίσιο της συμφωνίας-γέφυρα, θα πορευτούν οι διάφορες πλευρές. Πρωτίστως οι φίλιες, διότι οι αντίπαλες μάλλον θα παραμένουν ζαλισμένες.