Παραμονές των πρώτων Ολυμπιακών Αγώνων της νεότερης Ιστορίας, στην Αθήνα, το 1896, οι εφημερίδες έκαναν εκκλήσεις στον δήμο και στις αρχές να συμμαζέψουν κάπως την πόλη από τις εν γένει ακαθαρσίες, ώστε να μην εκτεθούμε στους ξένους που θα την επισκέπτονταν κατά τους Ολυμπιακούς. Ο Ροΐδης έγραφε τότε στο περιοδικό της «Εστίας» τους «Αθηναϊκούς Περιπάτους» του που έφεραν, πιστεύω, αέρα οργισμένης φρεσκάδας στο κάπως άτονο έως τότε αθηναϊκό χρονογράφημα. Σημείωνε λοιπόν σε έναν από τους «Περιπάτους» του, στις 22 Μαΐου 1896: «… καθώς οι Τζιφούτηδες της Βλαχίας αλλάζουν και κυνηγούν τας ψείρας των μόνον κατά τας μεγάλας των θρησκευτικάς εορτάς, ούτω και οι κάτοικοι των Αθηνών μόνον εις εκτάκτους περιστάσεις πρέπει ν’ αναπνέουν άοσμον αέρα…»
Την Κυριακή σκέφτηκα να αναζητήσω αυτό το εδάφιο από τον Ροΐδη (το θυμόμουν στο περίπου), καθώς περιδιάβαζα… στης Πλάκας τις ανηφοριές που γέρνουν οι κληματαριές… Γέρνουν όμως, συχνά όπως φαίνεται, και κάποιοι ξενύχτηδες συμπολίτες μας, που δεν έχουν αφήσει γωνιά για γωνιά πλακιώτικη, με προτίμηση τις πιο σκοτεινές, χωρίς να την… καταβρέξουν. Χρόνια, από έφηβος, την εποχή των μπουάτ, κυκλοφορώ στην Πλάκα. Οταν μεγάλωσα και με… χτύπησε η «πετριά» της αθηναιογραφίας, την περπατούσα και μέρα. Την ξέρω, νομίζω, με κλειστά μάτια. Την Κυριακή πρώτη φορά κατάλαβα πως θα ήταν καλύτερα να την ξέρω με κλειστά… ρουθούνια.
Δεν του είχα, φαίνεται, δώσει σημασία έως τώρα∙ το περνούσα απαρατήρητο. Αλλά όντως, είναι σχεδόν κατόρθωμα να βρεις στην Πλάκα απόμερη γωνιά και στενάκι όπου να αναπνέεις… άοσμον αέρα. Αν μάλιστα γινόταν… χημική ανάλυση της, ιδιαίτερα έντονης, οσμής (δεδομένου ότι έντονη οσμή προκαλείται, κυρίως, από προσμίξεις με ξένες ουσίες), ίσως αποδεικνυόταν… στατιστικώς τι ποτά και σε ποιες ποσότητες καταναλώνει ο νεοέλλην. Επίσης, διατί προτιμά το ύπαιθρον αποφεύγων τας των καταστημάτων βεσπασιανάς…
