«Ούτε Λούμπεν ούτε ΔΑΠίτης»

Μια μέρα πριν τις φοιτητικές εκλογές της Τετάρτης, το κλίμα μοιάζει πιο φορτισμένο στο διαδίκτυο παρά στα αμφιθέατρα των σχολών. Την αρχή έκαναν φωτογραφίες του Άδωνι Γεωργιάδη στο twitter με μέλη της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ. 

Τη συνέχεια έδωσε το χιουμοριστικό site luben.tv με το κείμενο :«Tι σημαίνει να είσαι Δαπίτης;».

Μεταξύ άλλων, ανέφερε τα παρακάτω: 

Ακούω ότι έρχονται φοιτητικές εκλογές την άλλη βδομάδα. Αυτόματα, μου έρχονται στο μυαλό αυτοί:

Τους είδαμε όλοι. Τους ζήσαμε όλοι. Τους θυμόμαστε όλοι έναν – έναν από τη σχολή, να περνάνε μαθήματα πίνοντας λάτε μακιάτο πάνω στο γαλάζιο τραπεζάκι τους…

Να βγάζουν τέτοια ηλίθια περιοδικά…

Να κάνουν ιβέντς τύπου κοπιτιπίτα…

Αλλά και εκδρομές για σκι…

Aυτά, σε κάθε σχολή και σε κάθε πανεπιστήμιο Πανεπιστήμιο τα έκαναν παντού οι ίδιες κλασσικές φυσιογνωμίες από αυτές που σίγουρα βγαίνουν μαζικά  σε γραμμή παραγωγής σε κάποιο εργοστάσιο στη Συγγρού, την Κίνα ή το Μπραχάμι…

Αν και βασικά, οι περισσότεροι από αυτούς… χώθηκαν στη φάση για γκλαμουριά, κάνα βύσμα για στρατό/διορισμό, καμιά σημείωση και μήπως αναπαραχθούν. Αυτό υπό κανονικές συνθήκες σημαίνει πως τα σκάγανε στο χλιμίτζουρα με το ροζ πόλο για να τους πάει παραλιακή. Eπειδή όμως οι επίδοξοι executive από το Μπουρνάζι δεν το φύσαγαν αρκετά για να τα σκάνε συχνά στο χλιμίτζουρα, παίζανε μπαλίτσα με πάρτυ σε σχολές. Δαπ στάιλ:

Ακολούθησε η απάντηση του Νίκου Λυσιγάκη, «εργασιομανούς και συλλέκτη πτυχίων» όπως αυτοπροσδιορίζεται:

Επειδή άνοιξες κουβέντα, τώρα θα ακούσεις και τη δική μου άποψη.

Κατ΄ αρχάς δεν άκουσες ότι «έρχονται φοιτητικές εκλογές». Η ανάμνηση αυτή σου ξυπνάει κάθε Άνοιξη, εδώ και 29 χρόνια. Τόσα, όσα αποτυγχάνεις να κερδίσεις τις ιδέες που πιστεύω, μέσα στα αμφιθέατρα. Τείνει να σου γίνει εμμονή, αλλά όσο δεν αλλάζεις και δεν προσγειώνεσαι στο ρεαλισμό, τόσο θα θυμάσαι κάθε ανοιξιάτικη Τετάρτη, τις στιγμές που σε κέρδιζα.

Σε έζησα άλλωστε καλά. Σε ξέρω. Σε θυμάμαι.

Ήσουν αυτός που ήθελε να κλείσει τη Σχολή, όταν εγώ ήθελα να κάνω μάθημα.

Ήσουν το άτομο που προσπαθούσε να με εμποδίσει να ψηφίσω στη Γενική Συνέλευση. Αυτός που γύρναγε σε όλες τις Σχολές για να ψηφίσει με το «μπούγιο». Που φώναζε και έφτυνε κοπέλες, για να μην ψηφίσουν κατά της κατάληψης.

Ήσουν ο ίδιος, που μετά έχοντας χάσει τη Συνέλευση, φώναζες τους συμφοιτητές σου «πρόβατα» και προέτασες ή ανεχόσουν τα καδρόνια για να κλείσεις τη Σχολή με το έτσι θέλω.

Ξέρεις κάτι; Τώρα σε θυμάμαι καλύτερα.

Φώναζες και εναντίον της Αξιολόγησης και προσπαθούσες να κάνεις κατάληψη στην Πρυτανεία, για να μην πραγματοποιηθούν οι ημέρες καριέρας, όπου επιχειρήσεις θα έρχονταν να μας εξηγήσουν τις απαιτήσεις της αγοράς εργασίας.

Και ήσουν μαζί με εκείνον, με τα μακριά μαλλιά και τα μούσια που έχτιζε την πόρτα του Πρύτανη, αλλά και τον άλλον. Αυτόν από την Πάτρα, που πήγε να χτυπήσει με καδρόνι το Νομπελίστα Καθηγητή J.D.Watson, που ανακάλυψε τη διπλή έλικα του DNA. Αυτόν τον τύπο που φώναζε για «καρφιά και πρόκες» ως προέκταση της δικής του αντίληψης για τη Δημοκρατία. Αυτής που δολοφόνησε τον Παύλο Μπακογιάννη.

Κι΄εσύ προφανώς με θυμάσαι.

Ήμουν εγώ που δε μάσησα και κράτησα το Πανεπιστήμιο ανοιχτό, κάθε φορά, που εσύ ήθελες μπάχαλα εις βάρος των σπουδών μας. Και δε σε ένοιαζε πόσες εξεταστικές μπορεί να χάσω. Και αδιαφόρησες πως θα πληρώσει η οικογένειά μου τα έξτρα ενοίκια, γιατί απλά εσύ τα είχες βρει έτοιμα και αποφάσισες να γίνεις επαναστάτης στις πλάτες των άλλων.

Κι΄ έχω κι΄ άλλα να σου θυμίσω.

Ήμουν ο τύπος, που καθόταν δίπλα σε εκείνη την κοπέλα στη Συνέλευση για το νόμο Γιαννάκου. Αυτή που δεν τρόμαξε από τις απειλές και τις χειρονομίες σου και μίλησε με πάθος για την κατάργηση του Ασύλου της ανομίας. Για τα μη κρατικά Πανεπιστήμια, την κάρτα συγγραμμάτων και τα μεταπτυχιακά σε συνεργασία με επιχειρήσεις. Και δε δίστασε μπροστά στο κράνος, με το οποίο χτυπούσες το έδρανο για να την τρομάξεις, αλλά σήκωσε το χέρι της για να ψηφίσει υπέρ του φιλελεύθερου πλαισίου της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ.

Μην το ξεχνάς, είμαι ο φίλος των παιδιών που χτύπησες, επειδή σου είπαν πως οι ολοκληρωτικές ιδέες που εκπροσωπείς είναι βαμμένες με το αίμα των δολοφονημένων του Κατίν. Και σου ζήτησαν να μη διακρίνεις τους νεκρούς σε δεξιούς και αριστερούς. Οι νεκροί δεν έχουν ιδεολογία βλάκα. Σεβασμό χρειάζονται.

Και είμαι και συμμαχητής των άλλων, που πήγες να τραμπουκίσεις στο κυλικείο, επειδή τους είδες στις κυπριακές εκλογές να είναι με την Πρωτοπορία και να τραγουδούν δυνατά τον εθνικό ύμνο.

Αυτός είμαι ρε. Ναι, αυτός με το μπλε πόλο, που την ώρα που εσύ «άραζες», εγώ έστηνα εκδηλώσεις. Κατέθετα προτάσεις και θυσίαζα το χρόνο μου προς όφελος των φοιτητών. Γιατί εγώ πιστεύω στα ανοιχτά Πανεπιστήμια, τη Δημοκρατία και το Φιλελευθερισμό. Όχι στα μπάχαλα, τους τραμπουκισμούς και τις καταλήψεις. Εγώ πιστεύω στο δικαίωμα όλων να λένε τη γνώμη τους ελεύθερα. Και μιλάω με όλους, πάω σε πάρτυ μαζί τους και κάνουμε παρέα, γιατί τους αντιμετωπίζω ως ξεχωριστά άτομα με προσωπικότητα. Ως ξεχωριστούς και υπεύθυνους πολίτες, την ώρα που εσύ τους λες «απολίτικους» και εξαντλείσαι σε στυλιστικά στερεότυπα.

Γιατί εγώ που λες φίλε Luben, ακόμα και όταν ξέφυγα από το ρόλο μου, βρήκα το θάρρος να το παραδεχτώ. Σήκωσα κεφάλι, δούλεψα και κέρδισα ξανά την εμπιστοσύνη των χιλιάδων φοιτητών, για μια Παράταξη που εκφράζει τις ιδέες που πιστεύω και μέσα στην οποία πέρασα τα καλύτερα μου χρόνια. Και κοινωνικοποιήθηκα μέσα σε μια συλλογικότητα, όσο εσύ χαρακτηρίζεις πρόβατα, όποιους δε θέλουν να τους αντιμετωπίζεις ως μάζα.

Είμαι αυτός φίλε, που πήρα το πτυχίο μου στην ώρα του. Επέλεξα να μην είμαι αιώνιος αλλά να βγω στην αγορά εργασίας δίχως να φοβηθώ τον ανταγωνισμό. Ξέρω είναι δύσκολο να το καταλάβεις, αλλά υπάρχουν παιδιά που δε βολεύονται με το «χαρτζιλίκι» και δε γουστάρουν να το παίζουν επαναστάτες με τα λεφτά του μπαμπά.

Κι” είμαι εδώ και σου γράφω σήμερα, ως άνθρωπος που δουλεύει για να τα βγάλει πέρα άλλες φορές εύκολα και άλλες δύσκολα. Σε μια περίοδο, που εσύ σέρνεσαι στα κομματικά γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ για να εξαργυρώσεις τα χρόνια της επαναστατικότητας σου αναβιώνοντας το όραμα για βόλεμα στο Δημόσιο ή την ΕΡΤ. Κάνεις υποκριτικά όσα κατέκρινες, μόνο που τότε ήταν «βόλεμα» αλλά τώρα το βαφτίζεις «κοινωνική δικαιοσύνη».

Εγώ πάλι είμαι αυτός που όσα χρόνια και αν περάσουν, θα συνεχίσω πιστεύω αδιαπραγμάτευτα στην ελεύθερη οικονομία, την εθνική ταυτότητα, τη δημόσια τάξη και το ανεμπόδιστο δικαίωμα στην εργασία. Οι ιδέες στις οποίες πιστεύω άλλωστε, δε βολεύονται με τη στασιμότητα. Επιδιώκουν τη δημιουργία, τη μετριοπάθεια και την προκοπή.

Κι΄ όσο κι΄ αν εσύ στέκεσαι στις εξαιρέσεις που σου έδειξαν στην «καθοδήγηση» για να σπεκουλάρεις και κάνεις google search για να βρεις φωτογραφίες για το κείμενο σου, εγώ θα σου μιλάω για τους χιλιάδες ΔΑΠίτες σε όλη την Ελλάδα, που μεγάλωσαν και γαλουχήθηκαν με μια άλλη κουλτούρα. Δύσκολο να την αντιληφθεί κανείς που φορά νεομαρξιστικές παρωπίδες.

Και τελικά ξέρεις κάτι; Είμαι αυτός, που μια ζωή ότι έχει να πει, στο γράφει επώνυμα. Δίχως να ντρέπεται για τα χρόνια που έδωσε στη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ και τις ώρες που χάρισε στη μάχη για ένα καλύτερο Πανεπιστήμιο. Είμαι αυτός που στα γράφει όλα αυτά με το όνομα του, την ώρα που εσύ συνεχίζεις να φοράς την κουκούλα της ανωνυμίας. Όπως έκανες χρόνια και χρόνια, έξω από το Πολυτεχνείο.

Όμως κλείνοντας, μια συμβουλή Luben. Ξαναγύρνα στα χιουμοριστικά σου άρθρα, που κάποτε κοινοποιούσα κι εγώ. Γιατί με τα κόμπλεξ που έβγαλες στο χθεσινό σου κείμενο και σου έφεραν μερικά παραπάνω κλικ, θα συνεχίσεις να ζεις και αύριο.

Η «Εφ.Συν.»  δημοσιεύει σχετικό κείμενο που μας έστειλε ο  Θάνος Ν. Νασόπουλος (Μέλος Νεολαίας Σύριζα): 

Δυο λόγια για τις φοιτητικές εκλογές. Αγαπητέ luben , φίλε Νίκο…

Διάβασα το άρθρο σου για το τι σημαίνει να είσαι ΔΑΠίτης και θα μου επιτρέψεις να σου κάνω τις εξής παρατηρήσεις.

Άκου λοιπόν φίλε luben. Υπάρχουν ένα εκατομμύριο ζητήματα γύρω από την καταστροφική επιχειρησιακή και συνδικαλιστική δράση της ΔΑΠ στα Πανεπιστήμια , τα ΤΕΙ αλλά και την κοινωνία. Ζητήματα σοβαρά .

Η δράση της ΔΑΠ ,νομιμοποιήθηκε δυστυχώς από τους χιλιάδες των φοιτητών που την ψηφίζουν (δυστυχώς και πάλι) κάθε χρόνο στις φοιτητικές εκλογές και την αναδεικνύουν πρώτη δύναμη πανελλαδικά.

Η δράση αυτή νομιμοποιήθηκε από χιλιάδες απολιτίκ πιτσιρίκια ,που εισερχόμενα στο πανεπιστήμιο κινούνται μεταξύ απόλυτης πολιτικής άγνοιας και κοινωνικής αφασίας.

Είναι λοιπόν αυτά τα πιτσιρίκια ,που με την καθοδήγηση των παλιών , κατέστρεψαν τόσα χρόνια την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Και με τον όρο παλιοί εννοώ τους 25αρηδες πλέον ΔΑΠιτες ,που μετά την χρόνια φοιτητική δράση τους έγιναν τα κλασικά σιχαμένα νεοφιλελεύθερα αρπακτικά/στελέχη που θα βγουν στην κοινωνία και θα στελεχώσουν την δημόσια διοίκηση και φυσικά το ελληνικό κοινοβούλιο . Αυτοί οι παλιοί ,δεν είναι απολιτίκ , αυτοί καθοδηγούν και διδάσκουν τον αφελή απολιτίκ πως θα γίνει σαν τα μούτρα τους.

Άκου φίλε luben όμως γιατί σιχαινόμαστε την ΔΑΠ.

Σιχαινόμαστε την ΔΑΠ για την συστηματική της προσπάθεια τόσα χρόνια να μετατρέψει την πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση από θεμελιώδες δικαίωμα των πολλών σε αποκλειστικό προνόμιο των λίγων. Σιχαινόμαστε την ΔΑΠ γιατί προσπαθεί τόσα χρόνια να καταργήσει το πανεπιστημιακό άσυλο ,προσπαθεί εν ολίγοις να επιβάλει στην φοιτητική κοινότητα λιγότερη δημοκρατία. Σιχαινόμαστε την ΔΑΠ γιατί συνδικαλίζεται με όρους Μυκόνου και Αράχωβας και καταστρέφει συνειδητά κάθε έννοια υγιούς φοιτητικού συνδικαλισμού .

Την σιχαινόμαστε πολιτικά, για αυτό φίλε luben μίλα πολιτικά. Άσε στην άκρη τον λάτε μακιάτο που πίνουν στα τραπεζάκια τους ,τον χλιμίτζουρα υπεύθυνο τσοπάνη με ροζ πόλο ,τα φυτά που δεν σε άφηναν να αντιγράψεις και τους κλαρινογαμπρούς . Μίλα απλά πολιτικά ,διαφορετικά δεν απέχεις πολύ από την απολιτίκ σιχαμένη λογική τους.

Φίλε Νίκο ,διάβασα με πολύ προσοχή και την δική σου απάντηση και νομίζω πως και εγώ κάπου σε ξέρω .

Είσαι αυτός που την ώρα που εγώ διεκδικούσα δημόσια και δωρεάν παιδεία κανόνιζες τις χειμερινές σου εξορμήσεις στην Αράχωβα . Φυσικά στο άρθρο σου μας είπες πως τελείωσες την σχολή σου στο προβλεπόμενο χρονικό διάστημα γιατί δεν είχες χρήματα να είσαι αιώνιος. Ιδιωτικά πανεπιστήμια όμως ονειρεύεσαι.

Είσαι αυτός που στις γενικές συνελεύσεις στα αμφιθέατρα έστηνες πέντε έξι μπράβους τσιράκια των μαφιόζων που συνεργάζεσαι τα βράδια διοργανώνοντας φοιτητικά πάρτι και προωθώντας τα μέσα από χυδαίες και σεξιστικές αφίσες.

Είσαι αυτός που θεωρεί ολοκληρωτικές ιδέες , τις αξίες και τα όνειρα της Αριστεράς για την παιδεία , εσύ ο απόγονος των δολοφόνων της ΟΝΝΕΔ . Η μνήμη όπου και να την αγγίξεις πονάει νεοφιλελεύθερο τέκνο του Αβέρωφ ,των Κενταύρων ,των Rangers και του Καλαμπόκα. Αλήθεια αυτά τα γνωρίζουν τα πρόβατα που ψηφίζουν το φιλελεύθερο πλαίσιο της ΔΑΠ ;

Σε ξέρω καλά φίλε Νίκο. Εσύ που με εγκαλείς πως σέρνομαι στα κομματικά γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ για βόλεμα στο Δημόσιο. Σε παρακαλώ θυμήσου ποιος είσαι και που ανήκεις . Σταμάτα να αυτογελιοποιείσαι. Μιλάς εσύ για κομματοκρατία και βόλεμα … Να σου θυμίσω τις γαλάζιες συνεντεύξεις ή τις ΜΚΟ του συναγωνιστή σου Παπαμιμίκου; Ρώτα καλύτερα τον έτερο συναγωνιστή σου,αν τον βρεις, και πρώην πρόεδρο της ΔΑΠ Γιώργο Βουλγαράκη .Θα στα πει σίγουρα καλύτερα από εμένα.

Εσύ φίλε Νίκο που στην αρχή του άρθρου σου επαίρεσαι ότι με νίκησες ,ότι με νικάς κάθε χρόνο .Αυτή είναι η αντίληψη σου για το πανεπιστήμιο και τις ανάγκες των φοιτητών. Αυτή είναι και η αντίληψη σου για τις φοιτητικές εκλογές…

Και μην επικαλείσαι τον αριθμό των φοιτητών που σε ψηφίζουν κάθε χρόνο για να υποστηρίξεις την ορθότητα των ιδεών σου. Όπως έλεγε και ο Τολστόι το λάθος δεν παύει να είναι λάθος απλά επειδή το ασπάζεται η πλειοψηφία. Καρκίνωμα του φοιτητικού συνδικαλισμού και της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης παραμένεις όσα πρόβατα παραπάνω και αν καταφέρεις να βάλεις στο μαντρί σου .

Δεν έχω την παραμικρή ψευδαίσθηση ότι στις προσεχείς εκλογές δεν θα ξαναγιορτάσεις τα πρωτεία σου με ανεκδιήγητα συνθήματα και χυδαίους πανηγυρισμούς οπαδικού χαρακτήρα. Το ξέρω , και α και ου(γκ) και ΔΑΠ-ΝΔΦΚ. Θα το ακούσουμε και φέτος…

Έχω όμως πάντα την ελπίδα, ότι κάποια στιγμή εσύ και η παράταξη/μόρφωμα που υπηρετείς θα ακολουθήσουν ,δια της εξαφάνισης τους ,την ανάγκη της κοινωνίας ,του κινήματος και των φοιτητών για ριζική αλλαγή στην παιδεία. Το νέο γεννιέται ,το παλιό δεν έχει δυνάμεις να αντισταθεί για πολύ ακόμα, κάποια στιγμή δεν μπορεί θα φύγουμε και από την εποχή των τεράτων…