Την ώρα που εκτοξεύονται (νεο)φιλελεύθερες κατηγορίες για οπισθοδρόμηση τουλάχιστον 50 ετών στην Παιδεία, αναδύονται στα Πανεπιστήμια άλλες ιστορίες, πιο «οικογενειακές», κάπως μακριά από την έννοια της αξιοκρατίας και κυρίως της διαφάνειας.
Μια από τις χαρακτηριστικές περιπτώσεις που απασχόλησε, όχι μόνο τη συγκεκριμένη έρευνα, αλλά τους φοιτητές, τους εκπαιδευτικούς, τα τοπικά ΜΜΕ και τελικά τη Δικαιοσύνη ήταν αυτή του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου.
Θελήσαμε να επιμείνουμε και να τι βρήκαμε: Δύο ονόματα εναλλασσόμενων πρυτάνεων, μια αρχική αυθαίρετη επιλογή ενός διαχρονικού εργολάβου σίτισης, πολλές εταιρείες εξωπανεπιστημιακές, οικόπεδα και πανάκριβες εγκαταστάσεις φωτοβολταϊκών, φιλικές αξιολογήσεις εκπαιδευτικών, στενούς οικογενειακούς δεσμούς και άγνοια (;) πολλών μελών της Συγκλήτου. Ζητήματα που γεννούν ερωτήματα στην πανεπιστημιακή κοινότητα, και όχι μόνο, για τη διοίκηση του ΔΠΘ.
Διαβάστε αναλυτικά το ρεπορτάζ του Κώστα Ζαφειρόπουλου στις σελίδες 20, 29 της Εφημερίδας των Συντακτών που κυκλοφορεί
