Δεν έψαξα για «πρωταπριλιάτικα» στις χθεσινές εφημερίδες. Σκέφτηκα ότι δεν έχει νόημα να σπαζοκεφαλιάζει κανείς για τα φανερά πρωταπριλιάτικα ψέματα, όταν είναι ανήμπορος να ξεχωρίσει ποιες είναι οι κρυμμένες αλήθειες. Ισως, ακριβώς τα ψέματα της Πρωταπριλιάς, μιας στις 365 μέρες του χρόνου, να συμβολίζουν και να προβάλλουν τη διαρκή απορία, για τις αλήθειες που δεν λέγονται ή παραποιούνται τις υπόλοιπες 364 ημέρες. Οπότε, εν αντιθέσει προς το παροιμιώδες ότι το ψέμα έχει κοντά ποδάρια, τα ποδάρια του ψέματος έχουν μάκρος που καν δεν φανταζόμαστε. Μοιάζουν δε με τα ποδάρια των ξυλοπόδαρων μασκαράδων, που δεν καταλαβαίνεις πού σταματάει το αληθινό πόδι και από πού ξεκινάει το ψεύτικο κάτω από το μακρύ παντελόνι. Φαντάσου δε έναν ξυλοπόδαρο, να είναι συγχρόνως και χωλός…
Οσο για τη δίδυμη παροιμία, πως ο ψεύτης και ο κλέφτης τον πρώτο χρόνο χαίρονται… Γνωρίζω -όλοι γνωρίζουμε- ψευταράδες και λωποδυταράδες που μακροημέρευσαν, φθάνοντας σε βαθύ γήρας, ψευδόμενοι και κλέπτοντες διαρκώς, μες στην καλή χαρά. Και δεν είναι μόνο το νεανικό μας προσφιλές ανάγνωσμα: «Τα κατά συνθήκην ψεύδη» του Μαξ Νορντάου («ευαγγέλιο» το είχα στην εφηβεία!). Το ψεύδος, ως κινητήρια δύναμη, έχει επιφέρει τόσες καταστροφές στην Ιστορία, που απέναντί τους ωχριούν όλα τα καλά από όλες τις μεγάλες αλήθειες.
Αν αριθμηθούν τα ψεύδη της Ιστορίας -πολιτικά, οικονομικά, στρατιωτικά, στρατηγικά, ιατρικά, περιβαλλοντικά, προσωρινά είτε διαρκή…- επιγραμματικά, καταλαμβάνουν ολόκληρο τόμο. Ενώ οι αλήθειες, ακόμα και αν παρατεθούν αναλυτικά, χωρούν και περισσεύουν σε ένα… 16σέλιδο. Αλλωστε, η πρώτη γνωστή στην Ιστορία… αλήθεια περί ψεύδους ήταν εξ αρχής υπονομευμένη. «Πας Κρης ψεύστης» φέρεται να είπε ο Επιμενίδης που, όμως, ήταν Κρης!
Αλήθεια είναι ότι χθες, πρώτη μέρα του ξανθού Απρίλη και της πρώτης αληθινά ανοιξιάτικης φετινής ηλιοφάνειας, στο παρκάκι της γειτονιάς ευώδιαζαν οι ανθοί από τις νεραντζιές!
