Η ομάδα βρέθηκε μάλλον αγύμναστη

Διάβαζα στη χθεσινή «Εφ. Συν.», στο ρεπορτάζ του Νίκου Σβέρκου για τη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ, ότι στέλεχος της Πολιτικής Γραμματείας του κόμματος παρατηρούσε σε «πηγαδάκι»: «Εχουμε μπροστά μας δύο ενδεχόμενα: ή θα πάμε σε έναν πολύ επώδυνο ή σε έναν λιγότερο επώδυνο συμβιβασμό. Το θέμα είναι αν έχουμε προετοιμαστεί για τη ρήξη».

Υποθέτω ότι το στέλεχος τοποθετεί τη «ρήξη» σε ένα τρίτο ενδεχόμενο. Διότι σε περίπτωση συμβιβασμού, «πολύ επώδυνου» ή «λιγότερο επώδυνου», η ρήξη αποκλείεται… γραμματολογικά και εννοιολογικά.

Το θέμα ωστόσο, νομίζω, δεν είναι αν στον ΣΥΡΙΖΑ, στην κυβέρνηση, έχουν προετοιμαστεί για τη ρήξη.

Είναι αν είχαν, προεκλογικά, προετοιμαστεί, για όσα, μετεκλογικά, ακολούθησαν∙ έστω για κάποια από αυτά, τα πλέον ορατά και αναμενόμενα.

Διότι, αν κρίνουμε από τα έως τώρα κυβερνητικά πεπραγμένα –τις διάφορες παλινωδίες και αμφιταλαντεύσεις, όχι απαραίτητα γύρω από το κρισιμότατο ζήτημα των διαπραγματεύσεων, επί του οποίου, νομίζω, πρέπει να είναι κανείς ιδιαίτερα προσεκτικός–, οι ενδείξεις εμφανίζουν την ομάδα μάλλον αγύμναστη και απροπόνητη.

Αλλο θέμα, αν στα δύο κόμματα που συναπάρτιζαν την προηγούμενη κυβέρνηση τα πράγματα ήταν πολύ χειρότερα.

Κι ας έρχονται τώρα οι ηγέτες τους να παιανίζουν επιτυχίες: ότι είχανε φέρει τα πράγματα στο «παρά πέντε» της λύσης και άλλες σαχλαμάρες. Ολος ο κόσμος το ξέρει πως το πήγαιναν το πράγμα στην κατρακύλα.

Γι’ αυτό και καταψηφίστηκαν∙ να μην πω ότι και κάπου το επιζητούσαν και οι ίδιοι.

Το επισήμανε άλλωστε στην ίδια συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ ο Αλέξης Τσίπρας: «Να μην ξεχνάμε ότι ο λαός για πρώτη φορά εμπιστεύτηκε την Αριστερά και δεν πρέπει να τον απογοητεύσουμε».

Τι συμβαίνει τώρα… αριστερά της Αριστεράς με «ρήξεις», «εναλλακτικές λύσεις» και άλλα παρεμφερή, αυτά, πιστεύω, άπτονται της π.κ. (προ κυβερνήσεως) Αριστεράς.

Τώρα είναι άλλες οι προτεραιότητες!