Εσαεί Πρωταπριλιά

Ψυχανεμίζομαι το δίκιο όσων διατείνονται πως η Πρωταπριλιά στην Ελλάδα διαρκεί ολόκληρη τη χρονιά· οπότε συνεχίζω στο χθεσινό μοτίβο. Υπαινίσσονται προφανώς ότι τα αθώα περιπαικτικά ψεύδη, τα οποία μετέρχονται από την αρχαιότητα οι δεισιδαίμονες για να ξορκίζουν τις βλαπτικές δυνάμεις, βρίσκουν στην πατρίδα μας πρόσφορο έδαφος να βλαστίσουν και τον υπόλοιπο καιρό. Ολοχρονίς Πρωταπριλιά λοιπόν! Η ιδέα δεν είναι κακή.

Επειδή αφενός ο ξανθός Απρίλης αποτελεί έναν λαμπερό μήνα, στην καρδιά της άνοιξης, με ευδίες και ευωδιές και διότι αφετέρου η εξπέρ του είδους Ελένη Χαλκούση διαπίστωνε πως το σαβουάρ βιβρ συνίσταται κατά το ήμισυ σε εκλεπτυσμένους τρόπους και κατά το έτερον ήμισυ σε εύπεπτα μυθεύματα· εκατό τοις εκατό σε ψέματα πά’ να πει. Κι ενώ όλοι εκστομίζουμε άδολα, χονδροειδή, ασύστολα, τερατώδη ή κατά συνθήκη μούσια, κάποιοι έχουν κάνει την αναλήθεια επάγγελμα. Οι πολιτικοί καλή ώρα, που, προκειμένου να αναρριχηθούν στην εξουσία, τάζουν τους λαγούς και τα πετραχήλια τα οποία επιζητεί το πόπολο.

Υποστηρίζω ότι η αλήθεια είναι έννοια σχετική και συχνά άκρως υποκειμενική. Φάνηκε στην προχθεσινή συζήτηση στη Βουλή. Ο Σαμαράς πιστεύει ακράδαντα πως έσωσε τη χώρα και πως αν δεν μεσολαβούσαν οι πρόωρες εκλογές η Ψωροκώσταινα θα θύμιζε γη της επαγγελίας, στην οποία θα έρρεαν πανταχόθεν άφθονα τα ουρί του παραδείσου. Ολοι οι άλλοι έχουν εκ διαμέτρου διαφορετική άποψη, αλλά αυτό ουδόλως τον πτοεί. Ο ΣΥΡΙΖΑ, απ’ την άλλη, συγκροτεί την πολιτική του αφήγηση στον τερματισμό της αδιέξοδης λιτότητας, στην εκδίωξη της τρόικας και στην ηρωική έξοδο από τα μνημόνια. Αν εξηγούσε στους ψηφοφόρους πως κάτι τέτοιο μπορεί να σημάνει αποχαιρετισμό του ευρώ, δεν θα κατελάμβανε ουδέποτε το Μαξίμου.

Διάλεξε να εφαρμόσει τη γραμμή του αναγκαστικά εντός ευρωζώνης και πιθανόν να εξαντλήσει τη θητεία του παλεύοντας να ζεύξει ένα χάσμα που ίσως αποδειχθεί αγεφύρωτο. Επαγγελματίες ψεύτες θεωρούμαστε αναμφιβόλως κι εμείς οι ρεπόρτερ και σχολιαστές. Κάποιοι ισχυρίζονται ότι η Πρωταπριλιά θα έπρεπε να κηρυχθεί Παγκόσμια Ημέρα της Δημοσιογραφίας. Ν’ αγιάσει το στόμα τους. Υπάρχει, βέβαια, η Παγκόσμια Ημέρα Ελευθεροτυπίας στις 3 Μαΐου. Τιμώνται τότε όσοι συνάδελφοι έχασαν τη ζωή τους σε εμπόλεμες ζώνες ή κατά την αναμέτρησή τους με ανελεύθερα καθεστώτα. Και δυστυχώς δεν είναι λίγοι. Παρέχουν μάλιστα άλλοθι στα καϊνάρια που υποκύπτουν στον κιτρινισμό ή την κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας και της εξουσίας.

Η λίστα με τις Παγκόσμιες Ημέρες είναι ασφυκτικά γεμάτη. Μολαταύτα η 1η Απριλίου μένει κενή. Οι γειτονικές μάλιστα ταιριάζουν στον πολύφερνο κλάδο μας. Στις 27 Μαρτίου την τιμητική του έχει το θέατρο· κολλάει γάντι με τους κήνσορες των καναλιών, αλλά και η κοινωνική δωρεάν εργασία, που δένει με την αντίληψη πολλών εκδοτών για τις εργασιακές σχέσεις. Την 2α Απριλίου υποκλινόμαστε στο παιδικό βιβλίο, ήγουν στα παραμύθια της Χαλιμάς, όπως χαρακτηρίζονται άλλωστε ουκ ολίγα δημοσιεύματα. Είναι επίσης Παγκόσμια Ημέρα Αυτισμού. Θα πρότεινα στις διεθνείς δημοσιογραφικές ενώσεις να το σκεφτούν σοβαρά.