Είναι τοις πάσι γνωστό ότι από την πρώτη μέρα που ξεκίνησα να υπηρετώ το δημοσιογραφικό λειτούργημα, κάπου τον Οκτώβριο του 1983, ήμουν σε στενή επαφή -και εξακολουθώ- με τον εκάστοτε διοικητή τής τότε ΚΥΠ, μετέπειτα ΕΥΠ και νυν Υπηρεσίας Προστασίας Εθνικής Κυριαρχίας.
Από αυτούς αντλούσα ανέκαθεν τις πληροφορίες, είτε για το εκπαιδευτικό, είτε για το κοινοβουλευτικό, είτε για το πολιτικό ρεπορτάζ. Εξ ου και το παρατσούκλι μου στη δημοσιογραφία είναι Αλίκη Μαρπλ, ιδιαιτέρως τώρα που ασπρίσαν και τα κακόμοιρα τα μαλλιά μου.
Δεν ξέφυγα από τον κανόνα και στο συγκεκριμένο ρεπορτάζ. Η ΕΥΠ μού ενεχείρισε το συγκεκριμένο ντοκουμέντο, διότι ο εκάστοτε διοικητής της υπηρετεί το μέγαρο Μαξίμου και προσωπικά, ως έμπιστη όλων των πρωθυπουργών από το 1983 και εντεύθεν, υπήρξα υπηρέτης όλων αυτών των αφεντάδων. Δεν ορρωδώ εξάλλου προ ουδενός, κάτι επίσης γνωστό στη δημοσιογραφική πιάτσα.
Δεν είναι άλλωστε η πρώτη φορά που «αποκαλύπτεται» ο σκοτεινός μου ρόλος. Και το 1989 είχα υποβάλει γραπτό αίτημα στην αρμόδια υπηρεσία της Βουλής και μου έδωσαν τα «πόθεν έσχες» των πολιτικών αρχηγών, και αυτό του Ανδρέα Παπανδρέου που περιείχε τις πληροφορίες για τη «ροζ βίλα». Και τότε είχα κατηγορηθεί για σκοτεινές διασυνδέσεις. Δυστυχώς το αίτημα προς τη Βουλή για να παραχωρηθούν στον οποιονδήποτε συντάκτη ήταν γραπτό και υπογεγραμμένο.
Επειτα από 32 χρόνια καλούμαι να αποδείξω ότι δεν είμαι ελέφαντας. Λυπάμαι. Το δέμας μου και μόνο δεν μου επιτρέπει καν να το προσπαθήσω.
