Φανερά πάλι εξοργισμένος ο χρηματίσας πρωθυπουργός της Ελλάδας (!) Αντώνης Σαμαράς, νυν ηγέτης (και τι ηγέτης) της αξιωματικής αντιπολίτευσης, έλεγε μετά τη συνεδρίαση της Βουλής ότι ο ίδιος και το κόμμα του πήγαν να προσφέρουν συναίνεση και άκουσαν ύβρεις, η δε Ζωή Κωνσταντοπούλου δυναμίτισε τη συνεδρίαση. Τι έκανε η γυναίκα; Του υπενθύμισε ότι βάσει διεθνών οδηγιών απαγορεύεται ένας πολιτικός να αναφέρει τον όρο λαθρομετανάστης. Του ανέγνωσε την οδηγία με πολύ κομψό και εύτακτο τρόπο.
Τι να καταλάβει, όμως, ο φτωχός Μεσσήνιος; Ερημος και απροστάτευτος, πλέον, χωρίς εξουσία, απλώς δείχνει πόσο ανεπίδεκτος (ήταν και) είναι στον κοινοβουλευτισμό και στις αξίες που αυτός υιοθετεί, προσαρμοζόμενος στις ταχείες εξελίξεις που συμβαίνουν στον πλανήτη.
Το θέμα δεν είναι ο Αντώνης Σαμαράς, έτσι κι αλλιώς η Ιστορία μίλησε γι’ αυτόν, τον έστειλε δηλαδή εκεί όπου του αρμόζει, έξω από την εξουσία και, όπως όλα δείχνουν, σύντομα στο σπίτι του, στους δικούς του (να ‘ναι καλά ο άνθρωπος). Το ενδιαφέρον εστιάζεται στο πρόσωπο της νεαρής προέδρου της Βουλής.
Την έχω υποστηρίξει ως πολιτικό προτού αναλάβει τον θώκο εξουσίας. Εύγε της, πάλι. Είμαι βέβαιος ότι θα τους βάλει (σε όλους) τα δύο πόδια σ’ ένα παπούτσι, θα τους εξαναγκάσει, εννοώ, να μάθουν να είναι συνεπείς τουλάχιστον πολιτικοί (δεν λέω άνθρωποι, διότι το βλέπω πολύ μακρινό και είναι, εξάλλου, έξω από τις αρμοδιότητές της), να μάθουν να φέρονται με βάση τον Κανονισμό και να ξεχάσουν αυτά που ήξεραν. Τις συνεδριάσεις της Βουλής τις δυναμιτίζει η ασέβεια των περισσότερων βουλευτών και όχι η πρόεδρος, βεβαίως, η οποία τηρεί απλώς αυστηρά τη διαδικασία, τους τύπους και τους νόμους.
Τόσα χρόνια, ο κάθε πικραμένος ανέβαινε στο βήμα της Βουλής και έλεγε τον πόνο του, εξεμώντας και υβρίζοντας, σε απαίσια δε ελληνικά τις περισσότερες φορές. Οι παλιές καραβάνες των βουλευτών έχουν βγει από τα ρούχα τους, έχουν απολέσει τον προσανατολισμό τους και τη δοκησισοφία τους. Τώρα καλούνται να ομιλούν επί της ουσίας, διαφορετικά θα γίνονται περίγελως (και γίνονται· ειδικά οι Βενιζέλος και Σαμαράς). Δεν είναι οίκος τους η Βουλή, δεν μπορούν να εκστομίζουν οτιδήποτε και να συμπεριφέρονται με βάση τα όσα έχουν κακομάθει. Η Βουλή είναι οίκος του λαού (θα έπρεπε να είναι) και οφείλουν οι ένοικοί του να δείχνουν τον ανάλογο σεβασμό σε όσους τους επέλεξαν με την ψήφο τους. Δεν είναι άντρο διαπλοκής ή οποιασδήποτε μαγκιάς το Κοινοβούλιο, είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας και οφείλει να καταυγάζεται από τη διαύγεια και την ειλικρίνεια, καθώς και τον διάλογο και τη συνεργατικότητα.
Κάπου αλλού έχω σημειώσει ότι η Βουλή μπορεί να επισκιάσει πολλά ψυχαγωγικά και παιδαγωγικά προγράμματα (εάν υπάρχουν τέτοια) που εμφανίζονται στην τηλοψία. Να γίνει η Βουλή σχολείο για όλες τις ηλικίες. Ολα αυτά λόγω της προέδρου της και της ανεξάρτητης θέλησής της να απλωθεί ο λόγος, η ομορφιά, η πολιτική στον χώρο του Κοινοβουλίου.
