Μια εξόριστη «βασίλισσα» η Ρεάλ Μ., μια «σταχτοπούτα» η Φενέρμπαχτσε, ένας πληγωμένος στρατός η ΤΣΣΚΑ και ένας κατά συρροή δολοφόνος ο Ολυμπιακός που επιστρέφει στον τόπο του «εγκλήματος» δεν βλέπουν την ώρα.
Μετράνε αντίστροφα γιατί σε πέντε μέρες έχουν ραντεβού στη Μαδρίτη. Εκεί όπου μεταφέρθηκε φέτος η αίθουσα του θρόνου του ευρωπαϊκού μπάσκετ για τη στέψη του νέου βασιλιά.
Το φετινό φάιναλ φορ υπόσχεται την πιο ισορροπημένη παρτίδα μπάσκετ των τελευταίων χρόνων.
Προφανώς ο τρόπος που κρίθηκε ο τίτλος στην Πόλη το 2012 (Ολυμπιακός), στο Λονδίνο το 2013 (Ολυμπιακός) και το 2014 στο Μιλάνο (Μακάμπι) δεν αφήνει πολλά περιθώρια για δογματισμούς.
Τα δύο συνεχόμενα στραπάτσα της πανάκριβης ΤΣΣΚΑ από τον Ολυμπιακό και το φιάσκο των δύο σερί χαμένων τελικών της Ρεάλ Μ. από τον Ολυμπιακό και τη Μακάμπι έχουν αλλάξει τον τρόπο προσέγγισης των ειδικών και μη.
Βλέπετε, είναι υποχρεωμένοι να μη στέκονται μόνο στα αγωνιστικά δεδομένα αλλά και σε έναν συνδυασμό παραγόντων με βάση τη συναισθηματική νοημοσύνη.
Ενας πρακτικός νους θα υποστήριζε ότι στη γλώσσα της μαθηματικής λογικής, όσο καταποντίζεται το φαβορί τόσο φαβορί γίνεται το αουτσάιντερ. Αλλά ώς πότε;
Υπό αυτές τις συνθήκες κάθε μία από τις τέσσερις ομάδες της παρέας ταξινομούν τα «υπέρ» και τα «κατά» στην προσπάθειά τους να αξιοποιήσουν τα «μεν» και να εξουδετερώσουν τα «δεν».
«Διαχείριση φόβου»
Ο μεγαλύτερος αντίπαλος της ΤΣΣΚΑ είναι το ψυχολογικό πρόβλημα που της δημιούργησαν οι «ερυθρόλευκοι» μετά την ανατροπή στον τελικό της Κωνσταντινούπολης και την κυριαρχία τους στον τελικό του Λονδίνου.
Το πλήρωσαν και στο Μιλάνο. Κανονικά, με βάση το μπάτζετ (42 εκατομμύρια) και τα αστέρια που έχουν στο ρόστερ τους (έγιναν περισσότερα με την προσθήκη του Γάλλου ΝτεΚολό και την επιστροφή του Κιριλένκο), δικαιούνται τον τίτλο του απόλυτου φαβορί.
Την ιδιαίτερη αυτή κατάσταση ανέλαβε να διαχειριστεί ο Δημήτρης Ιτούδης και το επιτελείο του (Πιστιόλης, Μίντλετον, Χατζηχρήστος).
Μπορεί να είναι το πρώτο του ως πρώτου προπονητή, όμως έχει στην πλάτη του την κατάκτηση πέντε τροπαίων με τον Παναθηναϊκό ως δεξί χέρι του Ομπράντοβιτς.
Αυτός και ο πρώην σέντερ του Ολυμπιακού, Κάιλ Χάινς, ξέρουν πώς είναι να φτάνεις μέχρι το τέλος της διαδρομής.
Τα μεγάλα κορμιά που προκαλούν φόβο να πλησιάσεις στη ρακέτα της, η αίσθηση ότι ο ΝτεΚολό μπορεί να καλύψει τις αυθαιρεσίες του αυτοκαταστροφικού Τεόντοσιτς και η πληθωρικότητα του «χταποδιού» που λέγεται Κιριλένκο την κάνουν να φοβάται μόνο όταν το ματς πάει στον πόντο και χρειαστεί ευψυχία.
«Κάν’ το όπως τότε»
Απέναντί της η «ρωσική αρκούδα» θα συναντήσει τη… νέμεσή της που λέγεται «Ολυμπιακός».
Μια ομάδα που θεωρητικά θα είχε τη λιγότερη πίεση αν δεν τα είχε καταφέρει ήδη δύο φορές την τελευταία τετραετία και μάλιστα κάτω από δυσκολότερες συνθήκες.
Για πρώτη φορά, η εικόνα της όλη τη σεζόν και τα αποτελέσματά της μέχρι να φτάσει εδώ (με αποκορύφωμα τη νίκη επί της ΤΣΣΚΑ στο ΤΟΡ-16 και τον αποκλεισμό της Μπαρτσελόνα με μειονέκτημα έδρας) της αυξάνουν τις πιθανότητες πριν ακόμη πατήσει στον βατήρα.
Συν τοις άλλοις, είναι η μόνη χρονιά που έμεινε τόσο ομοιογενής και δεν υποχρεώθηκε σε αναγκαστικές αλλαγές παικτών. Από την άλλη, δεν μπορεί πια να αιφνιδιάσει κανέναν, πόσο μάλλον τους Ρώσους που διψάνε για εκδίκηση.
Είναι «όπλο» ότι οι «ερυθρόλευκοι» έχουν πέντε Ελληνες παίκτες (Σπανούλης, Πρίντεζης, Σλούκας, Μάντζαρης, Κατσίβελης) οι οποίοι έχουν ήδη κατακτήσει την κούπα δύο φορές και έναν προπονητή που μπορεί να εμφανίζεται ως πρωτάρης, αλλά έχει ήδη μια διδακτική εμπειρία ως άμεσος συνεργάτης του Καζλάουσκας, στον χαμένο τελικό της Πόλης.
Και κάνει τα πάντα ώστε αυτή τη φορά να βρεθεί στη σωστή πλευρά.
«Βασίλισσα» αγνοείται
Με δύο σερί χαμένους τελικούς, με την πίεση της έδρας και με την ανάμνηση ότι κατέκτησε τον όγδοο και τελευταίο τίτλο της ακριβώς πριν από 20 χρόνια (Σαραγόσα) και μάλιστα υπό τις οδηγίες του προπονητή που θα βρει απέναντί της (Ομπράντοβιτς), η Ρεάλ Μ. δείχνει έτοιμη να παίξει τα ρέστα της.
Αν δεν τα καταφέρει και φέτος, είναι απίθανο να μην προχωρήσει σε αναδόμηση, με πρώτο θύμα τον κόουτς Πάμπλο Λάσο. Δεν είναι εύκολο να νιώθεις ότι είναι η τελευταία σου ευκαιρία.
Το κακό για τη Ρεάλ Μ. είναι ότι από τη μία έχει πολλούς σταρ επιπέδου ΝΒΑ (Φερνάντες, Ροντρίγκες, Αγιόν, Νοτσιόνι), αλλά από την άλλη εκείνοι που βάζουν τα στήθια τους μπροστά στα δύσκολα είναι ο Γιουλ και ο αρχηγός Φελίπε Ρέγες.
Είναι μια ομάδα που στην καλή μέρα της είναι ικανή να νικήσει οποιονδήποτε, αλλά στην κακή να πνιγεί σε μια κουταλιά νερό.
Ισως γιατί παίζει με το ένστικτο περισσότερο από όλες τις άλλες.
«Αυτός ξέρει»
Μετά από τόσες σπατάλες και αποτυχημένες απόπειρες, η Φενέρμπαχτσε τα κατάφερε επιτέλους να προκριθεί σε ένα φάιναλ φορ. Πολλές φορές είναι λυτρωτικό να περνάς ένα τέτοιο ψυχολογικό φράγμα.
Ειδικά αν πας στη μάχη με τον «στρατηγό των στρατηγών», τον πολυνίκη ο οποίος έχει στεφθεί πρωταθλητής Ευρώπης 8 φορές, απλωμένες σε τρεις δεκαετίες (1990, 2000, 2010) με τέσσερις διαφορετικές ομάδες: Παρτίζαν, Μπανταλόνα, Ρεάλ Μ. και Παναθηναϊκό (5).
Είναι ερώτημα βέβαια πώς θα αντιδράσουν οι πολλοί, ακριβοί, εξαιρετικά ταλαντούχοι, αλλά πρωτάρηδες παίκτες της, όπως ο Μπιέλιτσα, ο Γκάουντλοκ, ο Μπογκντάνοβιτς, ο Πρέζλιτς, ο Βέσελι, με την υποστήριξη του πολύπειρου Νίκου Ζήση, ο οποίος με την άφιξή του στην ασιατική πλευρά της Πόλης πρόσθεσε ηρεμία και καθαρό μυαλό.
Είναι προφανές ότι ο «Ζοτς» θα προσπαθήσει να πάρει όλη την πίεση στις πλάτες του και να παίξει με το μυαλό των «μερένγκες» που τους ξέρει σαν την τσέπη του.
