Το οφιόσχημο στήριγμα του αναθηματικού Τρίποδα της Μάχης των Πλαταιών, του μνημείου δηλαδή που αφιέρωσαν οι Ελληνες για τη νίκη τους εναντίον των Περσών το 479 π.Χ., θα τοποθετηθεί και πάλι στον αρχαιολογικό χώρο των Δελφών. Με απόφαση του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου, εγκρίθηκε η κατασκευή ορειχάλκινου αντίγραφου, το οποίο θα βασιστεί στο γύψινο εκμαγείο, που με δική του πρωτοβουλία, ο τ. έφορος, ομότιμος καθηγητής Αρχαιολογίας Πέτρος Θέμελης είχε βγάλει στην Κωνσταντινούπολη το 1976 και φυλάσσεται από το 1980 στις αποθήκες του Αρχαιολογικού Μουσείου Δελφών.
Το ανάθημα τοποθετήθηκε στους Δελφούς το 477 π.Χ., θυμίζοντας την οριστική εκδίωξη των Περσών, ενώ προσφέρθηκε και από τις 31 ελληνικές πόλεις, που πολέμησαν στη Μάχη των Πλαταιών. Σύμφωνα με τις αρχαίες πηγές, τον Ηρόδοτο και τον Παυσανία, είχε στηθεί «έναντι του βωμού του Απόλλωνα, σε τόπο επιφανέστατο». Η ιστορία είναι παλιά και λίγο-πολύ γνωστή. Ο ορειχάλκινος κίονας με τη μορφή τριών φιδιών, που στήριζε τον τρίποδα, ύψους 6 μ., κατασκευάστηκε από περσικά λάφυρα και στο σώμα χαράχτηκαν τα ονόματα των πόλεων που συμμετείχαν στη μάχη. Τα κεφάλια των φιδιών στην κορυφή στήριζαν τον χρυσό λέβητα, ο οποίος όμως χάθηκε διά παντός, καθώς τον έλιωσαν οι Φωκείς για να καλύψουν τις ανάγκες του Γ΄ Ιερού Πολέμου.
Παρέμεινε στην αρχική του θέση μέχρι και τον 4ο αι. μ.Χ., όταν τον απέσπασε ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος και τον μετέφερε στην Κωνσταντινούπολη. Στήθηκε στο μέσον του βυζαντινού Ιπποδρόμου ως θεμέλιο για τη νεοϊδρυθείσα πρωτεύουσα και στη θέση εκείνη, σήμερα πλατεία Σουλτάν Αχμέτ, βρίσκεται έως σήμερα. Περιφραγμένο με κάγκελα, ταλαιπωρημένο από τις καιρικές συνθήκες και φυσικά χωρίς τα τρία κεφάλια, τα οποία αποκόπηκαν από τον κορμό του γύρω στο 1700.
Πρόκειται για το μοναδικό χάλκινο ανάθημα της ελληνικής αρχαιότητας, το οποίο έμεινε ορατό ανά τους αιώνες. Από μικρογραφίες της οθωμανικής περιόδου αντλούμε πληροφορίες ότι έως και τον 16ο αι. ο κίονας ήταν ακέραιος με τις τρεις κεφαλές των όφεων. Από αυτές πλέον σώζεται μόνο η μία, αποκομμένη από τον κορμό της που δεν διατηρήθηκε, και φυλάσσεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Κωνσταντινούπολης. Αξίζει να σημειωθεί ότι στο γύψινο εκμαγείο διατηρούνται σε καλή κατάσταση οι εγχάρακτες επιγραφές με τα ονόματα όλων όσοι συμμετείχαν στη μάχη: Λακεδαιμόνιοι, Αθηναίοι, Κορίνθιοι, Θεσπιείς, Τήνιοι, Λευκάδιοι, Κύθνιοι, Σίφνιοι κ.ά. Αντίθετα, στο πρωτότυπο, λόγω της μακράς παραμονής του στο ανοιχτό περιβάλλον και τις καιρικές συνθήκες, έχουν σβηστεί σχεδόν ολοκληρωτικά.
Η ιδέα του εγχειρήματος υποστηρίχτηκε από την έφορο Νάνσυ Ψάλτη και παρουσιάστηκε αναλυτικά στη συνεδρίαση του ΚΑΣ, όπου και εγκρίθηκε. Χαρακτηρίστηκε ιδιαίτερα μεγάλο και δύσκολο σχέδιο, αλλά, όπως αναφέρθηκε, το αποτέλεσμα θα προσελκύσει το ενδιαφέρον των επισκεπτών και θα προσδώσει προστιθέμενη αξία στην επίσκεψη στον αρχαιολογικό χώρο. Παράλληλα, θα διορθωθεί το «ιστορικό» λάθος, το οποίο όμως διέσωσε το μνημείο, ενώ θα δικαιώσει τους αγώνες της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας για την επανέκθεση του οφιόσχημου στηρίγματος στους Δελφούς.
Οι δύο μελέτες ανατέθηκαν στον αρχιτέκτονα Γ. Π. Αντωνίου και στην πολιτικό μηχανικό Μυρτώ Συνατσάκη και υπήρξε συνεργασία με τον μηχανικό Δ. Κόκκινο για τη σύνταξη του παραρτήματος της αντικεραυνικής μελέτης, καθώς κρίθηκε αναγκαία για την προστασία του μνημείου αλλά και των επισκεπτών. Το υλικό κατασκευής για το αντίγραφο είναι ο ορείχαλκος (μπρούντζος), ενώ η χύτευση των τεμαχίων θα πραγματοποιηθεί σύμφωνα με την αρχαία τεχνική και θα ακολουθήσει τον ίδιο διαχωρισμό.
