Εξι ολόκληρα χρόνια έχουν να ανοίξουν τα βραζιλιάνικα σύνορα για τον Παναθηναϊκό. Από το 2009 όταν ο πρώην τεχνικός διευθυντής του συλλόγου, Κώστας Αντωνίου, με την αύρα και τον αέρα του νεοπλουτισμού της πολυμετοχικότητας είχε επισκεφτεί τη χώρα του καφέ για να εντοπίσει παίκτες, κανένας διάδοχός του δεν έκανε τη συγκεκριμένη υπερατλαντική διαδρομή.
Η σκυτάλη δίνεται πλέον στον Λεωνίδα Βόκολο που (όπως σας είχαμε αποκαλύψει) ετοιμάζει τις βαλίτσες του για τη Βραζιλία, με εντελώς διαφορετικά δεδομένα (οικονομικά και όχι μόνο) έχοντας τη φιλοδοξία να καταφέρει να βρει «λαβράκια» για το «τριφύλλι»…
Η σχέση του Παναθηναϊκού με τους Βραζιλιάνους παίκτες πάντως κρατάει πολλά χρόνια, με παντός είδους περιπτώσεις αλλά πενιχρά αποτελέσματα για το σύλλογο…
Η αρχή έγινε το 1972 με τον Αρακέν Ντεμέλο, που αποκτήθηκε από την αργεντίνικη Ουρακάν με την οικονομική συνδρομή του Παύλου Γιαννακόπουλου! Ο «τρελός» Ντεμέλο αγαπήθηκε από τους φίλους της ομάδας, καθώς ήταν σπουδαίος «μπόμπερ» (σε 37 συμμετοχές πέτυχε 19 γκολ), έμεινε δύο χρόνια στον Παναθηναϊκό, αλλά δυστυχώς πριν από δεκατέσσερα χρόνια έδωσε ο ίδιος τέλος στη ζωή του.
Ο δεύτερος Βραζιλιάνος που ήρθε στον Παναθηναϊκός ήταν ο Ελιομάρ Καρβάλιο, 23 χρόνια αργότερα, δίχως να έχει την παραμικρή σχέση με τον Ντεμέλο. Οπως ήρθε, έτσι έφυγε, αγωνιζόμενος ελάχιστα λεπτά με την πράσινη φανέλα.
Επόμενος, ο 20χρονος Μάουρο Σίλβα το 1998, ένας γρήγορος επιθετικός που έπαιξε σε 28 ματς, σκόραρε 7 φορές, αλλά έμεινε στη μνήμη του κόσμου μόνο για το γκολ του απέναντι στην Αρσεναλ στο Γουέμπλεϊ.
Η τέταρτη περίπτωση Βραζιλιάνου ήταν ο Ζούλιο Σέζαρ, κεντρικός αμυντικός με σπουδαία, αλλά… ολοκληρωμένη καριέρα. Οταν αποκτήθηκε μάλιστα ο Τύπος νόμιζε ότι ήταν για κάποιο άλλο πόστο στον σύλλογο και όχι για να παίξει μπάλα. Κόλλησε τα τελευταία του «ένσημα» και έφυγε ως μία από τις πολλές αποτυχημένες μεταγραφές εκείνης της περιόδου.
Ακολούθησε ο Αντερσον Λίμα, κεντρικός μέσος που αποκτήθηκε από τη Χαλκηδόνα τον Δεκέμβριο του 2004, αλλά αποδείχτηκε ότι ήρθε με χρόνιο πρόβλημα τραυματισμού. Επαιξε ελάχιστα λεπτά σε ένα ντέρμπι με την ΑΕΚ, κατόπιν χειρουργήθηκε και δεν ακούμπησε ξανά μπάλα.
Οι προσδοκίες ήταν σαφώς περισσότερες με τον Φλάβιο Κονσεϊσάο, που έπειτα από δεκάδες επεισόδια στο σίριαλ της μεταγραφής του από τη Γαλατασαράι αποκτήθηκε τελικά το 2005, για να κάνει τη διαφορά στη θέση του αμυντικού μέσου, δίκην μεταγραφής αεροδρομίου και έχοντας στις πλάτες του τα γαλόνια της Ρεάλ Μαδρίτης. Η εικόνα του ήταν ωστόσο άκρως απογοητευτική, υπομονή δεν υπήρχε ούτε για δείγμα και έτσι αποχώρησε κακήν κακώς στα μέσα της ίδιας σεζόν!
Ενα χρόνο αργότερα ήρθε για την ίδια θέση ο Ρικάρντο Μπόβιο, ως δανεικός από τη Μάλαγα, ξεχωρίζοντας για το βαρύ του σκαρί, τα αργά του πόδια και το φανταστικό γκολ που πέτυχε στην Κρήτη κόντρα στον Εργοτέλη.
Αντίθετα, ο αντικαταστάτης του και συμπατριώτης του Μαρσέλο Μάτος, που αποκτήθηκε το 2007 από τον Βέλιτς και τον Πεσέιρο, ήταν ό,τι καλύτερο είχε να επιδείξει το «τριφύλλι» εκείνης της σεζόν. Ξεχώριζε με το επιθετικό του μαρκάρισμα, τον ρυθμό που έδινε στο παιχνίδι της ομάδας και τα εξαιρετικά του στημένα, αλλά έπεσε θύμα των εμμονών του Τεν Κάτε και δύο χρόνια αργότερα επέστρεψε στη χώρα του.
Ο Σίλβα Κλέιτον ήταν ο επόμενος Βραζιλιάνος που με παρέμβαση Βγενόπουλου το καλοκαίρι του 2008 αποκτήθηκε από τη Λάρισα, ενώ τον πολιορκούσε και ο Ολυμπιακός. Το ταλέντο του ήταν εμφανές όσο και τα ξενύχτια μαζί με την αστάθεια στις εμφανίσεις του. Δύο χρόνια αργότερα παραχωρήθηκε στη Μέταλουργκ.
Τη σεζόν της πρώτης πολυμετοχικότητας ο Παναθηναϊκός έκανε ατομικό ρεκόρ στους Βραζιλιάνους. Πρώτος και καλύτερος ο Ζιλμπέρτο Σίλβα, εν ενεργεία αρχηγός της Εθνικής Βραζιλίας και μεγάλη προσωπικότητα, που έκανε όλη τη «βρόμικη» δουλειά, αλλά δεν ήταν… Ροναλντίνιο όπως ορισμένοι είχαν αφελώς πιστέψει. Εκείνη την εποχή είχε αποκτηθεί επίσης ο Γκάμπριελ, ένας επιθετικός δεξιός μπακ με τεχνικές αρετές και μπόλικη αφέλεια ανασταλτικά, που τελικά έπαιξε περισσότερο στη μεσαία γραμμή χωρίς να μπορέσει να κάνει τη διαφορά.
Το βραβείο του μεγαλύτερου «παλτού» πήγε όμως στον Ροντρίγκο Σόουζα, έναν γεροδεμένο στράικερ που δεν… έστριβε με τίποτα και έφυγε ως αποτυχημένος από την Ελλάδα.
Μία ακόμη περίπτωση Βραζιλιάνου ήταν ο Ντέιβιντ Μπραζ, ο τελευταίος -μέχρι στιγμής- Βραζιλιάνος που απέκτησε ο Παναθηναϊκός τον Ιανουάριο του 2009. Ο 21χρονος τότε διεθνής με την Ελπίδων στόπερ αποκτήθηκε ως σπουδαίο ταλέντο, αλλά αγωνίστηκε ελάχιστα (μόλις τρία ματς) και παραχωρήθηκε στη Φλαμένγκο με την οποία λίγους μήνες αργότερα αναδείχτηκε πρωταθλητής Βραζιλίας!
-320x213.jpg)
