Η θεωρία του δάχτυλου

Με τη φράση «θεωρία του δάχτυλου» δεν υπονοώ βέβαια οποιοδήποτε… σεξοπολιτικού συμβολισμού δάχτυλο, που υψώνεται ή οριζοντιώνεται συχνά τελευταία, μας το «εφαρμόζουν» είτε το «εφαρμόζουμε», επώνυμοι και ανώνυμοι… Με τη «θεωρία του δάχτυλου», εννοώ απλά, πως όταν πάσχει το μικρό δάχτυλο ζώντος οργανισμού, τότε υποφέρει ολόκληρο το σώμα, και τότε ολόκληρος ο οργανισμός, από το πρώτο μέχρι το τελευταίο κύτταρο, κινητοποιείται για να θεραπεύσει το μικρό δάχτυλο και να βγάλει το σώμα από το άλγος.

Στην παραβολή του μικρού δάχτυλου που πάσχει, έχουμε μια μικρή χώρα, την Ελλάδα, που πέντε χρόνια τώρα προς έξι πάσχει από… πρόγραμμα/πρόβλημα. Η χώρα αυτή είναι μέλος ενός μεγάλου οργανισμού/σώματος, της Ευρωπαϊκής Ενωσης (Ε.Ε.), αλλά και ενός μικρότερου, όμως ουσιωδέστερου/ζωτικότερου που περιέχεται στον μεγάλο και λέγεται Οικονομική Νομισματική Ενωση (ΟΝΕ). Ομως σ’ αυτή την περίπτωση παρατηρείται παρέκκλιση από την αναγωγή της θεωρίας στη βιολογία: Στον μεγάλο οργανισμό, κυρίως στην ΟΝΕ, υπάρχει μεν η φυσική τάση, ο οργανισμός να κινητοποιηθεί, ώστε το δάχτυλο να σωθεί. Υπάρχει όμως και μία παρά φύσιν τάση, το δάχτυλο να αποκοπεί, χωρίς να εξετάζεται η αιτία της παθήσεως του δάχτυλου, που, ενδεχομένως, έχει προσβάλει ολόκληρο τον οργανισμό.

Ψιλά γράμματα ίσως! Αυτό που ίσως κάποιοι θεωρούν «ψιλά γράμματα», μπορεί για τη σημερινή ελληνική κυβέρνηση να είναι πρόκληση, αλλά και πρόσκληση, να δει, μέσα από θέσεις, αντιθέσεις, επιθυμίες και αντιφάσεις, σε ποια φάση οικοδόμησης βρίσκεται σήμερα το κοινό «ευρωπαϊκό σπίτι» -όχι με το μάτι του ενοικιαστή, αλλά του ιδιοκτήτη!- και τι μπορεί να κάνει για να πετύχει πρώτα διευθέτηση των διαφορών (μας) και, μετά, υψηλότερα ποσοστά στη συμμετοχή συνιδιοκτησίας. Η πρόσκληση από τη Μέρκελ στον Τσίπρα να συναντηθούν τη Δευτέρα «κατ’ ιδίαν» ίσως είναι μία αρχή. Μην ακούτε, οι άλλοι λέγανε και λέγανε, αλλά δεν… κουνούσανε δαχτυλάκι!