Τούτη τη φορά ο κρότος ήταν πολύ ισχυρός, η σφαλιάρα βαριά και η επιστροφή του Παναθηναϊκού στη μιζέρια ασήκωτη…
Πρώτα και πάνω απ’ όλους την αισθάνονται βέβαια ο Γιάννης Αλαφούζος και ο Γιάννης Αναστασίου. Ο πρόεδρος δηλαδή και ο προπονητής, που έχουν το μεγαλύτερο μερίδιο της ευθύνης για τη φετινή αποτυχία. Κατάφεραν, διότι περί κατορθώματος πρόκειται, να πετύχουν στα δύσκολα και να αποτύχουν στα ευκολότερα.
Οσο επιτυχημένη, άλλωστε, ήταν η περσινή αγωνιστική περίοδος για τον Παναθηναϊκό, με τον θρίαμβο στο «Καραϊσκάκη», την εμφατική κατάκτηση του Κυπέλλου και την πρώτη θέση στα πλέι οφ μιας χρονιάς με το μικρότερο μπάτζετ στη νεότερη ιστορία του συλλόγου, άλλο τόσο αποτυχημένη κρίνεται από τώρα η φετινή, παρ’ ότι δεν έχει μπει Φλεβάρης…
Θέλει… προσπάθεια να έχεις βρει τη μαγιά της επιτυχίας και αντί να την ενισχύσεις με 3-4 αυτονόητες κινήσεις να την κάνεις χειρότερη, ασχέτως εάν ο Παναθηναϊκός έχει αρκετά παραδείγματα στην ιστορία του που φανέρωσε (ανάλογες) τάσεις αυτοχειρίας και στο τέλος πνίγηκε σε μια κουταλιά νερό.
Ο αποκλεισμός από την επόμενη φάση του Κυπέλλου Ελλάδας, απέναντι στη θεωρητικά υποδεέστερη Ξάνθη, η τραγική ευρωπαϊκή παρουσία και η ανεπαρκής προσπάθεια διεκδίκησης του πρωταθλήματος συνηγορούν στο συμπέρασμα ότι δεν είναι στραβός ο γιαλός, αλλά ο Παναθηναϊκός αρμενίζει στραβά.
Ο Γιάννης Αλαφούζος επέμεινε στη «μνημονιακή» πολιτική και τη λιτότητα, αγνόησε επιδεικτικά την «ανάπτυξη» και ως εκ τούτου αντί να οδηγήσει τον σύλλογο κάποια, μικρά έστω, βήματα μπροστά, τον γύρισε αρκετά προς τα πίσω.
Το μπάτζετ παρέμεινε στα ίδια χαμηλά επίπεδα με πέρυσι, τη στιγμή που οι υποχρεώσεις σε Ευρώπη, πρωτάθλημα και Κύπελλο και οι απαιτήσεις ήταν εκ των πραγμάτων περισσότερες και υπήρχε ανάγκη τροποποίησης του οικονομικού πλάνου. Ακόμη, ο καλοκαιρινός μεταγραφικός σχεδιασμός αποδείχτηκε για κλάματα.
Επιτελικός μέσος αξίας δεν αποκτήθηκε ποτέ, το (πιο τρανταχτό) κενό στη δεξιά πλευρά της άμυνας καλύφθηκε με τον… Μπούρμπο που είχε μείνει ελεύθερος απ’ τον ΟΦΗ, στη θέση του Αμπεΐντ ήρθε ο… Μπούι, ο Αλφάρο κόπηκε στα ιατρικά και ο «νέος Ιμπραΐμοβιτς» Βαλμίρ Μπερίσα υπήρξε το ανέκδοτο της χρονιάς. Μόνο ο τερματοφύλακας Στιλ, του εκδιωχθέντος Νταμπίζα, «βγήκε» στους «πράσινους», παρ’ ότι του πήρε χρόνο να προσαρμοστεί ή έστω έτσι φάνηκε από τον τρόπο διαχείρισης του προπονητή στο πρόσωπό του.
Η απόφαση «καρατόμησης» του Νίκου Νταμπίζα από τον Γιάννη Αλαφούζο και η ταυτόχρονη ασυλία προς τον Αναστασίου αφορούσε περισσότερο προσωπικούς λόγους, παρά αμιγώς ποδοσφαιρικούς. Και απ’ όσο φαίνεται, είτε ήταν λανθασμένη, είτε μη επαρκής…
Ο προπονητής του Παναθηναϊκού χρεώνεται πρωτίστως την εμμονή του στα περί πληρότητας (sic) της ομάδας, αλλά και την αδυναμία του να διαχειριστεί επαρκώς τα περισσότερα «καρπούζια» που είχε πλέον στη μασχάλη. Ο αποκλεισμός από τη Σταντάρ Λιέγης ήταν οδυνηρός από οικονομικής άποψης και η απειρία του Αναστασίου έπαιξε καταλυτικό ρόλο σε αυτόν, ενώ το ίδιο συνέβη στο σύνολο της φετινής ευρωπαϊκής επιστροφής-τραγωδίας που διέσυρε το πρεστίζ του συλλόγου.
Κι αν στην Ευρώπη η φετινή ήταν χρονιά προσαρμογής, στο Κύπελλο η ομάδα ηττήθηκε κατά κράτος από τον Λουτσέσκου, στη ρεβάνς με την Ξάνθη του Βασιλακάκη και του Καπετάνου και αποκλείστηκε οδυνηρά μέσα στη Λεωφόρο, ενώ στο πρωτάθλημα κάθε φορά που πλησίαζε στην κορυφή, είχαμε και μία καινούργια αυτοχειρία, έχοντας απέναντι τον χειρότερο Ολυμπιακό των τελευταίων ετών, την ΑΕΚ απούσα και τον ΠΑΟΚ σε μεταβατικό στάδιο ανανέωσης.
Τι μένει πλέον για τον Παναθηναϊκό; Τα ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ και (κυρίως με) τον Ολυμπιακό στη Λεωφόρο και η κατάκτηση της πρώτης θέσης στα πλέι οφ. Η επιστροφή στη μιζέρια είναι γεγονός.
