Οταν το 1940 ο ιδιοφυής Γουόλτ Ντίσνεϊ ετοίμαζε με τον περίφημο μαέστρο Λέοπολντ Στοκόφσκι την ταινία «Φαντασία» κανείς δεν περίμενε πως η ιστορία του κινηματογράφου θα αποκτούσε ακόμα ένα αριστούργημα.
Το έργο προσπάθησε να ενώσει τα πιο αταίριαστα για την εποχή πράγματα: τις τεχνικές animation, την εικαστική πανδαισία, το χιούμορ και την κλασική μουσική. Φαντάστηκε τότε ο Ντίσνεϊ ότι μπορούσε ο Μίκι να φορά το καπέλο του μαθητευόμενου μάγου και να κάνει πλακίτσα με υπόκρουση Μπετόβεν, κινούμενες σκούπες να ίπτανται ενώ η ορχήστρα παίζει αποσπάσματα από τον «Καρυοθραύστη», μικροί μονόκεροι να κάνουν ζαβολιές με Τσαϊκόφσκι, πήγασοι να ερωτεύονται με Μπετόβεν και όλο το παραμύθι να κλείνει με το Ave Maria, Op. 52 νo6 του Σούμπερτ.
Την ίδια εποχή περίπου στην Ελλάδα (28 Φεβρουαρίου του 1943), η Συμφωνική Ορχήστρα του Ωδείου Αθηνών μετονομαζόταν σε Κρατική Ορχήστρα Αθηνών και έδινε την πρώτη της συναυλία.
Εφτά δεκαετίες μετά και μάλιστα σε μια στιγμή που η ορχήστρα αναζητά ακόμα περισσότερους τρόπους να ανοιχτεί στην κοινωνία αλλά και να προσεγγίσει ένα διαφορετικό κοινό, στον δρόμο της εμφανίζεται η «Φαντασία».
Από την Κυριακή και έως τις 31 Μαρτίου η ΚΟΑ ξεκινά συνεργασία με το Θέατρο Badminton και επιχειρεί τη δική της σύμπραξη animation και κλασικής μουσικής ετοιμάζοντας ένα πρόγραμμα με αποσπάσματα από τη «Φαντασία» του 1940 αλλά και τη συνέχεια του φιλμ «Φαντασία 2000» (έκανε πρεμιέρα το 2000 έπειτα από εντατική δουλειά και μελέτη εννέα ετών). Στο πόντιουμ θα βρίσκεται ο διευθυντής της Στέφανος Τσιαλής, ενώ στην οθόνη θα προβάλλονται σκηνές από τις δύο ταινίες.
Η ΚΟΑ δηλαδή περνά για πρώτη φορά το κατώφλι του «Badminton» υπολογίζοντας στο κοινό που αγαπά τα οικογενειακά θεάματα, όπως ο Ντίσνεϊ κάποτε προσπαθούσε με τη «Φαντασία» να σβήσει τις διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στην «υψηλή» και τη μαζική κουλτούρα. Για να δούμε…
