Κερδίζοντας χρόνο…

Το αποτέλεσμα του χθεσινού Eurogroup δεν προσφέρεται για θριαμβολογία ούτε όμως για καταστροφολογία. Ενας παρατηρητής θα μπορούσε να κάνει λόγο για ισοπαλία στα σημεία, με το πλεονέκτημα να βρίσκεται προς την πλευρά της ελληνικής κυβέρνησης. Η Αθήνα, μεθοδικά και αναγνωρίζοντας τις δυσκολίες που συναντά σε κάθε βήμα της, πέτυχε να κερδίσει την πολιτική αποδοχή των προτάσεών της, ξεφεύγοντας έστω και προσωρινά από τον φαύλο κύκλο της στοχευμένης ασφυξίας, διαψεύδοντας τις Κασσάνδρες στο εσωτερικό ή στην Ευρώπη.

Η κυβέρνηση παραμένοντας σταθερή στην υπεράσπιση της απόφασης της 20ής Φεβρουαρίου ουσιαστικά κερδίζει χρόνο, επιχειρώντας ταυτόχρονα κινήσεις απαραίτητες για να πειστούν οι εταίροι, όσο και για να εφαρμόσει το προεκλογικό πρόγραμμά της. Ουδείς αναμένει θαύματα, τα μεγέθη εξάλλου είναι αντιστρόφως ανάλογα, όμως οι στοχευμένες κινήσεις και η συνεπής τήρηση των συμφωνημένων τής επιτρέπει να αισιοδοξεί για το μέλλον. Η σύγκρουση αποφεύχθηκε και αυτό της πιστώνεται, αφού αργά, αλλά σταθερά και μέσα σε ένα ευμετάβλητο περιβάλλον, κερδίζει «πόντους» στη σκακιέρα της διαπραγμάτευσης. Επί της ουσίας προσπαθεί να πείσει, ότι παρά τις μεγάλες πολιτικές διαφορές, είναι μια αριστερή κυβέρνηση που διαθέτει πολιτικό ρεαλισμό.

Οι εκατέρωθεν κινήσεις τακτικής στις Βρυξέλλες αποδεικνύουν ότι σε μια πολιτική διαπραγμάτευση κερδίζει αυτός που διακρίνεται από συνέπεια, μεθοδικότητα και γνώση της θέσης του. Η ελληνική πλευρά δεν δίνει διαρκώς εξετάσεις, επιχειρεί και κατορθώνει να γίνεται σεβαστή η άποψή της στη λογική των αμοιβαίων συμβιβασμών. Ουσιαστικά κερδίζει χρόνο, στοιχείο απολύτως απαραίτητο όχι μόνο για να πείσει τους εταίρους, αλλά κυρίως για να συγχρονίσει τα επόμενα βήματά της. Τίποτα δεν είναι εύκολο και οι παγίδες μπορεί να στηθούν με έξυπνο τρόπο. Ομως όσο η Αθήνα δουλεύει συστηματικά, οι εταίροι δεν μπορούν να την αγνοούν και κατανοούν -έστω και αργά- ότι άσκηση πολιτικής με φόβητρο την έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωπαϊκή Ενωση είναι αδιανόητη και κυρίως απαγορευτική για τους ίδιους…