Το τρίτο και καλύτερο

Tρίτο, αλλά καθόλου φαρμακερό, το άλμπουμ που κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό ο Ντάμιεν Ράις. Οκτώ ολόκληρα χρόνια μετά την κυκλοφορία του τελευταίου στούντιο άλμπουμ του («9»), ο Ιρλανδός ετοίμασε έναν εξαίρετο δίσκο με μόλις οκτώ κομμάτια. Ενα για κάθε χρόνο απουσίας.

Αρκετά, όμως, έστω και λίγα, για να μιλήσουν για βαθιά συναισθήματα, για καταστροφικές αγάπες που άλλοτε βάζουν σε κίνδυνο την ύπαρξή μας κι άλλοτε την τρέφουν, για έρωτες που ζεις και σε οδηγούν στην κατάρρευση κι άλλες που παραμένουν φαντασιώσεις.

Η φωνή του Ράις κρατά αυτήν τη λεπτή χροιά και την ένρινη οικειότητα, αλλά με τα χρόνια γίνεται πιο ώριμη, πιο σκοτεινή και πιο οικεία. Είναι, δε, φανερή η λεπτοδουλειά του σημαντικού παραγωγού Rick Rubin. Ωστόσο, ο ίδιος ο Ράις τονίζει πως τα ιδιαίτερα χρώματα του άλμπουμ τα χρωστά στην Ιρλανδία που του χαρίζει μόνιμα την έμπνευση -άλλωστε εκεί πραγματοποιήθηκαν και οι πρώτες του ηχογραφήσεις- και τον Λέοναρντ Κοέν που παραμένει το απόλυτο ίνδαλμά του.

Σε ό,τι αφορά τα τραγούδια, το ομώνυμο κομμάτι «My favourite faded fantasy», με το οποίο ξεκινά ο δίσκος, θυμίζει ερωτική απαγγελία από εκείνες που σου δίνουν αυτήν την αίσθηση του ξεθωριασμένου έρωτα αλλά συγχρόνως πλημμυρίζουν τον χώρο συναισθήματα. Oποιος δεν χορτάσει από τα έξι λεπτά που διαρκεί το πρώτο τραγούδι, έρχεται η 9λεπτη καταιγίδα χρωμάτων του δεύτερου «It takes a lot to know a man» να σας πείσει πως στα χέρια κρατάτε τον καλύτερο δίσκο του 41χρονου μουσικού.

Το «I don’t want to change you» έχει επίσης ξεχωρίσει στα ραδιόφωνα, τα «Colour Me In» και «The Box» έχουν μια υπέροχη παλιομοδίτικη ειλικρίνεια, ενώ, το «The Greatest Bastard» είναι ίσως το τραγούδι που περιγράφει καλύτερα από όλα την ομορφιά του άλμπουμ αλλά και το πώς η μουσική γιατρεύει τον πόνο που προκαλούν οι στίχοι. Τέλος, με το όγδοο «Long long way» είναι σαν να κλείνει ο δίσκος με τον τρόπο που άρχισε: με μια υπέροχη συναισθηματική κορύφωση.