Με την υπογραφή του υπουργού Οικονομικών Γ. Βαρουφάκη απεστάλη στους ευρωπαϊκούς θεσμούς την Πέμπτη το βράδυ το νομικό κείμενο της παράτασης της νέας δανειακής σύμβασης.
Με την εξέλιξη αυτή πιθανότατα τελειώνει και η συζήτηση, η οποία τις τελευταίες ημέρες, προβλημάτιζε το σύνολο του πολιτικού κόσμου, αν δηλαδή η νέα δανειακή σύμβαση θα επικυρωνόταν από τη Βουλή. Οι δημόσιες δηλώσεις του κυβερνητικού εκπροσώπου Γ. Σακελλαρίδη, με τις οποίες παρέπεμπε «σε εντός των ημερών λύση του ζητήματος», η εκπεφρασμένη θέση της προέδρου της Βουλής Ζωής Κωνσταντοπούλου ότι «η παρούσα Βουλή δεν θα ψηφίσει νέο μνημόνιο» και οι αντικρουόμενες θέσεις υπουργών και στελεχών της κυβέρνησης φόρτιζαν το πολιτικό σκηνικό.
Είναι χαρακτηριστικό ότι αν η δανειακή σύμβαση «κατέβαινε» στη Βουλή θα συγκέντρωνε έναν εξαιρετικά υψηλό αριθμό ψήφων, όμως στο σημείο αυτό άρχιζαν και τα προβλήματα. Ο προβληματισμός που αναπτύχθηκε στην κυβερνητική πλευρά είχε δύο κεντρικούς άξονες:
Ο πρώτος αναφερόταν στο μάλλον ηθικό μέρος του ζητήματος, πώς δηλαδή μια κυβέρνηση της Αριστεράς θα ζητούσε να ψηφιστεί μια δανειακή σύμβαση, την οποία το σύνολο της αντιπολίτευσης έχει ήδη καταγγείλει ως «νέο μνημόνιο» ανεξάρτητα από τις επιμέρους αποχρώσεις.
Ο δεύτερος ότι η κυβέρνηση θα ήταν υποχρεωμένη αφενός να αποδεχτεί το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας, αφού όλα τα κόμματα, πλην ΚΚΕ, θα την υπερψήφιζαν, και ταυτόχρονα θα βρισκόταν στη δυσάρεστη θέση να απολογείται ακόμα και για τα θετικά σημεία της συμφωνίας, κυρίως απέναντι στην εκλογική της βάση και δευτερευόντως στο εσωκομματικό της ακροατήριο. Κάτι που εκ του αποτελέσματος ήθελε να αποφύγει, στη γενικότερη προσπάθεια που καταβάλλει ώστε να στρέψει τα φώτα της επικαιρότητας στην εσωτερική πολιτική σκηνή και κυρίως να εστιάσει στα πέντε νομοσχέδια που έρχονται από σήμερα στη Βουλή.
«Θεμιτή προσπάθεια, αλλά πώς θα αντιμετωπίσεις την κριτική όταν ως αντιπολίτευση ζητούσαμε να έρχεται και το παραμικρό στη Βουλή», έλεγε κυβερνητικό στέλεχος στο περιθώριο των εργασιών της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ. Εύλογη τοποθέτηση, η οποία αναδεικνύει και το πολιτικό πρόβλημα και ουσιαστικά, από την άλλη πλευρά, θέτει το ερώτημα αν πρόκειται για την πρώτη ήττα της κυβέρνησης ή απλώς θα καταγραφεί ως κίνηση πολιτικής τακτικής, η οποία καλύπτεται από την εκτίμηση ότι «η παρούσα δανειακή σύμβαση είναι η συνέχεια της προηγούμενης χωρίς τους μνημονιακούς όρους».
Λόγος και αντίλογος
Αν και η ενέργεια του υπουργού Οικονομικών ουσιαστικά ολοκληρώνει το τυπικό μέρος της συμφωνίας, εν τούτοις η κυβέρνηση διατηρεί τον τελευταίο λόγο αφού μπορεί, σε αντιδιαστολή με την περίοδο που ήταν αντιπολίτευση και κατήγγελλε την πρακτική των Προεδρικών Διαταγμάτων, να φέρει τη νέα σύμβαση στη Βουλή ως ένδειξη «πολιτικής συνέπειας».
Είναι χαρακτηριστικό ότι στη συζήτηση της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ τρεις υπουργοί, οι Παν. Λαφαζάνης, Δ. Στρατούλης, Κ. Ησυχος, τάχθηκαν υπέρ της μη ψήφισης της σύμβασης στη Βουλή, ενώ ο Ν. Χουντής αρκέστηκε στο λευκό. Η επιλογή αυτή που έρχεται σε αντίθεση με το κείμενο – παρέμβαση που κατέθεσε η Αριστερή Πλατφόρμα, και στο οποίο διαπίστωναν «γκρίζες ζώνες» στη συμφωνία, ουσιαστικά λειτουργεί μάλλον αθωωτικά για τη συγκεκριμένη επιλογή, αφού στην αντίθετη περίπτωση το πρόβλημα για τα εκ της Αριστερής Πλατφόρμας προερχόμενα κυβερνητικά στελέχη θα υπερέβαινε το αξιακό πολιτικό τους φορτίο… Είναι χαρακτηριστική η δήλωση – επίθεση του Παν. Λαφαζάνη στη Ν.Δ. και στο σχόλιό της περί αποσταθεροποίησης της κυβέρνησης ότι «όχι μόνο δεν έχει σχέση με την ομαλότητα που επικαλείται, αλλά και το μόνο που μπορεί να εγγυηθεί είναι την ευτελή αντιπολίτευση, τον παρηκμασμένο αρχηγισμό, τη μνημονιακή ανωμαλία και τη συνεχή επιδείνωση της λιτότητας».
Πάντως μέχρι να υπάρξει τελική λύση του ζητήματος οι συζητήσεις από ό,τι φαίνεται θα πυκνώνουν…
