Μπορεί τώρα να πενθήσει

Η οικογένεια του 20χρονου σπουδαστή Βαγγέλη Γιακουμάκη. Που το πτώμα του βρέθηκε, στην όχθη της λίμνης Ιωαννίνων, σχεδόν σαράντα μέρες μετά… Μπορεί τώρα να πενθήσει το παιδί της… γράφει, χθες, ο ανταποκριτής της «Εφ. Συν.» στα Γιάννενα Φιλήμονας Καραμήτσος. «Η οικογένεια, η οποία, πρέπει να υπογραμμιστεί, από την πρώτη στιγμή κράτησε αξιοπρεπέστατη στάση, ζητώντας μόνο από όλους να δώσουν πληροφορίες για την τύχη του παιδιού τους»…

Ακριβώς όπως τότε –Φεβρουάριος επίσης: 3 Φεβρουαρίου 2006– στη Βέροια, στην εξαφάνιση του 11χρονου Αλεξ Μεσχισβίλι (μια υπόθεση με ανακρίσεις, συλλήψεις δίκες και καταδίκες μεν… αλλά που ακόμα δεν έχει διαλευκανθεί το… είδος και η κατάληξη του εγκλήματος…). Ετσι και τότε, με τον σπαραγμό αποτυπωμένο στο πρόσωπο και την αξιοπρέπειά της να φωτίζει τα δικά μας σκοτάδια, η μητέρα του Αλεξ, Νατέλα, ζητούσε απ’ όλους να δώσουν πληροφορίες για την τύχη του παιδιού της, περιφέροντας –πένθιμο… μενταγιόν περασμένο στον αυχένα– εκείνο το αξέχαστο, συγκλονιστικό πλακάτ στο χρώμα του αίματος: «Πού είναι ο μοναχογιός μου; Λύστε τη ΣΙΩΠΗ!!!». Δεν ξέρω αν η Νατέλα μπόρεσε, εν τέλει, να πενθήσει τον Αλεξ.

Οι οικογένειες, οι γονείς, οι μανάδες… και ενώ, στην περιοχή που ανακαλύφθηκε το πτώμα του Βαγγέλη (σημείωνε το χθεσινό ρεπορτάζ) «… συνέρρεαν ήδη δεκάδες πολίτες από περιέργεια». Ετσι γίνεται με τις τραγωδίες. Πάντα. Στο πρώτο φως του κόσμου έπεσε η σκιά της πρώτης τραγωδίας. Ετσι γίνεται πάντα: Η τραγωδία κλείνεται στο σπίτι, θρηνεί τους νεκρούς της και ο χορός συρρέει από περιέργεια. Ο πόνος του πένθους δεν έχει πατρίδες και σύνορα. Μόνο που δεν μοιράζεται∙ είναι βαθύτατα μόνος και αδιαίρετος. Τα υπόλοιπα θα τα αναλάβουν οι ανακριτικές αρχές, οι αστυνομικές έρευνες, οι συντεταγμένες διαδικασίες… Η μητέρα του Αλεξ, οι γονείς του Βαγγέλη θα περιφέρουν τα πλακάτ: «Λύστε τη ΣΙΩΠΗ!!!»…