Στην πιο σύντομη προεκλογική περίοδο που θυμόμαστε, για τη μεγαλύτερη ευκαιρία της γενιάς μας!
Πολλά γράφτηκαν, πολλά ειπώθηκαν, πολλά περιμένουμε να γίνουν και ακόμα περισσότερα προσμένουμε να κάνουμε. Βρισκόμαστε πια δυο ημέρες πριν τις εκλογές που πρόκειται να συνταράξουν την Ελλάδα και την Ευρώπη, τις ίδιες τις ζωές όλων εκείνων που ποδοπατήθηκαν στην Ελλάδα των Μνημονίων, αλλά κι όλων εκείνων που πίστεψαν ότι το κέρδος βρίσκεται πάνω από την ανθρώπινη ζωή. Βρισκόμαστε δυο ημέρες πριν να διαψεύσουμε οριστικά όσους, μεγάλους και μικρούς, πίστεψαν στο τέλος της ιστορίας και της κοινωνίας, όλων όσων ξέχασαν ότι υπάρχει κι άλλος τρόπος να ζούμε και να οργανώνουμε τις κοινωνίες μας.
Υπάρχουν στιγμές στη ζωή ενός ανθρώπου που δύσκολα περιγράφονται με λόγια.Τέτοιες στιγμές είναι οι στιγμές που γράφεται η ιστορία. Και όταν ζεις τέτοιες στιγμές ή θα σαστίσεις και θα φοβηθείς μπροστά στην ευθύνη ή θα ριχτείς με όλη σου τη δύναμη στη μάχη. Και οι νέοι και οι νέες αυτής εδώ της χώρας έχουμε επιλέξει.
Είμαστε τα παιδία που ξεχυθήκαμε, με κάθε αφορμή, στο δρόμο για να συνθέσουμε τη δική μας μελωδία. Να φωνάξουμε δυνατά «Δεν αντέχω!». Γιατί δεν αντέχαμε να βλέπουμε τις μέρες να περνάνε και όλα να μένουνε ίδια. Δεν αντέχω να βλέπουμε τους μπάτσους παντού, να κάνουν έλεγχους σε μετανάστες, να τους μπουζουριάζουν και να τους οδηγούνε στα σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Δεν αντέχαμε η πόλη να γεμίζει πρέζα και στους δρόμους άνθρωποι να κυκλοφορούν σαν φαντάσματα, σαν σκιές στις εισόδους των πολυκατοικιών και αυτό να είναι κανονικότητα. Δεν αντέχαμε οι γειτονιές μας να γεμίζουν με φασίστες, δεν αντέχαμε να τρέχουμε όλη μέρα σπίτι-σχολείο-φροντηστήριο και μετά δουλειά-σπίτι-δουλειά. Δεν αντέχαμε να βλέπουμε τις οικογένειές μας να μην τα βγάζουν πέρα, να βλέπουν τους κόπους μίας ζωής να χάνονται και εμείς να πρέπει να λέμε ευχαριστώ, που δε μας πήρε ακόμα η τράπεζα το σπίτι, που πέρνουμε 400 ευρώ.
Είμαστε οι φίλοι του Γρηγορόπουλου και του Φύσσα, είμαστε οι ανυπότακτοι των βουνών της Χαλκιδικής και των στούντιο της «μαύρης» ΕΡΤ. Είμαστε όλοι εμείς, οι νέοι και οι νέες που μας έβαλαν στην πρέσα της επισφάλειας, της ανεργίας, της πολυαπασχόλησης και των voucher. Είμαστε αυτοί που είδαμε τη γενιά μας να φεύγει στο εξωτερικό μπας και βρει εκεί την τύχη της.
Αλλά εμείς είμαστε και το μέλλον. Το μέλλον της ελευθερίας, της δημοκρατίας, της αξιοπρέπειας, της ελπίδας. Το μέλλον που επιδιώκουμε έχει τη νέα γενιά πρωταγωνιστή με δημόσια-δωρεάν παιδεία, με σχολεία χωρίς ταξικούς φραγμούς, με πανεπιστήμια που έχουν το βλέμμα στραμμένο στις ανάγκες της κοινωνίας και όχι της αγοράς, με φοιτητική μέριμνα για όλους και όλες, με δουλειά με αξιοπρέπεια, με δημοκρατία στη παραγωγή και στην εργασία, με ιατρική περίθαλψη για όλους και όλες
Και η ελπίδα για όλα αυτά έχει έρθει. Μας μένει μόνο να την υποδεχτούμε με τον τρόπο που της αρμόζει. Να την υποδεχτούμε μαζί με αυτούς και αυτές που τους αφαίρεσαν το δικαίωμα να τη διεκδικήσουν. Με αυτούς και αυτές που μετανάστευσαν και δεν έχουν τα μέσα να γυρίσουν ή να πάνε στην ιδιαίτερη πατρίδα τους να ψηφίσουν. Με αυτούς και αυτές που παρόλου που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στην Ελλάδα τους στέρησαν την ιθαγένεια. Με τους 100.000 18άρηδες που τους απαγόρευσαν την πρόσβαση στις κάλπες. Με αυτούς που έδωσαν μάχες την περίοδο των Μνημονίων και παρότι τις κέρδιζαν, ένιωθαν τελικά να χάνουν.
Το παιχνίδι τελείωσε. Ο φόβος άλλαξε στρατόπεδο. Τώρα μιλάμε εμείς!
Ο Θοδωρής Κατωπόδης είναι υποψήφιος βουλευτή του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. στη Β’ Αθήνας. Γεννήθηκε το 1986 στο Βύρωνα, σπούδασε στο Πολυτεχνείο της Πάτρας. Μέλος της Νεολαίας Συνασπισμού και από τα ιδρυτικά μέλη της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ Βύρωνα. Έφυγε από την Ελλάδα το 2012 για να εργαστεί στο CERN. Επέστρεψε τον Οκτώβρη του 2014.
*υποψήφιος βουλευτής του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. στη Β’ Αθήνας
