Ολίγα για τον χαμένο παράδεισο

Εννοώ τον, κατά Ευ. Βενιζέλο, «χαμένο παράδεισο», όπως τον περιγράφει, ανεύρετο, σε συνέντευξή του («Βήμα» 18/1): «Αν μετά το 2010 η ελληνική κοινωνία υπέστη ένα σοκ λόγω των σκληρών μέτρων και της συνειδητοποίησης της κρίσης και αυτό άλλαξε το πολιτικό σύστημα, εις βάρος του ΠΑΣΟΚ κυρίως, τώρα που έρχεται η ώρα της αλήθειας, θα προκληθεί ένα δεύτερο σοκ και αυτό θα ξαναλλάξει το πολιτικό σύστημα, να μου το θυμηθείτε. Γιατί όλοι όσοι πάνε να βρουν τον χαμένο παράδεισο, δεν θα τον βρουν και θα καταλάβουν ότι έκαναν λάθος και μας αδίκησαν».

Δεν εννοώ ποιους εννοεί ο κ. Βενιζέλος ότι «πάνε να βρουν τον χαμένο παράδεισο». Οπότε είτε τον βρουν είτε δεν τον βρουν, είτε καταλάβουν είτε δεν καταλάβουν ότι έκαναν λάθος, ελάχιστο ενδιαφέρον έχει, εκτός ίσως από τη λογοπαικτική διάθεση του ίδιου. Αρα και πόσο «όσοι πάνε να βρουν τον χαμένο παράδεισο», «αδίκησαν», τον ίδιο και το ΠΑΣΟΚ, ούτε κι αυτό έχει σημασία, καθ’ όσον, το υποκείμενο της πρότασης («όσοι πάνε να βρουν τον χαμένο παράδεισο») είναι… αντικειμενικά αναπόδεικτο.

Προσωπικά, κανέναν δεν γνωρίζω που από τις προσεχείς εκλογές να περιμένει «χρυσά κουτάλια» και «χαμένους παραδείσους». Αλήθεια και συνέπεια περιμένουν οι περισσότεροι, θάρρος, μέτρο και ευθύνη. Αν αυτά συνιστούν «χαμένο παράδεισο», δεν ξέρω πότε τον είχαμε και τον χάσαμε αυτόν τον «παράδεισο», και τώρα, κατά τον κ. Βενιζέλο, μάταια τον ψάχνουμε.

Υπάρχει όμως κάτι στο οποίο ο κ. Βενιζέλος ίσως έχει δίκιο: Παράδεισοι στη χώρα μας δεν ευδοκίμησαν∙ κάτι κηπάρια μόνο έθαλλαν, κατά περιόδους, εδώ κι εκεί. Μόνο που σ’ αυτά τα ελάχιστα κηπάρια μπορούσαμε να καλλιεργούμε ελάχιστες… ελπίδες παραδείσου. Ε, λοιπόν, για τα κηπάρια και τις ελπίδες παραδείσου που χάθηκαν, ίσως έχει κάτι να μας πει ο κ. Βενιζέλος, που αισθάνεται και αδικημένος!