Τρόμο προκαλεί στις ευρωπαϊκές οικονομικές ελίτ και τις συντηρητικές πολιτικές δυνάμεις η αυξανόμενη απήχηση των προτάσεων του ΣΥΡΙΖΑ για τον απεγκλωβισμό της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας από τον βρόχο χρέους-λιτότητας σε μεγάλο τμήμα της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης. Παρά τις επικοινωνιακές παγίδες, παρά την αποσιώπηση που επιβάλλουν τα ελεγχόμενα από τις ελίτ ΜΜΕ, ο πραγματισμός που διέπει τον λόγο της αξιωματικής αντιπολίτευσης, οι διαβεβαιώσεις για παραμονή στο ευρώ, ο οικονομικός ορθολογισμός του αιτήματος για αναδιαπραγμάτευση του χρέους, οι προτάσεις περί μιας διεθνούς διάσκεψης όχι μόνο δεν τρομάζουν πια αλλά αντίθετα κερδίζουν όλο και πιο πολλούς υποστηρικτές στην Ευρώπη.
«Μια νέα ιδέα πλανάται σε όλη την Ευρώπη, θα πρέπει να διαγραφεί το χρέος της Ελλάδας;» τονίζει χαρακτηριστικά σε χθεσινό του δημοσίευμα ο βρετανικός «Οbserver». Το δημοσίευμα παραθέτει τη θέση της λονδρέζικης ομάδας πίεσης Jubilee Debt Campaign, η οποία έχει μελετήσει πλειάδα υπερχρεωμένων χωρών του πλανήτη. Η Jubilee Debt Campaign διαμηνύει ότι η Ελλάδα έχει το δικαίωμα να απαιτήσει μια πιο γενναιόδωρη προσέγγιση από τους πιστωτές της, αφού από τα 252 δισ. ευρώ που έχει δανειστεί από αυτούς από το 2010, μόλις το 10% έχει κατευθυνθεί στο εσωτερικό της σε δαπάνες του Δημοσίου. Αντίθετα, το υπόλοιπο 90% έχει ξοδευτεί για την αποπληρωμή χρέους και τόκων προς hedge funds και τράπεζες του εξωτερικού, κυρίως γαλλικές και γερμανικές.
H Stephany Griffith-Jones, οικονομολόγος, ειδική στις κρίσεις χρέους των αναπτυγμένων χωρών, υπογραμμίζει ότι το ίδιο έγινε και με τις υπερχρεωμένες χώρες της Λατινικής Αμερικής στη δεκαετία του 1980: «Τότε ήταν αμερικανικές και βρετανικές τράπεζες, τώρα είναι γερμανικές και γαλλικές». Γι’ αυτό και στις σχετικές συζητήσεις του Δ.Σ. του ΔΝΤ το 2010 οι μεγάλες αντιρρήσεις για το ελληνικό πακέτο διάσωσης εκφράστηκαν από την Αργεντινή και τη Βραζιλία, που είχαν σημαδευτεί από τις δικές τους εμπειρίες.
Η Jubilee Debt Campaign καυτηριάζει το γεγονός ότι οι εν λόγω απερίσκεπτοι δανειστές του Ελληνικού Δημοσίου, που διοχέτευσαν για λόγους κερδοσκοπίας κεφάλαια στη χώρα πριν από την κρίση, έχουν σε μεγάλο βαθμό βγει από αυτήν την κρίση αλώβητοι. Σημειώνει ότι σε αντίθεση με την Ελλάδα η Ισλανδία ανάγκασε τις ξένες τράπεζες να αναλάβουν βαριές απώλειες και έκτοτε είδε την οικονομία της να ανακάμπτει ταχύτατα.
Από την πλευρά του ο Francesco Caselli του London School of Economics υποστηρίζει ότι το αίτημα του ΣΥΡΙΖΑ για μείωση του χρέους είναι λογικό, ενώ ακόμη περισσότερο σημαντική είναι η λιγότερο επιθετική λιτότητα.
Ακόμη, η Ann Pettifor της οικονομικής «δεξαμενής σκέψης» Prime πιστεύει ότι δίκαιο για την Ελλάδα είναι να γίνει αυτό που έκαναν οι σύμμαχοι το 1953 για τη Γερμανία… Η Ελλάδα δεν πρέπει να ξοδεύει περισσότερο από το 3% των εσόδων από τις εξαγωγές της για την εξυπηρέτηση του χρέους, λέει χαρακτηριστικά.
Γκάλοπ μεταξύ οικονομολόγων
Εν τω μεταξύ, δημοσκόπηση οικονομολόγων στο Bloomberg την περασμένη εβδομάδα έδειξε ότι περισσότεροι από τους μισούς αναμένουν κάποια ελάφρυνση του χρέους μετά τις εκλογές. Κάποιοι οικονομολόγοι θεωρούν μάλιστα ότι ο απεγκλωβισμός της Ελλάδας θα κάνει καλό και για την ευρωζώνη.
Ο οικονομολόγος στην Οξφόρδη Simon Wren-Lewis τονίζει ότι η μείωση της επιβάρυνσης του χρέους στην Ελλάδα (και ίσως και αλλού) θα κάνει συνολικά καλό στην ευρωζώνη. Οι χώρες του πυρήνα και το ΔΝΤ θα μπορέσουν, τουλάχιστον εν μέρει, να αναιρέσουν τα λάθη που έκαναν μεταξύ 2010-2012, ενώ οι Γερμανοί φορολογούμενοι θα ενθαρρυνθούν να κατανοήσουν ότι το πρόβλημα από το 2010 δεν ήταν η ελληνική αδιαλλαξία, αλλά οι ενέργειες των κυβερνήσεών τους για την προστασία των τραπεζών τους, οι μη ρεαλιστικές συνταγές λιτότητας.
Η άλλη πλευρά πάντως συνεχίζει να αντιτάσσει στα δεδομένα τα όσα πρέπει να γίνουν με βάση τις υπάρχουσες συμφωνίες με την τρόικα. Βομβαρδίζει το ελληνικό εκλογικό σώμα και την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη με τη δική της οικονομική ατζέντα ευελπιστώντας ότι αυτή δεν θα ανατραπεί μετά τις εκλογές.
