Για να ξεκαθαριστεί διά παντός, αφού ο υπογράφων -τουλάχιστον- θεωρεί εκ των ων ουκ άνευ ότι δεν θα επανέλθει άλλη φορά για να διαψεύσει φληναφήματα, που δημοσιεύονται άνευ υπογραφής μάλιστα, μια και η ιδιότητα του «ειδικού συνεργάτη» χρησιμοποιείται μόνο σε περιπτώσεις που χρειάζεται να κρυφτεί κανείς πίσω από αυτήν, όπως ο γράφων ή οι συγγράφοντες το δημοσίευμα των «Νέων του Σαββατοκύριακου» που αναφέρεται στην «Εφημερίδα των Συντακτών».
Είναι κοινή θέση όσων συνέβαλαν και συμβάλλουν στην έκδοση της «Εφ.Συν.» ότι οι εργαζόμενοι σε αυτό το μοναδικό στα ελληνικά ΜΜΕ εκδοτικό εγχείρημα μπορούν (και είναι δικαίωμά τους) να έχουν την οποιαδήποτε πολιτική τοποθέτηση και κομματική ή συνδικαλιστική ένταξη στον ευρύτερο πάντα δημοκρατικό χώρο.
Ομως η πολιτική ταυτότητα αυτής της εφημερίδας, σύμφωνα με τον πλουραλισμό ιδεών που συνυπάρχει σε αυτήν, καθορίστηκε και συνεχίζεται να καθορίζεται από τους εργαζομένους της. Οπως μάλιστα αναφερόταν στην ιδρυτική της διακήρυξη, που δημοσιεύτηκε στο πρώτο φύλλο της, δεσμευόμασταν ότι «δεν θα δεχτούμε καμία εξάρτηση από πολιτικές, οικονομικές ή κομματικές εξουσίες[…]» καθώς η «Εφημερίδα των Συντακτών» ενδιαφέρεται για όλους τους πολιτικούς χώρους και θέλει να απευθύνεται σε ευρύτατο φάσμα της κοινωνίας, που εκτείνεται από «τις παρυφές της συντηρητικής παράταξης μέχρι την άκρα Αριστερά».
Τόσο ξεκάθαρα και απλά, λοιπόν, πορεύεται αυτή η εφημερίδα, με «την κατοχύρωση της πολυφωνίας της ως αναγκαίο όρο της ανεξαρτησίας της». Μακριά από εμάς, λοιπόν, κάθε υπόνοια περί «κομματικού εντύπου», αφού θα έφτανε να παρακολουθήσει κανείς μια σύσκεψη της διευθυντικής ομάδας ή μια συνέλευση των εργαζομένων της για να καταλάβει ότι κάτι τέτοιο δεν μπορεί να σταθεί ούτε ως… ανέκδοτο. Ως ανέκδοτο μπορεί κανείς να εκλάβει μόνο το δημοσίευμα της εφημερίδας του ΔΟΛ, στην οποία ταιριάζει η ρήση ότι στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάμε για σχοινί…
ΥΓ.: Για να γίνουν κατανοητά όλα τα παραπάνω, ποιος πιστεύει ότι σε οποιαδήποτε άλλη εφημερίδα μεγάλης κυκλοφορίας ένας απλός συντάκτης θα μπορούσε να έχει το «βήμα» να εκφραστεί, όπως συμβαίνει π.χ. με το θέμα αυτό, και να δει το κείμενό του άμεσα δημοσιευμένο και αλογόκριτο. Και μάλιστα όταν αυτός δεν είναι και σε… γραμμή ΣΥΡΙΖΑ.
Στέλιος Ν. Ράπτης
