Την προεκλογική περίοδο που διανύουμε σχεδόν τα πάντα έχουν λεχθεί σχετικά με τη βιωσιμότητα ή όχι του χρέους, με τη διαπραγματευτική πολιτική της αυριανής Κυβέρνησης, την οικονομική και φορολογική της πολιτική, αλλά δεν έχει κατανοηθεί πλήρως ένα ακόμη μείζον ζήτημα: αυτό του μεγέθους της καταστροφής που έχει υποστεί το κράτος πρόνοιας και τι αυτό συνεπάγεται για την κοινωνία και την ανοικοδόμηση της χώρας για μια Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για το έτος 2013, περισσότερο από το 1/3 του ελληνικού πληθυσμού ζει κάτω από το όριο της φτώχειας, ενώ αξίζει να σημειωθεί η αυξητική τάση από το 2010 και έπειτα (27,6% το 2010, 27,7% το 2011, 31% το 2012 και 34,6% το 2013). Σε αυτό το περιβάλλον θα αντιλαμβανόταν ο καθένας ή -για να χρησιμοποιήσω τον αγαπημένο όρο των «εκσυγχρονιστών»- θα ήταν κοινή λογική η επιδίωξη ενός κοινωνικού κράτους ισχυρού ώστε να μπορεί να ανακουφίσει τα αυξανόμενα «θύματα» της κρίσης και να σταματήσει η περαιτέρω φτωχοποίηση ακόμα μεγαλύτερου μέρους της κοινωνίας.
Τι συνέβη όμως και ποιους στόχους εξυπηρετεί η πολιτική της κυβέρνησης; Η έκθεση του Γραφείου της Βουλής, που δημοσιεύθηκε πριν από λίγους μήνες με θέμα «Πολιτικές ελαχίστου εισοδήματος στην Ε.Ε. και στην Ελλάδα: «Μια συγκριτική ανάλυση», επισημαίνει ότι «η βαθύτατη οικονομική κρίση που βιώνει η Ελλάδα την τελευταία 6ετία «έχει σε σημαντικό βαθμό αποδιαρθρώσει τον κοινωνικό ιστό της χώρας» ενώ, «αντίθετα με άλλες Ευρωπαϊκές χώρες, που εφαρμόζουν προγράμματα αντιμετώπισης των κοινωνικών ανισοτήτων, η Ελλάδα με οξύτατα φαινόμενα ακραίας φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού βραδυπορεί».
Παρ’ όλη λοιπόν τη διαπιστούμενη από όλους απουσία αυτού του διχτυού προστασίας για τους αδύναμους, ο προϋπολογισμός που ψήφισαν η Ν.Δ., το ΠΑΣΟΚ, αλλά και ο Γιώργος Παπανδρέου, μειώνει περαιτέρω τις δαπάνες του κρατικού προϋπολογισμού κατά 1,56 δισ., εκ του οποίου τα 831 εκατομμύρια αφορούν το κοινωνικό κράτος – την υγεία, την παιδεία, την εργασία.
Η δημόσια δαπάνη για την υγεία μειώνεται κατά 10,88% σε σχέση με το 2014 τη στιγμή που η μεταρρύθμιση για το ΠΕΔΥ άφησε την Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας ακόμα πιο αποψιλωμένη σε δομές· και τα Νοσοκομεία, που έχουν αναλάβει το βάρος της περίθαλψης, βλέπουν την ήδη πενιχρή χρηματοδότησή τους μειωμένη κατά 22,8%.
Η καθολική και πλήρης κάλυψη των ανασφαλίστων μπορεί να χαρακτηριστεί κακόγουστο αστείο όταν η φαρμακευτική δαπάνη παραμένει στα 2 δισ. ευρώ την ώρα που συμπεριλαμβάνονται σε αυτήν επιπλέον 2,5-3 εκατομμύρια ανασφάλιστοι πολίτες. Οσο και να αποκρύπτει λοιπόν η κυβέρνηση την αλήθεια, τα 4,5 χρόνια μνημονίων και μεσοπρόθεσμων βιώθηκαν από τη συντριπτική πλειονότητα της κοινωνίας στον χώρο της Υγείας με αποκλεισμούς από το δημόσιο σύστημα υγείας, με αύξηση της ιδιωτικής τους δαπάνης για νοσηλεία και φάρμακα, με περαιτέρω φτωχοποίησή τους.
Οσον αφορά το ασφαλιστικό σύστημα, η κρίση που αυτό αντιμετώπιζε από χρόνια επιτάθηκε από το Μνημόνιο, καθώς εξαιτίας των ρυθμίσεων και των επιπτώσεων που αυτό έφερε στην ελληνική οικονομία προκάλεσε απώλειες της τάξης των 65-70 δισ. ευρώ. Ο προϋπολογισμός του 2015 πρέπει να θεωρείται η χαριστική βολή στο συνταξιοδοτικό σύστημα της χώρας, αφού προβλέπεται δραστική μείωση των επικουρικών συντάξεων, οι κύριες συντάξεις θα υφίστανται διαρκή μείωση από 1-1-2015, ενώ από την ίδια ημερομηνία προβλέπεται η εφαρμογή της «ρήτρας εγγύησης μόνο της βασικής σύνταξης από το κράτος». Για την καταβολή του «αναλογικού» τμήματος της κύριας σύνταξης ευθύνη θα έχουν αποκλειστικά και μόνο τα οικεία Ταμεία.
Είναι ξεκάθαρο με βάση τα παραπάνω ότι οι δυνάμεις της συγκυβέρνησης όχι μόνο δεν έχουν αναλογιστεί την καταστροφή που επέφεραν σε έναν νευραλγικό τομέα του κράτους, αλλά προβλέπουν συνέχιση της πολιτικής αυτής με στόχο: την ισοπέδωση του κοινωνικού κράτους και την επικράτηση ενός μοντέλου «ιδιωτικής» προστασίας της ζωής. Ο ΣΥΡΙΖΑ σε αυτόν τον στόχο λέει «όχι».
Υποστηρίζει ότι όχι μόνο η κοινωνία, αλλά και η χώρα θα καταρρεύσει έτσι και επικρατήσει αυτή η πολιτική επιλογή. Με το 1/3 των ανθρώπων στο όριο της φτώχειας, η αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης δεν είναι μόνο μία αριστερή επιλογή. Αποτελεί πατριωτικό καθήκον, με την έννοια ότι αντιλαμβάνεται την εθνική διάσταση που λαμβάνει η προάσπιση της ζωής όλων των ανθρώπων που ζουν σε αυτόν τον τόπο.
Οι προϋπολογισμοί λιτότητας, λοιπόν, πρέπει να σταματήσουν και πρέπει να υπάρξει ένα άλλο σχέδιο ανάσχεσης της ανθρωπιστικής κρίσης, με δωρεάν ρεύμα σε 30.000 νοικοκυριά που διαβιούν κάτω από το όριο της φτώχειας, με επιδότηση διατροφής σε 300.000 άπορες οικογένειες, με πρόγραμμα εξασφάλισης στέγης, με αποκατάσταση του δώρου των Χριστουγέννων ως 13ης σύνταξης σε συντάξεις κάτω των 700 ευρώ, με δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη σε ανασφάλιστους ανέργους, με ειδική κάρτα μετακίνησης με τα μέσα μαζικής μεταφοράς, με κατάργηση της εξίσωσης του ειδικού φόρου κατανάλωσης στο πετρέλαιο θέρμανσης και κίνησης.
Οταν ο ΣΥΡΙΖΑ διακηρύσσει σε όλους τους τόνους ότι δεν χωρίζει τους Ελληνες σε καλούς και κακούς, όπως κάποιοι άλλοι, όταν διακηρύσσει σε όλους τους τόνους ότι όλοι οι Ελληνες είναι αναγκαίοι για την ανασυγκρότηση της πατρίδας, πρέπει το πρώτο του μέλημα και καθήκον να είναι να προβεί σε εκείνα τα απαραίτητα μέτρα ώστε να τους κάνει να σταθούν στα πόδια τους. Και σε αυτό το επίπεδο θα κριθεί πρωτίστως στον νέο πατριωτισμό που αφορά τη διάσωση της ελληνικής κοινωνίας. Και γι’ αυτόν τον λόγο οι εκλογές στις 25 Ιανουαρίου θα είναι μια νίκη για όλη την Ελλάδα! Γιατί η ελπίδα έρχεται!
*Νευρολόγος, γιατρός στη Δημόσια Υγεία και υποψήφιος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στη Φθιώτιδα
