Τους… προκαλέσαμε με χαμόγελο και ανταποκρίθηκαν! Μόνο πρόκληση συνιστά η κλήση μας προς τερματοφύλακες να θυμηθούν «το πιο όμορφο γκολ που δέχτηκαν» και όχι την καλύτερη απόκρουση που έκαναν καθισμένοι κάτω από τα δοκάρια τους… Στη θέση του υπερασπιστή τερματοφύλακα είναι λεπτές οι ισορροπίες γιατί σκεφτείτε ότι το πλάτος του δοκαριού χωρίζει την ηρωοποίησή τους από την αποκήρυξη σαν «μαύρα πρόβατα» της ενδεκάδας!
Τερματοφύλακας έπαιζε στα εφηβικά χρόνια του και ο Αλμπέρ Καμί… Ο, γεννημένος στην Αλγερία, σύγχρονος Γάλλος διανοητής προσφέρει και φιλοσοφική διάσταση στη θέληση των καλεσμένων της «Εφ.Συν.» να διηγηθούν την αποτυχία τους: «Η μπάλα δεν πάει ποτέ εκεί που την περιμένεις» κι «όσα γνωρίζω για την ηθική και την ευθύνη, τα έμαθα στο γήπεδο» είχε πει το 1958 εν όψει του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Σουηδίας, δυο χρόνια πριν από τον θάνατό του…
Ποια προσωπική ήττα λοιπόν ήταν η πιο ελκυστική; Φόρεσαν πάλι τα γάντια τους και θυμήθηκαν…
Νίκος Σαργκάνης
Θαύμασα το γκολ που δέχτηκα από τον Σίφο σε παιχνίδι της Εθνικής με το Βέλγιο (σ.σ. 27/3/1985). Ηταν απευθείας φάουλ από τον μαέστρο των Βέλγων… Από το πόδι του αρχικά η μπάλα, με το φάλτσο που είχε, έφυγε μακριά από το τείχος και μετά πήρε τροχιά ψηλά, σε σημείο της εστίας μου ακριβώς πίσω από το τείχος! «Εφαγα» το γκολ και χειροκρότησα τον Σίφο! Οφείλουμε, χωρίς παρωπίδες, ν’ αναγνωρίζουμε το καλό… Οπως ο Τσιριμώκος με είχε φιλήσει όταν έκανα τη… γνωστή απόκρουση στην κεφαλιά του, έτσι κι εγώ αντέδρασα ανάλογα!
Xρήστος Αρβανίτης
Ηταν αμίμητη φάση! Δεκαετία ‘70, ήμουν 17 χρόνων, μόλις είχα ξεκινήσει στον Εθνικό. Παίζαμε με τη Βέροια στο «Καραϊσκάκη» και ο αμυντικός μας, ο Μουτάφης, θέλησε να μου γυρίσει την μπάλα με κεφαλιά αλλά την έκανε δυνατή και η μπάλα πήγαινε στα δίχτυα! Ετρεξα, προσπάθησα να τη διώξω με το ένα χέρι πριν περάσει τη γραμμή, αλλά δεν πρόλαβα! Την πήρα αγκαλιά και μπήκα μαζί της με φόρα μέσα στα δίχτυα! Νόμος: όλα μπορεί να τα πιάσει και όλα μπορεί να τα «φάει» ένας τερματοφύλακας…
Γρηγόρης Φαναράς
Ενιωσα την ανάγκη να δώσω συγχαρητήρια στον επιθετικό που έβαλε αυτό το γκολ και το έκανα μετά τη λήξη του παιχνιδιού Ολυμπιακός-Ηρακλής στο «Καραϊσκάκη»! Σέντρα από δεξιά και πλάγιο ψαλίδι, ναι πλάγιο ψαλίδι, του Κρητικόπουλου στο «Γ» της εστίας μου! Του είπα «μπράβο» μετά τη λήξη και ο Κρητικόπουλος, σεμνός όπως πάντα, μου είπε «τυχερός ήμουν!» Του είχα απαντήσει «ικανός είσαι, όχι τυχερός!» γιατί ο Μιχάλης είχε τεχνική και ταχύτητα με την μπάλα στα πόδια και ήταν απρόβλεπτος! Τέτοιο γκολ σε…υποχρεώνει να το θαυμάσεις ακόμη κι αν εσύ είσαι ο τερματοφύλακας που το «έφαγε».
Τάκης Οικονομόπουλος
Δεν είναι ηττοπάθεια να εκτιμάς το όμορφο, ακόμη κι αν είναι σε βάρος σου, όπως τα γκολ που «τρως»! Δύο γκολ ξεχωρίζω… Σε τελικό Κυπέλλου με τον ΠΑΟΚ στο «Καραϊσκάκη» (σ.σ. 5/7/1972), το πρώτο από τα δύο γκολ που έβαλε στον Παναθηναϊκό ο χαρισματικός Κούδας! Σουτ στο «Γ» με την υποδειγματική τεχνική που διέθετε ο Γιώργος αλλά και δύναμη… Του είχα πιάσει πολλά τετ α τετ σε όλα τα χρόνια και… μου το χρώσταγε!
Το άλλο γκολ, από τον Βασιλείου του Ολυμπιακού στη Λεωφόρο. Σουτ, επίσης με δύναμη και φάλτσο στο «Γ»… «Σκίστηκα» να το πιάσω, αλλά… Μας ισοφάρισαν 1-1, έτσι τελείωσε και παρά τη λύπη μου το θαύμασα!
Λευτέρης Πουπάκης
Ανοιξη του 1974 (σ.σ. 17/3)… Νικούσαμε 1-0 τον Παναθηναϊκό στο «Καραϊσκάκη» και σε λίγα λεπτά θα τελείωνε το ντέρμπι… Καταλάβατε, υποθέτω, ότι θα μιλήσω για το ψαλίδι του Δομάζου! Στο 83’ λοιπόν ο Δημητρίου φέρνει με τα χέρια, από πλάγιο, την μπάλα στην περιοχή μου και μετά από κεφαλιά-πάσα φτάνει στο ύψος του κεφαλιού του… Ο Δομάζος ήταν μόνος του, είχε τέσσερις αμυντικούς γύρω του και περίμενα ότι θα έκανε κοντρόλ με το στήθος ή ότι θα έπαιρνε την μπάλα με το πόδι… Αλλά έκανε αμέσως το ψαλίδι! Γκολ και μείναμε, τέσσερις αμυντικοί κι εγώ, ακίνητοι! Πιο κοντά του ήταν ο Συνετόπουλος, που μονολογούσε μετά: «Δεν το περίμενα ότι θα κάνει κάτι τέτοιο…» Από παίκτες-φαινόμενα όπως ο Δομάζος περιμένεις τα πάντα…
Σε συναντήσεις μας από τότε μέχρι σήμερα του έχω πει «θυμάσαι τι γκολ μού έβαλες τότε;», γελάει με νόημα και μου απαντά με ύφος «θυμάμαι, θυμάμαι…»
Στέλιος Παπαφλωράτος
Παναθηναϊκός – Αρης στη Λεωφόρο στα χρόνια του ‘70… Ηταν γκολ με κεφαλιά από τον Αντωνιάδη. Κι αν με ρωτήσει κάποιος γιατί διαλέγω γκολ από κεφάλι και όχι άλλο, αποτέλεσμα οργανωμένης προσπάθειας ή ατομικής ενέργειας, δηλαδή εντυπωσιακό γκολ, απαντώ ότι αυτό που συγκράτησα ήταν η έκπληξή μου για το φάλτσο που είχε η μπάλα και με ξεγέλασε! Ο Αντωνιάδης ήταν κυρίως δυνατός, ξερά σουτ και βέβαια κεφαλιές αλλά όχι μόνο, γιατί δούλευε πολύ για την προσωπική του βελτίωση… Πίστευα ότι θα πιάσω την κεφαλιά του, αλλά η μπάλα είχε φάλτσο λες και είχε φύγει από πόδι παίκτη με καλή τεχνική και όχι από κεφάλι!
Νίκος Χρηστίδης
Οσο ωραίο κι αν είναι, δεν είναι εύκολο να πεις «μου αρέσει το γκολ που δέχτηκα» παρά μόνο όταν παγώσει ως ανάμνηση, όπως τώρα… Επαιζα στον Αρη και σε ντέρμπι στην Τούμπα νικούσαμε 1-2 ώς το 88’… Τότε ο εμπνευσμένος ΠΑΟΚ του ‘70, με πολλά ταλέντα, έσπασε το τεχνητό οφσάιντ και βρέθηκα μόνος μου με τέσσερις παίκτες του: Ασλανίδη, Κούδα, Παρίδη, Τερζανίδη γύρω μου! Εκνευρίστηκα γιατί δεν είχα «διαβάσει» τη φάση και δεν βρήκα λύση… Ο Ασλανίδης μού έβαλε το γκολ, 2-2 τελικό αποτέλεσμα…
Αντώνης Μήνου
Ναι, θα ήθελα να το έχω γλιτώσει αλλά αυτό το γκολ τελικά δεν με πείραξε γιατί ήταν η αφορμή να γίνει το όνομά μου τμήμα του κουίζ με την ερώτηση «σε ποιον τερματοφύλακα έβαλε ο Μαραντόνα το τελευταίο του γκολ σε Παγκόσμιο Κύπελλο;» Καταλάβατε ότι μιλώ για το πρώτο παιχνίδι στο Μουντιάλ του 1994… Είχε χάσει κιλά και όταν πήρε την μπάλα μετά την ομαδική προσπάθεια των άλλων Αργεντινών, μεγάλωνε η απορία, γιατί όχι η αμηχανία μου: «Τι θα κάνει τώρα που έχει την μπάλα και γύρισε προς την εστία μου;» Σουτ με τη δική τεχνική αλλά και δύναμη… Η μπάλα στα δίχτυα μου!
Γιώργος Πλίτσης
Στενοχωρήθηκα και θαύμασα την ίδια στιγμή, όχι ένα, αλλά δύο γκολ που «έφαγα»… Οταν έπαιζα στον Ηρακλή, το φάουλ-φωτοβολίδα (εννοώ τη λέξη!) του Σαραβάκου! Εμεινα στήλη άλατος! Ο Ζήφκας ήταν όρθιος δίπλα μου, η μπάλα πέρασε μεταξύ του κεφαλιού του και του δοκαριού και δεν την είδε καν! Κι όταν έπαιζα στη Λάρισα, ένα ψαλίδι του Αναστόπουλου στο «Καραϊσκάκη» με αστραπιαία κίνησή του! Και στους δύο σε ανύποπτες στιγμές έχω πει «μπράβο» για το γκολ που μου έβαλαν. Οταν συναντάς κάτι όμορφο, έστω κι αν δεν είναι καλό για σένα, δεν μπορείς ούτε πρέπει να σκέφτεσαι αλλιώς, αλλά να αναγνωρίζεις την ικανότητα του άλλου… Δεν είναι δειλία, ανδρισμός είναι!
Αντώνης Μανίκας
Ως τερματοφύλακας του Πανιώνιου είχα δεχτεί όμορφα γκολ από τον Χατζηπαναγή μετά τις γνωστές ντρίμπλες του, από τον Μαύρο, τον Σαραβάκο, τον Αναστόπουλο… Ξεχωρίζω όμως το γκολ που μου έβαλε ο Παχατουρίδης, όταν ξεκινούσε στη Δόξα Δράμας. Παίζαμε στη Δράμα, ήταν μικρός και δεν σου γέμιζε το μάτι… Λάθος μου! Εξω από την περιοχή, ζύγισε με το αριστερό πόδι και έστειλε με διαγώνια πορεία την μπάλα στο «Γ» της εστίας μου! Διαγώνιο σουτ, δυνατό! Δεν λες «χαίρομαι που το έφαγα», αλλά δίκαια το θαυμάζεις, ακόμη κι αν το έφαγες εσύ ο ίδιος!
